وبلاگ

لیست کلاسیک

modifier-59-medicare-1200x800.jpg

موبیلیزاسیون یا موبیلیزیشن یکی از تکنیک های درمان دستی در طب فیزیکی و توانبخشی است که کاربرد زیادی برای درمان سفتی و خشکی و چسبندگی مفاصل اندام ها و ستون فقرات دارد. این روش درمانی بسیار تخصصی بوده و لازمه انجام این تکنیک دانش بالای آناتومی و کینزیولوژی مفصل و مهارت دستی بالای فیزیکال تراپیست است.

این تکنیک در 4 گرید (درجه) انجام می شود که بستگی به شدت ضایعه و هدف درمان دارد. درجه  1 و 2 برای رفع اسپاسم عضلانی و کاهش درد به کار می رود و درجه 3 و 4 برای رفع خشکی و سفتی مفصل انجام می شود. بنابراین در انجام این روش درمانی خیلی مهم است که گرفتگی مفصل از گرفتگی عضلات متمایز شود و درست تشخیص داده شود که منبع درد و التهاب از مفصل می باشد یا یک اسپاسم عضلانی است.

 

اهداف موبیلیزاسیون

  • افزایش گردش خون
  • کاهش درد
  • کاهش گرفتگی و چسبندگی
  • کاهش و برطرف کردن التهاب و تورم
  • افزایش دامنه حرکتی مفصل
  • برطرف کردن پیچ خوردگی
  • افزایش عملکرد بیمار

 

مواردی که با تکنیک موبیلیزاسیون درمان می شوند

  • گرفتگی و درد مفاصل (شانه، کمر، لگن)
  • خشکی و اسپاسم عضلات
  • اختلالات رماتیسمی
  • التهابات ناشی از رماتیسم
  • التهابات ناشی از ضربه
  • آسیب های روتاتورکاف شانه

موبیلیزاسیون همراه با حرکت

یکی از تکنیک های مهم این درمان، موبیلیزاسیون همراه با حرکت است. این روش برای درمان آسیب اندامی استفاده می شود که به دلیل ایجاد مشکل در ستون فقرات دچار محدودیت در حرکت و کاهش دامنه حرکتی شده اند. این تکنیک با حرکات نرم و آرام همراه بوده و بر روی مفاصل دردناک و آسیب دیده انجام می گیرد.

 

موارد منع موبیلیزاسیون

  • بیمارانی که تحمل درد ندارند.
  • افرادی که دچار عارضه لخته شدن خون در بدن هستند.
  • بیماران مبتلا به مشکلات پوستی
  • بیماران مبتلا به اختلالات داخلی شدید
  • افرادی که دچار جراحت یا شکستگی در ناحیه آسیب دیده شده اند.
  • افراد مبتلا به بی ثباتی و ناپایداری مفصل
  • افراد مبتلا به سستی و ضعف لیگامان در ستون فقرات و گردن
  • بیماران مبتلا به فلج عضلات پیش رونده
  • افراد مبتلا به پوکی استخوان
  • بیماران مبتلا به عارضه التهاب های پیش رونده
  • بیماران مبتلا به سرطان
  • زنان باردار

 

عوارض موبیلیزاسیون

موبیلیزیشن درمانی غیرتهاجمی و ایمن است، اما ممکن است در بعضی افراد، پس از انجام درمان، عوارضی ایجاد شود که عبارتند از:

  • درد شدید در بافت آسیب دیده
  • ایجاد سرگیجه و حالت تهوع
  • افزایش حساسیت در بافت های فشاری و کششی، هنگام حرکت مفصل

روماتیسم ستون فقرات


20190109_090852_051719_Vinmec_Phau_thuat_tri.max-800x800.jpg

هموروئید یا بواسیر تورم غیرعادی رگهای خونی در ناحیۀ مقعد است و در واقع نوعی واریس وریدی (واریس مقعدی) است. سیاهرگهای متورم داخل مقعد گاهی از مقعد بیرون می‌زند و به شکل یک تودۀ نرم و متورم در این ناحیه احساس می شود و اندازۀ آن معمولاً از یک کشمش تا یک حبه انگور متغیر است. عوارض این حالت ممکن است فقط در حد یک خارش باشد، یا اینکه دردناک باشد و هنگام مدفوع کردن سبب خونریزی مقعدی شود.

تجمع فشار در قسمت تحتانی رکتوم روی جریان خون این ناحیه تأثیر گذاشته و موجب تورم وریدها می شود، سیاهرگ های متورم و کشیده شده، آنقدر نازک می شوند که از دیواره داخلی روده بیرون می زنند، در این حالت مدفوع موجب تحریک و خراش دیواره سیاهرگ شده و درد و خونریزی اتفاق می افتد. هموروئید در افراد چاق و زنان حامله بیشتر دیده می شود.

 

علل هموروئید

  • یبوست (زور زدن شدید در طی اجابت مزاج)
  • فشار آمدن به مقعد و رکتوم (در حین انجام کار یا بلند کردن اجسام سنگین)
  • ایستادن یا نشستن های طولانی مدت
  • عدم رعایت بهداشت فردی
  • سرفه و عطسه و استفراغ نیز می توانند موجب فشار به مقعد و بروز و تشدید این بیماری شوند.

 

درمان هموروئید

روش های غیرجراحی طب فیزیکی و توانبخشی برای درمان هموروئید

لیزرتراپی

لیزرتراپی هموروئید بهترین، سریعترین و قطعی ترین روش برای درمان این بیماری است. مهمترین مزیت جراحی هموروئید و درمان بواسیر با لیزر بدون خونریزی بودن این جراحی است. در این روش جراحی برای برش ناحیه متورم، به جای استفاده از تیغ جراحی از لیزر استفاده می شود. لیزر به طور کامل بافت های بواسیری را خارج کرده و هم زمان با برش، بافت های آسیب دیده را نیز ترمیم می کند، به این ترتیب از ایجاد درد و خونریزی در بافت جلوگیری می شود.

مزایای درمان هموروئید با لیزرتراپی

  • لیزرتراپی هموروئید یک روش درمانی ایمن و بدون خطر است و پس از درمان هیچ مشکلی برای بیمار ایجاد نمی شود.
  • لیزرتراپی درمان قطعی هموروئید است و به طور کامل بافت های بواسیری را از بین می برد.
  • جراحی هموروئید با لیزر سریع بوده و در کمتر از یک ساعت انجام می شود.
  • جراحی با لیزر بدون درد و خونریزی است.
  • در جراحی لیزیک ظاهر بافت زشت و نازیبا نمی شود.
  • جراحی لیزیک هموروئید نیازی به بستری شدن بیمار در بیمارستان ندارد.
  • دوره نقاهت و ریکاوری بیمار پس از جراحی کاهش می یابد.
  • لیزرتراپی هزینه مناسب تری در مقایسه با روش های جراحی هموروئیدکتومی دارد.

 

اسکلروتراپی

اسکلروتراپی هم یک روش درمان سریع و بدون درد و خونریزی است و یکی دیگر از روش های غیر جراحی درمان هموروئید یا بواسیر می باشد. در این روش درمانی مایع تزریقی که اسکلروزان نامیده می شود، به عروق متورم تزریق می شود. پس از تزریق این مایع، در سیاهرگ چسبندگی ایجاد شده و جریان گردش خون در آن متوقف می شود و به این ترتیب ورید آسیب دیده حذف می شود.

معایب درمان هموروئید با اسکلروتراپی

  • قطعی نبودن درمان
  • احتمال لخته شدن خون
  • احتمال عود مجدد بیماری
  • کبودی محل تزریق

 

لیزردرمانی


ax-pa.jpg

واریس شایع ترین بیماری عروقی است که حدود 10 تا 20 درصد جمعیت به آن مبتلا می شوند. در این بیماری دیواره سیاهرگ ها متورم شده و برجستگی هایی به شکل غده های کوچک را به وجود می آورند. سیاهرگهای بدن دریچه هایی برای کنترل خون دارند، زمانی که دریچه ها دچار اختلال شوند این عوارض در سیاهرگ ایجاد می شود و بیماری واریس بروز می کند.

معمولاً بیماری واریس مشکل جدی نیست، اما گاهی می تواند نشان دهنده بیماری جدی انسداد رگهای عمیق باشد و تأمین مواد مغذی برای پوست و ماهیچه را دچار مشکل کند و عوارض جدی تری مثل زخم و قانقاریا ایجاد نماید.

واریس بیشتر به شکل رگهای متورم بنفش یا آبی تیره در پاها شناخته می شود، ولی اتساع غیر عادی سیاهرگها در نقاط دیگر بدن نیز اتفاق می افتد که عبارتند از:

واریس مری

واریکوسل ( واریس طناب اسپرماتیک)

هموروئید (واریس آنورکتوم)

 

عوامل ایجاد واریس

1- اختلالات سیستم وریدی: مانند افزایش فشار داخل سیاهرگ یا ضعف دیواره داخلی سیاهرگ و یا اختلال در عملکرد دریچه های لانه کبوتری (دریچه های درون سیاهرگ که خون را به سمت بالا و قلب هدایت کرده و از بازگشت خون به سمت پایین جلوگیری می کنند)

2- ترومبوز وریدی: وریدهای اندام تحتانی (سیاهرگها در پاها) وظیفه برگشت خون به قلب را برعهده دارند و عملکرد آنها به میزان بسیار زیادی به کارایی و فعالیت عضلات وابسته است. عدم فعالیت و بی حرکتی به هر دلیلی، یا کاهش کارایی عضلات سبب اختلال در عملکرد این سیاهرگها شده و ترومبوز وریدی (لخته شدن خون در سیاهرگ) ایجاد می شود.

علل بروز واریس

  • ضربه و آسیب
  • ایستادن طولانی مدت
  • بارداری
  • ضعیف بودن دریچه ها و رگها
  • بالا رفتن سن
  • ژنتیک و وراثت
  • اضافه وزن و چاقی
  • یائسگی
  • فشار دراز مدت روی رگها (به دلیل یبوست، مشکلات پروستات، سرفه های مزمن)

 

علائم واریس خفیف

  • احساس سوزش، درد یا سنگینی در پاها موقع زیاد نشستن یا ایستادن
  • ظاهر شدن رگهای آبی یا بنفش تیره
  • تورم در محل واریس
  • احساس خارش پوست روی محل قرار گرفتن سیاهرگهای واریسی

 

علائم واریس شدید

  • کرامپ عضلانی موقع خواب
  • قرمز شدن رنگ پوست در محل واریس
  • خشکی و پوسته پوسته شدن پوست
  • التهاب پوست
  • خونریزی رگهای واریسی در اثر کوچکترین ضربات
  • بروز زخم های باز

درمان واریس

درمان یبوست: اولین قدم برای درمان واریس پا است، زیرا یبوست فشار روی سیاهرگهای ساق پا را بیشتر می کند.

پوشیدن جوراب واریس: موجب کاهش درد، بهبودی زخم ها و کاهش ورم اندام تحتانی میگردد.

دارو درمانی: مصرف قرص و استفاده از پماد برای کاهش درد و التهاب و خشکی پوست که روش های موقتی درمان هستند.

قرار دادن پاها بالاتر از قلب: سبب سهولت جریان خون در سیاهرگها و برداشتن فشار از آنها می شود.

فیزیوتراپی (ورزش درمانی)

متخصص فیزیوتراپی تمرینات ورزشی مناسبی را به بیمار آموزش می دهد تا درد و تورم در عضلات و رگهای واریسی کاهش یابد. این تمرینات همچنین سبب افزایش و بهبود گردش خون در بافت واریسی می شود و از ایجاد زخم و قانقاریا در آن ناحیه جلوگیری می کنند.

لیزرتراپی

سبب کاهش درد در بافت واریسی می شود. همچنین از لیزر برای بستن وریدهای واریسی و وریدهای عنکبوتی کوچکتر استفاده می شود. در لیزر تراپی واریس برای بستن رگها نیازی به هیچ برش یا سوزنی نیست و این یکی از مزایای درمان این بیماری با لیزر است.

مگنت تراپی

در این روش از امواج مغناطیسی برای درمان واریس استفاده می شود. مگنت تراپی گردش خون در رگهای واریسی را بهبود می دهد، به این ترتیب مواد مغذی به بافتها می رسد و مواد زائد بیشتری از بافت خارج می شود، در نتیجه اگر بافت واریسی در معرض ایجاد زخم یا قانقاریا باشد از بروز آن جلوگیری می کند.

دیپ اوسیلیشن

دیپ اوسیلیشن یک روش درمانی بسیار ملایم و مؤثر در درمان واریس است. این دستگاه که با ضربه های الکترواستاتیک ملایم با فرکانس پایین کار می کند، شدیدترین واریس هایی را که فقط با جراحی قابل درمان هستند بدون عوارض جانبی درمان می کند.

مزایای درمان واریس با دیپ اوسیلیشن

  • کاهش درد و تورم بافت واریسی
  • بهبود سریع زخم های باز ناشی از واریس
  • کمک به تغذیه بافت واریسی
  • با خاصیت آنتی فیبروزی و سم زدایی از زخم شدن بافت واریسی و بروز قانقاریا جلوگیری می کند.
  • با تحریک بافت به کلاژن سازی، سبب جوان سازی بافت و جوانسازی وریدهای واریسی که ضعیف و بزرگ شده اند، می شود.
  • ضربه های الکتروستاتیکی به راحتی به عمق 8 تا 12 سانتی متری بافت دسترسی دارند و وریدهای واریسی عمیق را درمان می کنند.

اسکلروتراپی

روش درمانی مؤثری برای درمان رگ‌های واریسی به خصوص رگ‌های عنکبوتی است. در اسکلروتراپی که بهترین روش برای درمان رگ‌های واریسی پرپیچ‌وتاب با عود مکرر است، یک محلول به طور مستقیم در رگ تزریق می شود و رگهای متورم را درمان می کند.

 

دیپ اوسیلیشن


Deep-oscillationدستگاه2.jpg

دستگاه دیپ اوسیلیشن یک دستگاه منحصر به فرد در فیزیوتراپی و توانبخشی است که واکنش مکانیکی میان بافتی ایجاد می کند و به قدرت می توان گفت هیچ دستگاه دیگری قادر به ایجاد چنین مکانیسمی در بافت های بدن نیست. این دستگاه با ایجاد نوسان و لرزش عمقی سازنده (با نفوذ به عمق 8 تا 12 سانتی متر) بدون فشار فیزیکی یا تحریک دردناک به کاهش درد و التهاب و تورم، و ترمیم و تقویت بافت آسیب دیده می پردازد.

تحریک بافت توسط دیپ اوسیلیشن سبب افزایش سرعت بافت در از بین بردن سلول های مرده و تغذیه سلولی و ترمیم بافت می شود و به این ترتیب زمان ترمیم و توانبخشی بافت آسیب دیده کاهش یافته و بازتوانی عملکرد بافت سرعت می یابد.

این روش درمانی پیشرفته و غیرتهاجمی هیچ عارضه جانبی نداشته و هیچ تداخلی هم با سایر روش های درمانی ندارد. دیپ اوسیلیشن یک درمان مکمل بسیار تأثیرگذار در کنار سایر درمان ها (دارویی، جراحی،غیرجراحی و فیزیوتراپی) می باشد.

 

کاربردهای دیپ اوسیلیشن

  • افزایش نیرو و توان
  • کاهش و تسکین درد
  • کاهش التهاب و تورم
  • تسریع در بهبود زخم
  • جوانسازی بافت و از بین بردن جای زخم
  • تحریک کلاژن سازی بافت جهت ترمیم آن
  • رفع چسبندگی بعد از شکستگی ها
  • رفع اسپاسم عضلات
  • بهبود و تسهیل حرکت مفصل
  • تخلیه لنف و کاهش ادم
  • سم زدایی
  • تسریع ریکاوری بعد از جراحی
  • رفع کبودی بعد از جراحی (مانند جراحی های زیبایی)

 

موارد منع استفاده از دیپ اوسیلیشن

  • بارداری زنان
  • بیماران قلبی عروقی
  • افراد دارای پیس میکر (باطری قلبی)
  • افراد مبتلا به واریس
  • افراد دچار بیماری های مسری پوستی
  • ترمبوز حاد درمان نشده
  • بیماری بدخیم درمان شده

تأثیرات درمانی و توانبخشی دیپ اوسیلیشن

 

تخلیه لنف و کاهش ادم

این دستگاه با ایجاد حرکات دورانی بر روی پوست و نفوذ عمقی به درون بافت، تأثیری به سزاتر از ماساژدرمانی در تخلیه مایع لنف انباشته شده در بافت و کاهش ادم و تورم آن دارد.

 

بیماریهای عصبی- عضلانی

در بیماری هایی که منشأ عصبی و دردهای مزمن دارند مانند فیبرومیالژیا، با افزایش تحریک بافتی سبب کاهش اسپاسم و سفتی عضلات می شود و اینگونه دردهای مزمن بیمار کاهش و تسکین می یابد.

 

آسیب های ورزشی

دیپ اوسیلیشن با افزایش سرعت در ترمیم بافت آسیب دیده مثلاً ترمیم پارگی تاندون ها و رباط ها، و از بین بردن چسبندگی ناشی از آسیب و کاهش درد، سبب تسریع در ریلکس کردن عضله و بازیابی قدرت عضلانی ورزشکار و بازگشت او به فعالیت های ورزشی می شود.

 

بعد از جراحی

یکی از موارد کاربرد این دستگاه، توانبخشی بعد از انواع جراحی (مانند جراحی های ارتوپدی، تومور و سرطان، زیبایی و…) است که به منظور کاهش التهاب، تورم و درد، و پیشگیری یا از بین بردن چسبندگی های به وجود آمده می باشد و سبب بهبود و افزایش توان و عملکرد فرد می شود.

 

بعد از زایمان

دیپ اوسیلیشن التهاب و درد ناشی از بخیه را در بافت شکمی زنانی که تحت عمل جراحی سزارین قرار گرفته اند، کاهش می دهد و با ایجاد ارتعاشات عمقی در بافت و تحریک آن، سبب افزایش کلاژن سازی و ترمیم و جوانسازی بافت شده و از افتادگی و شلی پوست شکم جلوگیری می کند.

همچنین به علت احتباس مایع شیری در سینه ها و تورم ناشی از پرکاری غدد و عروق لنفاوی در جهت افزایش حجم و سرعت غدد شیری، درد در این ناحیه بسیار زیاد می شود. استفاده از این روش درمانی بدون ایجاد هیچگونه عارضه ای در کاهش درد سینه ها (و حسایست ناحیه نیپل سینه ناشی از مکیدن نوزاد) مؤثر خواهد بود.

 

شکستگی ها

در شکستگی ها به علت قرار گرفتن و بی حرکت ماندن عضو شکسته شده در گچ به مدت طولانی، در بافت همبند چسبندگی ایجاد می شود که سبب کاهش دامنه حرکتی مفصل خواهد شد. با کمک دستگاه دیپ اوسیلیشن می توان سرعت ترمیم بافت و جوش خوردن استخوان شکسته را افزایش داده و چسبندگی و درد را کاهش داد. به این ترتیب بیمار خیلی زودتر به بازیابی قدرت و عملکرد عضلات و مفاصل خود دست می یابد. این امر در شکستگی های ورزشکاران که نیازمند سرعت در بهبودی و بازگشت به تمرینات ورزشی خود هستند، بسیار حائز اهمیت است.

 

تکارتراپی


Sclerotherapy-1.jpg

اسکلروتراپی تزریق ماده دارویی به درون رگهای خونی یا لنفاوی است. از این روش درمانی جهت درمان اختلالات عروق خونی و لنفاوی که سبب بروز علائمی (بدشکلی و درد) در عروق می شوند (مانند واریس) استفاده می شود.

ماده تزریقی که اسکلروزانت نامیده می شود، پس از تزریق به درون رگهای واریسی و عنکبوتی ساق و ران، باعث تحریک و تورم و نهایتاً بسته شدن رگ می شود. به این ترتیب جریان خون یا مایع لنفاوی درون رگ قطع شده و رگ کوچک می شود.

 

بیماریهایی که با اسکلروتراپی درمان می شوند

واریس

واریس سبب ایجاد تورم و برآمدگی رگها (معمولاً در پاها) می شود. این عارضه می تواند سبب نارسایی وریدی (ورم مزمن پا) شده و منجر به لخته شدن خون و زخم پوستی شود.

لنف ادم

در صورت اختلال و انسداد در سیستم لنفاوی، مایع لنف به طور مؤثر تخلیه نمی شود و تجمع این مایعات منجر به تورم در بازو یا پا خواهد شد، که در این شرایط ممکن است پوست سفت و سخت شده و مشکلات پوستی ایجاد شود.

بواسیر

بواسیر وقتی رخ می دهد که رگ های خونی، اطراف روده را متورم و تحریک می کنند و باعث می شوند که حرکات روده ناراحت کننده و دردناک باشند.

هیدروسل

هیدروسل به معنای تجمع مایع در بدن است که معمولاً در بیضه ها متداول می باشد.

آمادگی قبل از انجام اسکلروتراپی

3 تا 7 روز قبل از تزریق، از مصرف انواع مسکن (آسپیرین، بروفن، ژلوفن، ناپروکسن و … ) خودداری کنید. مصرف استامینوفن( ساده یا کدئین) و تایلنول اشکالی ندارد.

در این مدت قرص ویتامین E و چای سبز هم مصرف نشود تا احتمال کبودی بعد از درمان به حداقل برسد. در صورتی که آلرژی خاصی دارید با پزشکتان در میان گذارید.

مصرف داروهای آنتی بیوتیک (تتراسایکلین یا مینوسین) هم باید حدود 7 تا 10 روز قبل از اسکلروتراپی قطع شود زیرا ممکن است باعث تغییر رنگ پوست شوند.

پردنیزولون سبب کاهش کارآمدی ماده اسکلروسان می‌شود. در صورت امکان و اجازه پزشکتان 48 ساعت قبل از اسکلروتراپی مصرف این دارو را قطع کنید.

 

مراقبت بعد از انجام اسکلروتراپی

بعد از تزریق بیمار باید 48 ساعت تمام وقت از جوراب واریس (جوراب بلند کشی که از قوزک تا بالای ران را پوشش می دهد) استفاده کند. بعد از این مدت می تواند جوراب را از پا خارج کرده و حمام کند. سپس به مدت یک هفته هر روز پوشیده و شبها هنگام خواب خارج کند.

تا 48 ساعت بعد از اسکلروتراپی نباید از مسکن هایی که ذکر شد استفاده کند. (مصرف استامینوفن و تایلنول بلامانع است)

بیمار باید بلافاصله بعد از اسکلروتراپی راه رفتن را شروع کند و طی هفته بعد از آن هم به این کار ادامه دهد، ولی از ورزش سنگین پرهیز کند.

بیمار باید تا یک هفته بعد از تزریق، از حمام آب داغ، سونا، جکوزی و کمپرس داغ پرهیز کند.

بیمار باید از قرار گرفتن در مقابل نور خورشید و حمام آفتاب اجتناب کند.

عوارض اسکلروتراپی

شایع ترین عوارض اسکلروتراپی شامل کبودی ، قرمزی و درد در نزدیکی ورید تزریقی است.

حباب های هوای ریز از سوزن می توانند وارد جریان خون شوند و باعث ایجاد تغییر در بینایی ، سردرد و حالت تهوع شوند.

به ندرت، لخته خون در ورید تحت درمان ایجاد می شود. لخته های خون می توانند به مناطق دیگری از بدن رفته و در صورت عدم درمان، تهدید کننده حیات بیمار شوند. حرکت لخته خون می تواند موجب بروز آمبولی شود. بنابراین بیمار باید در صورت احساس درد در قفسه سینه ، مشکل در تنفس یا سرگیجه سریعاً به پزشک مراجعه کند.

بیمار ممکن است واکنش های آلرژیک به محلول، سوزش در رگ و تغییر رنگ پوست را تجربه کند، اما این عوارض نادر هستند.

عوارض نادر اسکلروتراپی عبارتند از:

ترومبوفلبیت سطحی :توده های دردناک در محل رگهای درمان شده که با مصرف قرصهای ضد التهاب درد آنها بهبود می یابد ولی توده ها ممکن است تا چند هفته باقی بمانند و سپس محو شوند.

تغییر رنگ پوست: این حالت معمولاً بعد از ترمبوفلبیت اتفاق می افتد که بعد از مدتی از بین می رود.

ترومبوز عمقی :عارضه ناردی است و هنگامی که ماده اسکروزان به رگهای عمقی راه پیدا کند، ایجاد می شود. برای جلوگیری از این عارضه پزشک ماده اسکروزان را در هر جلسه درمان به مقدار کم تزریق می کند و به بیمار تأکید می کند که فعالیت های روزمره خود را ادامه دهد.

زخم سطحی :در صورتی که ماده اسکلروزان وارد رگ نشود و در بافت باقی بماند ممکن است باعث زخم سطحی شود که معمولاً طی چند هفته بهبود می یابد. پزشک متخصص با انتخاب غلظت درست اسکلروزان و انجام تزریق با تکنیک صحیح، از این عارضه جلوگیری می کند.

 

انجام اسکلروتراپی در چه مواردی ممنوع است؟

در زنان باردار

در افرادی که اختلالات انعقادی دارند.

 

میزان تأثیر اسکلروتراپی در درمان واریس

اسکلروتراپی بهترین و مؤثرترین درمان غیر جراحی برای درمان واریس می باشد و در هر جلسه ی درمان، بین 50 تا 80 درصد از رگهای عنکبوتی درمان می شوند.

افراد مبتلا به واریس در صورت داشتن علائم زیر می توانند از این روش درمانی استفاده کنند:

رگها دردناک هستند.

در پاها احساس درد یا سنگینی می کنند.

پاها یا پوست روی پاها لکه دار یا خشک هستند.

 

پرولوتراپی


اسپاسم.jpg

اکثر مردم تزریق بوتاکس را در موارد زیبایی و کاهش چین و چروک پوست صورت می شناسند، در حالی که این روش درمانی در حیطه های مختلف پزشکی، از جمله در طب فیزیکی و توانبخشی، در درمان اسپاسم ها و دردهای مزمن سیستم عصبی، عضلانی، اسکلتی و … کاربردهای ویژه ای دارد.

در طب فیزیکی از بوتاکس در درمان اسپاسم و پیشگیری از انقباضات عضلانی استفاده می شود. اسپاسم، حالتی است که با افزایش فشار و کشیدگی در عضلات و هم چنین ریفلاکس تاندون ها همراه می باشد. ضعف عضلانی و فلج موقتی دست ها و پاها می تواند به دلیل کاهش قدرت و توانایی نورون های حرکتی باشد. عدم درمان در چنین مواردی می تواند باعث بروز مشکلاتی مانند انقباضات و کوتاهی عضلات و تاندون ها و تغییر فرم استخوان ها شود. به این ترتیب اسپاسم های شدید می تواند کیفیت زندگی فرد را تحت الشعاع قرار دهد. بنابراین هدف اصلی از درمان اسپاسم، حفظ قوای عضلانی و فراهم کردن توانایی انجام کارها برای بیمار و بهبود عملکرد و کیفیت زندگی بیمار می باشد.

باید توجه داشت که بوتاکس درمانی زمانی تجویز می شود که اسپاسم مانع از انجام کارها و فعالیت های روزانه شود. هنگامی که فردی در اثر کارهای سنگین و ورزش دچار گرفتگی و اسپاسم عضلات می شود، با گرفتن دوش آب گرم، کمپرس سرد و گرم و ماساژ درمانی این عارضه سریعاً رفع می گردد و نیازی به تزریق بوتاکس نمی باشد. اما در افرادی که مبتلا به بیماری های عصبی و مشکلات ژنتیکی هستند و اسپاسم عضلانی جزء عارضه های جدی بیماری آن ها می باشد، لازم است که درمان های جدی تر و طولانی تری برای بهبود بیمار انجام شود. در این بیماران عضلات به شدت منقبض شده و بیمار برای مدت طولانی نمی تواند ماهیچه های خود را حرکت دهد. تزریق بوتاکس از راهکارهایی است که به بهبود حرکتی این بیماران کمک می کند.

تزریق بوتاکس در این بیماران علاوه بر نقش درمان کننده، نقش پیشگیری کننده را نیز دارا می باشد. زیرا عارضه دیگری که اسپاسم عضلات برای این بیماران ایجاد خواهد کرد این است که با گذشت زمان استخوان های بیمار طول بیشتری پیدا کرده و ماهیچه های او کوتاه تر می شود و اندام فرد فرم استاندارد و زیبای خود را از دست می دهد. تزریق بوتاکس در سنین پایین یا در اوایل بیماری می تواند از این عارضه پیشگیری کند.

 

بوتاکس چیست؟

بوتاکس سم بوتولونیوم است. این سم به طور طبیعی توسط باکتری کلستریدیوم بوتولونیوم تولید می شود و می تواند از طریق غذا یا زخم وارد بدن شده و ایجاد بیماری کند. انواع مختلفی از سم بوتولونیوم شناسائی شده ولی فعلاً فقط یک نوع از آن (نوع A) به نام توکسین بوتولونیوم (بوتاکس) کاربرد پزشکی پیدا کرده است.

چگونگی عملکرد بوتاکس در رفع اسپاسم عضلات

توکسین بوتولونیوم چند ساعت پس از تزریق جذب ماهیچه می شود و در کانال های عصبی ماهیچه قرار می گیرد. زمانی که ماده شیمیایی استیل کولین از مغز ترشح می شود و دستور انقباض را برای ماهیچه صادر می کند، به علت قرار گرفتن بوتاکس در نواحی که مربوط به استیل کولین می باشد، ماهیچه توانایی دریافت پیام انقباض را از دست داده، در نتیجه منقبض نمی شود. در این حالت فلج موقت ماهیچه ی اندام دچار اسپاسم، سبب بهبود بیماری (بهبود اسپاسم عضلات) می شود. لازم به ذکر است که این درمان موقت بوده و بعد از گذشت چندین ماه باید مجدداً تزریق بوتاکس انجام شود.

 

تزریق بوتاکس و درمان بیماری ها

1- بسیاری از بیماری های مغز و اعصاب (مانند سکته مغزی، ضربه مغزی، ام اس و تشنج طولانی) سبب اسپاسم شدید در اندامها می شوند و معمولاً مشکل اصلی این بیماران همین اسپاسم شدید عضلانی است. یکی از راههای درمان این اسپاسم ها تزریق بوتاکس در عضلات اسپاستیک است.

2- فلج مغزی یکی از شایع ترین اختلالات مغزی در کودکان است که مانع تکامل طبیعی سیستم عضلانی اسکلتی کودک شده و توانایی های حرکتی کودک را با محدودیت مواجه می کند. تزریق بوتاکس در عضلات گرفتار به همراه فیزیوتراپی و کاردرمانی، درمان های اصلی، ایمن و مؤثر در فلج مغزی کودکان می باشند و راه رفتن و حرکات کودک را بهبود می بخشند.

3- تزریق بوتاکس یکی از روش های طب فیزیکی برای درمان سردردهای میگرنی است که با درمان های داروئی کنترل نمی شوند. از آن جایی که یکی از علل مطرح در بروز سردردهای میگرن، اسپاسم مزمن عضلات سر و گردن است، با تزریق بوتاکس به عضلات ناحیه سر و گردن و رفع گرفتگی عضلات، سردردهای بیمار بهبود می یابد.

4- یکی از علل دردهای مزمن سیستم عضلانی اسکلتی (مانند کمردرد، آرنج تنیس بازان و التهاب پاشنه، شانه یخ زده و…) اسپاسم و گرفتگی عضلات است. هنگامی که گرفتگی و سفتی عضله با روش های متداول برطرف نشود، متخصص طب فیزیکی با تزریق بوتاکس به عضله تحت فشار، اسپاسم را برطرف و درد را درمان می کند.

5- طبق جدیدترین پژوهش های انجام شده بر روی تزریقات داخل مفصلی، اثرات امیدوار کننده توکسین بوتولونیوم (تزریق بوتاکس) در بهبود علائم مبتلایان به آرتروز زانو مورد توجه قرار گرفته است. مکانیسم اثر بوتاکس در آرتروز با نحوه اثر آن در موارد زیبایی و سیستم عصبی عضلانی متفاوت است. عملکرد بوتاکس در درمان آرتروز زانو بیشتر به صورت اثرات ضد دردی و ضد التهابی است و سبب کاهش درد و سفتی مفصل و بهبود عملکرد بیماران می شود.

کاربردهای تزریق بوتاکس در طب فیزیکی و توانبخشی

  • توانبخشی مغز و اعصاب
  • بهبود سردردهای میگرنی
  • بهبود دردهای عضلانی اسکلتی مقاوم به درمان
  • بهبود دردهای آرتروز زانو
  • درمان اسپاسم های عضلانی عصبی
  • درمان اسپاسم اندام فوقانی و تحتانی
  • درمان کرامپ نویسندگان (اسپاسم عضلات دست یا ساعد در موقع نوشتن)
  • درمان دیستونی گردنی (انحراف یا چرخش گردن به طرفین یا عقب به علت اسپاسم غیر ارادی)
  • بهبود دردهای گردن ناشی از سفتی عضلات گردن
  • درمان اسپاسم پلک ها
  • درمان لوچی چشم
  • درمان و کاهش تعریق غیرطبیعی برخی از نواحی بدن (مانند کف دست ها و کف پاها و زیر بغل)

 

عوارض تزریق بوتاکس

متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی جهت تزریق دقیق بوتاکس به ناحیه دچار اسپاسم و التهاب، از هدایت سونوگرافی یا دستگاه نوار عصب و عضله استفاده می کنند و به این ترتیب با تزریق صحیح و دقیق، عارضه ای برای بیمار ایجاد نخواهد شد.

 

فلج مغزی


پرولوتراپی.png

پرولوتراپی یک روش درمانی نوین و غیر تهاجمی در طب فیزیکی و توانبخشی است که سبب برانگیخته شدن ویژگی خود ترمیمی بدن می‌شود. با فعال شدن این ویژگی به وسیله تزریق فاکتورهای رشد سلولی (یا تزریق محرک تولید فاکتور رشد سلولی)، بافت آسیب دیده شروع به ساختن سلول و پروتئین و ترمیم خود می نماید. ترمیم و تقویت رباط‌های آسیب دیده، به مرور زمان مفصل را تثبیت و پشتیبانی کرده و درد ناپدید می گردد.

پرولوتراپی در واقع یک روش تزریق جوانسازی مفصل و یک روش غیر جراحی برای بازسازی رباط ها و تاندون‌ها است. ترمیم لیگامان های ACL و PCL زانو، ترمیم پارگی تاندون های شانه، استحکام محل استخوان دنبالچه و جلوگیری از دررفتگی مکرر آن با تزریق پرولوتراپی و بدون نیاز به انجام جراحی امکان پذیر شده است.

در پرولوتراپی تزریق باید با دقت انجام شود تا فقط ناحیه آسیب دیده رباط که نیاز به ترمیم دارد تحریک شود. اغلب لازم است که چندین جلسه تزریق در طول دوره های 3 تا 6 ماهه انجام شود تا درمان اثر کند. در هر جلسه نیز از 4 تزریق تا 15 تزریق انجام می شود.

 

دو روش اصلی پرولوتراپی

1- تهیه آزمایشگاهی فاکتور رشد: فاکتورهای رشد سلولی در آزمایشگاه تهیه شده و به بافت آسیب دیده تزریق می شوند تا فرآیند ترمیم بافت صورت پذیرد.

2- تحریک بافت جهت تولید فاکتور رشد: محرک تولید فاکتور رشد سلولی (مانند دکستروز و ترکیبات التهابی) به بافت تزریق می شود تا بافت تحریک به ساختن سلول و پروتئین شده و خود را ترمیم نماید.

 

مواردی که با پرولوتراپی درمان می شوند

  • آسیب تاندونی و عضلانی
  • ناپایداری مفاصل
  • استئوآرتریت (آرتروزها)
  • لیزخوردگی مهره ها
  • اختلالات داخلی دیسک
  • دردهای پس از جراحی (کمری، پشتی و گردنی)
  • درد با منشأ ستون خلفی (که به درمان با استروئید، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی و امواج رادیوییRF مقاوم است)
  • بهبود شرایط برای درمان های فیزیوتراپی و ماساژ درمانی

موارد منع انجام پرولوتراپی

  • حساسیت به بی حس کننده ها
  • عفونت باکتریایی، موضعی یا عمومی بدن
  • ضایعات بد خیم بافت عضلانی و استخوانی
  • استعداد به خونریزی به دلیل بیماری یا مصرف داروهای ضد انعقاد

 

عوارض پرولوتراپی

روش درمانی پرولوتراپی و تزریق آن عارضه ای ایجاد نمی کند. مگر عوارضی که در دیگر تزریقات هم ممکن است به وجود آیند که عبارتند از:

درد در محل تزریق : با قرار دادن کمپرس یخ و مصرف داروی مسکن بهبود می یابد.

عفونت : در صورتی که تزریق در شرایط استریل انجام شود احتمالی برای بروز عفونت وجود نخواهد داشت.

خشکی مفصل : این عارضه در چند روز ابتدایی تزریق پرولوتراپی ایجاد می شود که با انجام و آموزش روش های درمانی فیزیوتراپی و توانبخشی توسط متخصصین طب فیزیکی رفع می شود.

 

پرولوتراپی و درمان آرتروز زانو

پرولوتراپی روشی نوین و مؤثر و اثبات شده برای بازسازی مفصل و درمان آرتروز زانو می باشد. در آرتروز مفصل زانو که یکی از شایع‌ترین علل درد زانو است، مفاصل، رباط ها و تاندون های زانو در اثر ضربه یا به دلیل فرسودگی و تضعیف (بر اثر کارکرد بیش از حد و افزایش سن) دچار ضعف و آسیب شده اند. با تزریق پرولوتراپی و بدون نیاز به انجام جراحی، این بافت های آسیب دیده بازسازی و جوانسازی می شوند و در نتیجه با ترمیم بافت، درد مزمن بیماری نیز از بین می رود.

طبق تحقیقات انجام شده، افراد مبتلا به آرتروز زانو که پرولوتراپی انجام داده‌اند در مفاصل ، رباط‌ها و تاندون‌های آسیب دیده خود احساس راحتی بیشتری کرده و دامنه حرکتی مفصل زانوی آنها افزایش یافته است. البته سرعت و روند بهبودی در همه بیماران یکسان نیست و به نوع و شدت آسیب بستگی دارد.

 

چگونگی تأثیر پرولوتراپی بر آرتروز زانو

بهبود کلاژن مفصل

کلاژن عامل فوق العاده مهمی برای ساخت مفاصلی قوی و بهبود یافتن قابلیت انعطاف آن‌ها است. این تزریق سبب تحریک بافت به کلاژن سازی شده و مفصل مبتلا به آرتروز را ترمیم و تقویت می نماید.

کاهش و تسکین درد

در طول دوره درمان به علت ترمیم و بهبود آسیب، علائم به مرور کاهش یافته و از بین می روند و درد زانوی بیمار به میزان زیادی کاهش می یابد و به داروهای مسکن کمتری نیاز خواهد داشت و حتی ممکن است برای مدتی اصلاً درد نداشته باشد.

بهبود دامنه حرکتی مفصل

با تقویت مفصل و کاهش و تسکین درد، استقامت و دامنه حرکتی مفصل افزایش می یابد و بیمار می تواند به آهستگی و به مرور زمان به فعالیت‌های عادی خود و به ورزش‌هایی که قبل از آرتروز انجام می‌داده برگردد.

 

سونوگرافی عضلانی اسکلتی


تکارتراپی-نوعی-گرما-درمانی-برای-ترمیم-بافت-آسیب-دیده،کاهش-درد-و-ورم-1024x576.jpg

تکارتراپی یکی از روش های درمانی نوین و پیشرفته طب فیزیکی و توانبخشی است و دستگاه تکار یکی از به روزترین و پیشرفته ترین تجهیزات پزشکی و پرکاربردترین دستگاه در فیزیوتراپی است که با فرستادن امواج و انرژی الکترومغناطیس به بافت آسیب دیده سبب درمان درد های حاد، ترمیم مفاصل و عصب ها، حذف نقاط ماشه ای و افزایش قدرت عضلات می شود.

بیشترین کاربرد تکارتراپی در فیزیوتراپی و کنترل درد است. اما در زیباسازی پوست و اندام نیز برای درمان عیوب پوستی مانند: تجمع موضعی چربی در زیر پوست، چین و چروک ها و افتادگی پوست (در صورت، سینه ها و بازوها) بسیار مؤثر و کارآمد است. علاوه بر ترمیم این آسیب ها رنگ تیره این نواحی را از بین می برد و باعث سفیدی و روشن شدن دوباره پوست می شود. همچنین می تواند باعث کاهش سریع دور کمر شود.

 

چگونگی عملکرد و تأثیر تکارتراپی بر بدن

الکترودهای دستگاه تکار با فرستادن جریانی با فرکانس بالا و ایجاد میدان الکترومغناطیسی در بافت گرما تولید می کنند. این گرما سبب انبساط بافت، افزایش تبادل مواد مغذی، تخلیه ناحیه ملتهب و هجوم سلول های بازدارنده می شود. همچنین سبب افزایش تولید اندورفین در محل آسیب دیده شده و درد را تسکین می دهد.

در تکارتراپی از دو نوع جریان استفاده می شود. جریان خازنی که فرکانس بالایی دارد و روی بافت های نرم و عضلات تأثیر می گذارد. و جریان مقاومتی که فرکانس پایین تری دارد و بر قسمتهای مقاومتی بدن یعنی استخوان ها و مفاصل تأثیر می گذارد.

مراحل تأثیر تکارتراپی بر بافت

  • ارسال سیگنال های عصبی برای کاهش یا منع انتقال پیام درد از بافت آسیب دیده
  • انتقال گرما به عمق دلخواه توسط ایجاد یک میدان الکترومغناطیسی
  • انبساط عضلات و افزایش قطر عروق خونی
  • افزایش جریان خون و اکسیژن رسانی بهتر در بافت آسیب دیده

 

 

موارد استفاده از تکارتراپی

  • درمان کبودی ها
  • تسکین درد های حاد و مزمن عضلانی و اسکلتی
  • اختلالات و آسیب های عضلانی اسکلتی
  • اختلالات ستون فقرات و مفاصل مرتبط با آن
  • اختلالات سیستم عروقی و لنفاوی
  • اختلالات ارتوپدی سیستم عصبی
  • توانبخشی حرکتی
  • توانبخشی کف لگن
  • توانبخشی بعد از عمل های جراحی
  • جذب مایعات اضافی تجمع یافته در بدن
  • التهاب کپسول مفصلی و خشکی مفاصل
  • بورسیت و آسیب های تاندونی
  • پارگی تاندون ها و رباط ها
  • شکستگی استخوان ها
  • مشکلات متابولیسم سلولی
  • درمان بیماری های حاد و مزمن (مانند: سندروم فاشیا پلانتار، خار پاشنه، تنیس البو، آرتروز)
  • درمان سریع تر آسیب های ورزشی

 

 تکارتراپی در ورزش حرفه ای

تکارتراپی امروزه جزء تجهیزات حرفه ای تیم پزشکی ورزشکاران است. این روش درمانی علاوه بر درمان آسیب های ورزشی، فرایند درمان ورزشکار را تسریع می بخشد و زمان ریکاوری را کاهش می دهد.

کاربردهای تکارتراپی برای ورزشکاران

کاهش درد و تورم ورزشکاران: در ورزش حرفه ای بسیار مهم است که به سرعت ورم روی بافت آسیب دیده کاهش یابد تا تبدیل به مصدومیت دراز مدت نشود. تکارتراپی با جمع آوری متابولیت ها و مایعات اضافی کمک می کند تا تورم و درد کاهش یابد.

گرم کردن و آمادگی ورزشکار قبل از مسابقه: بهینه سازی اکسیژن رسانی به عضلات به ورزشکار این امکان را می دهد که به بالاترین سطح خود برسد و خستگی و آسیب های عضلانی را کاهش می دهد.

ریکاوری بعد از ورزش: پس از انجام ورزش های شدید، بسیاری از ضایعات میکروبی وجود دارند که منجر به درد عضلانی می شوند. تکارتراپی روند بهبودی بافتهای بیولوژیکی را تحریک و بهبودی کامل عضلانی و عملکردی را در یک بازه زمانی کوتاه تضمین می کند.

جلوگیری از مصدومیت ورزشکار: تکارتراپی باعث می شود ورزشکاران به حداکثر کشش عضلانی برسند. نگه داشتن ماهیچه ها در وضعیت مناسب خطر بروز مشکلاتی مانند درد مفاصل و کشش و آسیب عضلات را به حداقل می رساند.

 

 اهداف تکارتراپی

  • تسریع بهبود بافت آسیب دیده
  • کوتاه شدن مدت زمان ریکاوری
  • کاهش و درمان درد
  • افزایش خون رسانی و متابولیسم بافت آسیب دیده
  • افزایش حرکت جریان خون و مایع لنفاوی که منجر به کاهش تورم و ادم می شود.
  • تقویت عضلات ورزشکاران
  • افزایش دامنه حرکتی مفاصل
  • شل شدن عضلات
  • بهبود مشکل کنترل عضلات
  • بهبود مشکلات راه رفتن

 

موارد منع استفاده از تکارتراپی

  • زنان باردار
  • بیمارهای سرطانی
  • بیمارهای دیابتی
  • افراد دارای پیس میکر قلبی
  • 72 ساعت اولیه ی آسیب بافت

 

کشیدگی کشاله ران


سردرد-1200x798.jpg

میگرن یک بیماری نورولوژیک شایع است که با سردردهای شدید و طاقت‌فرسا شناخته می‌شود. این بیماری معمولاً ارثی است و تمام سنین را تحت تأثیر قرار می‌دهد. میگرن‌ ممکن است در کودکی شروع شود، یا تا اوایل بزرگسالی بروز نکند. احتمال ابتلا به این بیماری در زنان بیشتر از مردان است و یکی از مهم‌ترین ریسک فاکتورهای ابتلا به آن سابقه‌ خانوادگی می باشد.

علائم میگرن در برخی افراد به طور مکرر و چندین بار در هفته (میگرن مزمن) و در برخی دیگر به صورت گاه به گاه و چند روز در ماه رخ می‌دهد (میگرن حاد) و حتی ممکن است بین بروز علائم چندین سال فاصله بیفتد. در برخی از افراد نیز علائم با افزایش سن متوقف می‌شود.

 

انواع میگرن و علائم آن

میگرن بدون اورا (میگرن معمولی)

شایع‌ترین نوع این بیماری است. در میگرن معمولی سردرد تنها در یک طرف سر و اغلب در جلو یا کنار سر وجود دارد. گاهی اوقات در دو طرف سر نیز حس می‌شود. گاهی درد از یک طرف سر شروع شده و سپس به تمام سر گسترش می‌یابد. درد متوسط یا شدید است و اغلب به صورت ضربان‌دار توصیف می‌شود. حرکت سر درد را بدتر می کند. علائم این نوع میگرن معمولاً صبح شروع می‌شود، اما ممکن است در هر موقعی از روز یا شب نیز رخ دهد. به طور معمول درد آن بدتر شده و بعد از ۲ تا ۱۲ ساعت به اوج می‌رسد، سپس به تدریج تسکین می یابد، ولی ممکن است تا ۷۲ ساعت نیز به طول بیانجامد.

میگرن معمولی علاوه بر سردرد علائم شایع دیگری نیز دارد که عبارتند از:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • حساسیت به نور
  • حساسیت به صدا

علائم غیر شایع میگرن معمولی که گاهی اوقات رخ می دهند عبارتند از:

  • بی میلی به غذا
  • تاری دید
  • گرفتگی بینی
  • گرسنگی
  • اسهال
  • درد شکم
  • دفع زیاد ادرار
  • رنگ پریدگی
  • تعریق
  • حساسیت پوست سر به لمس
  • احساس سرما یا گرما

 

میگرن با اورا (میگرن کلاسیک)

حدوداً از هر ۴ نفر بیمار مبتلا به این بیماری یک نفر به نوع کلاسیک آن مبتلا می باشد. علائم میگرن کلاسیک همانند میگرن معمولی است و تفاوت آنها در اورا یا همان نشانه های هشدار دهنده ای است که قبل از شروع سردرد در نوع کلاسیک آن رخ می دهد.

نشانه های هشدار دهنده میگرن کلاسیک عبارتند از:

  • اورای بینایی (دوبینی، فقدان موقت بخشی از بینایی، نور چشمک زن، چرخش یا لرزیدن اجسام)
  • احساس مور مور یا سوزن سوزن شدن در صورت، بازوها یا پاها
  • مشکل در صحبت کردن به طور واضح
  • احساس بوی عجیب
  • هوس‌های غذایی
  • مشکل در حرکت کردن یا ضعف (که ممکن است تا ۷۲ ساعت طول بکشد)
  • سرگیجه (احساس دوران)
  • وز وز یا زنگ زدن گوش
  • مشکل در شنیدن
  • آتاکسی (ناتوانی در کنترل حرکات بدن)
  • کاهش هوشیاری
  • احساس سرخوشی و احساسات عجیب دیگر

 مراحل بیماری میگرن

1- مرحله‌ پیش نشانه : در بیش از نیمی از مبتلایان رخ می‌دهد و نشان دهنده این است که علائم درحال شروع شدن است. بیمار ممکن است این احساسات را از چند ساعت یا چند روز قبل از شروع سردرد داشته باشد.

پیش نشانه ها شامل موارد زیر می باشند:
  • بدخلقی
  • افسردگی
  • خستگی
  • خمیازه مکرر
  • هوس غذایی
  • میل شدید به غذا
  • سفتی گردن
  • بیش فعالی
  • تحریک پذیری

2- مرحله اورا (در افراد مبتلا به میگرن کلاسیک)

3- مرحله سردرد و علائم شایع میگرن (تهوع، استفراغ، حساسیت به نور و صدا)

4- مرحله پس اثر : هنگامی که سردرد به تدریج برطرف می‌شود، بیمار ممکن است موارد زیر را تجربه کند:

  • احساس خستگی
  • کج خلقی
  • افسردگی
  • مشکل در تمرکز

 

ویژگیهای سردرد میگرن

بیماران معمولاً سردرد میگرن را با ویژگیهای زیر بیان می کنند:

  • ضربان‌دار
  • زق زق‌ کننده
  • سوراخ‌کننده
  • کوبنده
  • ناتوان‌کننده و طاقت‌فرسا
  • گنگ و شدید و مداوم

انواع میگرن بر اساس بخشی از بدن که تحت تأثیر قرار می گیرد

میگرن نیم فلجی

بیمار دچار ضعف حرکتی، اختلال در بینایی و فلج شدن موقتی می‌شود.

میگرن شکمی

بیشتر در کودکان دیده می‌شود. این کودکان دچار مشکلات گوارشی و تأخیر در رشد می شوند.

میگرن چشمی

بیمار دچار سر‌درد شدید به‌همراه اختلال بینایی یا حتی کوری موقت یک چشم می‌شود.

میگرن خاموش

بیمار اورا دارد ولی سردرد نمی‌گیرد. این نوع میگرن بین افرادی که بعد از ۴۰ سالگی مبتلا می‌شوند، دیده می شود.

میگرن قائدگی

میگرن هورمونی مرتبط با هورمون‌های زنانه (استروژن) است که در طول قاعدگی، تخمک گذاری، بارداری، پیش از یائسگی و یا چند روز اول بعد از شروع یا قطع مصرف داروهای حاوی استروژن مانند قرص‌های ضدبارداری یا هورمون‌درمانی رخ می دهد.

 

علل میگرن

علت میگرن نامشخص است. طبق فرضیه ای که قبلاً مطرح بوده، رگ‌های خونی در بخشی از مغز دچار اسپاسم می شوند (تنگ می‌شوند) و این امر سبب بروز اورا می شود، سپس رگ‌های خونی باز شده و سردرد ایجاد می شود.

امروزه این تصور وجود دارد که فعالیت برخی از مواد شیمیایی موجود در مغز افزایش می یابد و بخشی از مغز سیگنال‌های گیج کننده‌ای ارسال می‌کند که باعث بروز علائم میگرن می‌گردند. تغییرات دقیق در مواد شیمیایی مغز نامشخص است و معلوم نیست که چرا افراد مبتلا دچار این تغییرات می‌گردند. ممکن است عاملی باعث تحریک یک تغییر در فعالیت برخی از مواد شیمیایی مغز و شروع علائم شود.

میگرن به عنوان یک بیماری ارثی طبقه بندی نمی‌شود. اما از آنجایی که این بیماری اغلب در چندین عضو یک خانواده رخ می‌دهد، می توان احتمال وجود یک عامل ژنتیکی را در نظر گرفت.

عواملی که ممکن است میگرن را تحریک کنند و سبب بروز علائم آن شوند

  • نورهای روشن
  • گرمای شدید، یا دیگر تغییرات شدید هوا
  • کم‌آبی بدن
  • تغییر در فشار جوی
  • تغییرات هورمونی در زنان
  • اضطراب بیش از حد
  • صداهای بلند
  • فعالیت فیزیکی شدید
  • حذف برخی وعده‌های غذایی
  • تغییرات در الگوی خواب
  • استفاده از داروهای خاص مثل قرص ضدبارداری‌ یا نیتروگلیسرین
  • بوهای نامعمول
  • غذاهای خاص
  • سیگار کشیدن
  • مصرف الکل
  • مسافرت

درمان میگرن

دارو درمانی

داروهای مسکن مانند پاراستامول و مسکن های ضد التهابی مانند آسپرین و ایبوپروفن، اگر بلافاصله بعد از شروع علائم مصرف شوند، شدت سردرد را کاهش داده یا کاملاً متوقف می سازند. داروهای دیگری مانند دیکلوفناک، ناپروکسن یا اسید تولفنامیک نیاز به تجویز پزشک دارند.

یخ درمانی

هر شب با بستن یک کیسه یخ روی پیشانی خود بخوابید و در طول شب آن را تعویض کنید.

گرما درمانی

هنگامی که یخ را روی پیشانی قرار می‌دهید، پدهای حرارتی را دور گردن بگذارید و روی یک کیسه آب گرم یا سرد بزرگ دراز بکشید. حدود ۱۵ دقیقه در این حالت بمانید و سپس استراحت کنید. این کار را به اندازه‌ نیاز تکرار کنید. این روش یکی از آسان‌ترین و ارزان‌ترین روش های درمان این بیماری و کاهش درد می‌باشد.

مانیپولاسیون

یک متخصص درمان دستی طب فیزیکی با انجام حرکات تخصصی بر روی گردن می‌تواند سردردهای بیمار را کاهش و تسکین دهد.

ماساژ درمانی

متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی با ماساژ بافت‌های عمیق و نقاط ماشه ای، استرس و گرفتگی عضلات را برطرف کرده و با افزایش جریان خون به آن نواحی موجب کاهش درد می شوند.

طب سوزنی

متخصص طب فیزیکی با استفاده از روش درمانی سوزن خشک و قرار دادن سوزن ها در محل گرفتگی عضلات، تنش و فشار را در آن نواحی کاهش داده و درد را تسکین می دهد.

تحریک الکتریکی مغز

متخصص فیزیوتراپی با قرار دادن الکترودها روی گردن و شانه‌های بیمار و تحریک الکتریکی مغز از راه پوست، درد میگرن را به صورت چشمگیری تسکین می دهد.

تحریک مغناطیسی مغز

تحریک مغناطیسی مغز روشی غیرتهاجمی برای تحریک سلول‌های مغزی است. در این روش از آهن‌رباهایی برای ایجاد الکتریسیته که باعث تحریک سلول‌های عصبی در مغز می‌شوند، استفاده می‌شود. این روش درمانی طب فیزیکی، روشی نوین برای درمان افسردگی و سردردهای میگرنی حاد و میگرن های همراه با اورا می باشد.

بیوفیدبک

در این روش بیمار با کمک یک دستگاه مجهز به سنسور‌های مختلف می‌آموزد که چگونه فشار خون، ضربان قلب و گرفتگی شریان‌های خون رساننده به مغز را آگاهانه کنترل کند.

فیزیوتراپی

انجام حرکات کششی، تنفسی و ورزش‌های تمدد اعصاب که متخصصین فیزیوتراپی به بیماران آموزش می دهند، موجب رفع اسپاسم و گرفتگی عضلات شده و تنش‌ها و فشار‌های فیزیکی را که احتمالاً منجر به میگرن می‌شوند، از بین می‌برند، در نتیجه تعداد و شدت سر دردها کاهش می یابد.

ورزش درمانی

انجام منظم ورزش هایی مانند: (پیاده‌روی سریع، آهسته دویدن، شنا، رقص، دوچرخه سواری، نرمش های ایروبیک) می‌تواند حتی از ابتلا به سردرد در برخی افراد جلوگیری نماید.

 

سوزن خشک (طب سوزنی در طب فیزیکی و توانبخشی)


طبسوزنی-1200x946.jpg

سوزن خشک (طب سوزنی در طب فیزیکی و توانبخشی)

طب سوزنی چیست و عملکرد آن چگونه است؟

طب سوزنی مهمترین شاخه طب سنتی چین است. طبق نظریات اطباء چین باستان، گذرگاه های انرژی (مریدیان) در نقاط خاصی از بدن انسان قرار دارند که محل گذر انرژی حیات (QI چی) در بدن هستند. گرفتگی و مسدود شدن این گذرگاه ها سبب عدم تعادل انرژی در آنها شده و موجب بروز بیماری در بدن می شود. اطباء با فروبردن سوزن های بسیار نازک (مخصوص این روش درمانی) در این نقاط خاص، مسیر گذر انرژی در این گذرگاه ها را باز کرده و بیماری را درمان می کردند.

در روش های درمانی  ایران باستان نیز، ردپای استفاده از طب سوزنی در درمان برخی بیماری ها دیده می شود. مثلاً بوعلی سینا برای درمان سیاتیک از نقاطی از گوش استفاده می کرده که در طب سوزنی چینی نیز به آنها اشاره شده است.

هرچند این روش درمانی هنوز مبنای علمی تأیید شده ای ندارد، اما با توجه به تأثیرات چشمگیر آن در درمان برخی بیماری ها، به عنوان یک روش تجربی درمان در مجامع پزشکی مورد قبول واقع شده است.

 

 سوزن خشک (طب سوزنی در طب فیزیکی و توانبخشی)

استفاده از سوزن خشک  (Dry Needling)، روش مؤثری در درمان دردهای عضلانی و نقص عملکرد میوفاشیال است. دکتر چان گون برای اولین بار از روش سوزن خشک یا تحریک درون عضلانی استفاده کرد. این روش برای شل کردن و رفع گرفتگی عضلات بدن که دارای نقاط ماشه ای هستند بسیار مفید است.

امروزه متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی پس از تشخیص بیماری و در صورت نیاز، با استفاده از روش درمانی سوزن خشک، نقاط تحریک شده سلول های عضلانی را غیرفعال کرده و تمرکز درد را در عضله از بین می برند و سبب تسکین درد و بهبود عملکرد کلی بدن فرد می شوند.

سوزن خشک یکی از روش های درمانی جدید و ایمن در فیزیوتراپی است و خطر و عوارضی که بیمار در جراحی ها یا استفاده از داروهای شیمیایی با آنها مواجه است را در پی ندارد. تعداد جلسات درمان، تعداد و نقاطی که برای سوزن زدن در بدن انتخاب می شود، به نوع بیماری و تشخیص پزشک متخصص بستگی دارد و مدت زمان هر جلسه درمان معمولاً 20 تا 30 دقیقه می باشد.

تفاوت سوزن خشک با طب سوزنی

روش درمانی سوزن خشک در طب فیزیکی و توانبخشی، بر اساس اصول نوروفیزیولوژی و آناتومی غربی پایه ریزی شده است و با طب سوزنی چین باستان (از نظر مکانیسم اثر، تکنیک و محل درج سوزن ها) کاملاً متفاوت است. اما از آنجایی که سوزن مورد استفاده در هر دو روش یکسان است، برخی به اشتباه این دو روش درمانی را یکسان در نظر می گیرند.

تفاوت های این دو روش عبارتند از:

1- در روش طب سوزنی، بیمار احساس سوزش خفیفی می کند که پس از چند ثانیه از بین می رود، اما در روش سوزن خشک، چون با واکنش سریع عضله همراه است، معمولاً بیمار احساس درد می کند.

البته میزان مهارت، دقت و نحوه فرو کردن سوزن به نقاط ماشه ای بدن بیمار توسط پزشک معالج در کاهش میزان درد مؤثر می باشد.

2- طب سوزنی اثر ضدالتهاب بر بافت های عضلانی بدن دارد و با تحریک ترشح اندورفین و ایجاد تعادل در انرژی بدن، دردهای عضلانی بدن را تسکین می دهد. اما در روش سوزن خشک، سوزن ها با غیرفعالسازی نقاط تحریک شده سلولهای عضلانی، باعث تسکین درد می شوند و تمرکز درد را در عضله از بین می برند. همچنین استفاده از روش سوزن خشک در تسکین درد، باعث بهبود کلاژن و پروتئین سازی در عضلات آن ناحیه از بدن می شود.

 

استفاده از سوزن خشک در درمان کدام بیماریها مؤثر می باشد؟

بر اساس تحقیقات انجام شده استفاده از روش درمانی سوزن خشک به همراه فیزیوتراپی، در درمان بیماریهای زیر مؤثر می باشد:

  • التهاب حاد و مزمن تاندون
  • التهاب بورسای مفصل
  • آسیبهای ورزشی
  • درد پس از جراحی
  • آسیبهای شغلی و تصادف اتومبیل
  • دردهای مزمن (کمر درد، درد شانه، درد لگن، درد زانو، درد آرنج، درد پاشنه پا، درد مچ پا، درد مچ دست، گردن درد)
  • دیسک (گردن، کمر)
  • گرفتگی گردن
  • سردرد
  • میگرن
  • آسیب به سر
  • آرتروز استخوان و مفصل (لگن، آرنج، زانو، شانه، مچ پا، مچ دست، ران)
  • آرتریت روماتوئید (روماتیسم)
  • پارگی مینیسک زانو
  • زانوی دوندگان
  • پارگی رباط صلیبی زانو
  • سیاتیک
  • گرفتگی عضلات
  • فیبرومیالژیا
  • آرنج تنیس بازان
  • سندروم تونل کارپال
  • خار پاشنه

اهداف روش درمانی سوزن خشک

  • کاهش درد و افزایش آستانه درد
  • افزایش محدوده حرکتی مفصل و بهبود عملکرد کلی بدن
  • سرعت بخشیدن به روند بهبودی بیماری

 

مواردی که استفاده از درمان طب سوزنی و سوزن خشک ممنوع می باشد

  • کودکان در سنین رشد (زیر ۱۲ سال)
  • زنان باردار (به خصوص در سه ماهه نخست بارداری)
  • افراد مبتلا به بیماری های (روماتیسمی، هموفیلی، اختلالات خونی، عروقی، عفونی مزمن، دیابت)
  • افرادی که از دستگاه ضربان ساز الکتریکی قلب استفاده می کنند.
  • افرادی که داروهای ضد انعقاد خون مصرف می کنند.
  • افراد دارای فشار خون

 

*توجه*

بیماران باید پس از انجام هر دوره درمانی سوزن خشک، در روز اول، میزان فعالیت روزانه خود را کاهش داده و استراحت کنند.

 

اسپوندیلولیز


اطلاعات تماس

آدرس

استان البرز، فردیس، بلوار بهاران غربی ( کانال غربی )، تقاطع جاده دهکده، ساختمان برلیان، طبقه دوم.

تلفن

۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۰
۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۸
۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۹

ایمیل

neshatalborz@gmail.com

درباره ما

مرکز طب فیزیکی نشاط با تمرکز بر بیماری های مفاصل، استخوان و ستون مهره ها با پیشرفته ترین تجهیزات روز دنیا در خدمت بیماران محترم می باشد. مرکز توانبخشی نشاط با تمرکز بر توانبخشی بیماران دچار سکته مغزی، ضربه های مغزی، ام اس، سی پی و ضایعات نخاعی در بخش های فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتار درمانی و ارتوپدی فنی با پیشرفته ترین تجهیزات روز دنیا در خدمت بیماران محترم می باشد.