وبلاگ

لیست کلاسیک

Deep-oscillationدستگاه2.jpg

دستگاه دیپ اوسیلیشن یک دستگاه منحصر به فرد در فیزیوتراپی و توانبخشی است که واکنش مکانیکی میان بافتی ایجاد می کند و به قدرت می توان گفت هیچ دستگاه دیگری قادر به ایجاد چنین مکانیسمی در بافت های بدن نیست. این دستگاه با ایجاد نوسان و لرزش عمقی سازنده (با نفوذ به عمق 8 تا 12 سانتی متر) بدون فشار فیزیکی یا تحریک دردناک به کاهش درد و التهاب و تورم، و ترمیم و تقویت بافت آسیب دیده می پردازد.

تحریک بافت توسط دیپ اوسیلیشن سبب افزایش سرعت بافت در از بین بردن سلول های مرده و تغذیه سلولی و ترمیم بافت می شود و به این ترتیب زمان ترمیم و توانبخشی بافت آسیب دیده کاهش یافته و بازتوانی عملکرد بافت سرعت می یابد.

این روش درمانی پیشرفته و غیرتهاجمی هیچ عارضه جانبی نداشته و هیچ تداخلی هم با سایر روش های درمانی ندارد. دیپ اوسیلیشن یک درمان مکمل بسیار تأثیرگذار در کنار سایر درمان ها (دارویی، جراحی،غیرجراحی و فیزیوتراپی) می باشد.

 

کاربردهای دیپ اوسیلیشن

  • افزایش نیرو و توان
  • کاهش و تسکین درد
  • کاهش التهاب و تورم
  • تسریع در بهبود زخم
  • جوانسازی بافت و از بین بردن جای زخم
  • تحریک کلاژن سازی بافت جهت ترمیم آن
  • رفع چسبندگی بعد از شکستگی ها
  • رفع اسپاسم عضلات
  • بهبود و تسهیل حرکت مفصل
  • تخلیه لنف و کاهش ادم
  • سم زدایی
  • تسریع ریکاوری بعد از جراحی
  • رفع کبودی بعد از جراحی (مانند جراحی های زیبایی)

 

موارد منع استفاده از دیپ اوسیلیشن

  • بارداری زنان
  • بیماران قلبی عروقی
  • افراد دارای پیس میکر (باطری قلبی)
  • افراد مبتلا به واریس
  • افراد دچار بیماری های مسری پوستی
  • ترمبوز حاد درمان نشده
  • بیماری بدخیم درمان شده

تأثیرات درمانی و توانبخشی دیپ اوسیلیشن

 

تخلیه لنف و کاهش ادم

این دستگاه با ایجاد حرکات دورانی بر روی پوست و نفوذ عمقی به درون بافت، تأثیری به سزاتر از ماساژدرمانی در تخلیه مایع لنف انباشته شده در بافت و کاهش ادم و تورم آن دارد.

 

بیماریهای عصبی- عضلانی

در بیماری هایی که منشأ عصبی و دردهای مزمن دارند مانند فیبرومیالژیا، با افزایش تحریک بافتی سبب کاهش اسپاسم و سفتی عضلات می شود و اینگونه دردهای مزمن بیمار کاهش و تسکین می یابد.

 

آسیب های ورزشی

دیپ اوسیلیشن با افزایش سرعت در ترمیم بافت آسیب دیده مثلاً ترمیم پارگی تاندون ها و رباط ها، و از بین بردن چسبندگی ناشی از آسیب و کاهش درد، سبب تسریع در ریلکس کردن عضله و بازیابی قدرت عضلانی ورزشکار و بازگشت او به فعالیت های ورزشی می شود.

 

بعد از جراحی

یکی از موارد کاربرد این دستگاه، توانبخشی بعد از انواع جراحی (مانند جراحی های ارتوپدی، تومور و سرطان، زیبایی و…) است که به منظور کاهش التهاب، تورم و درد، و پیشگیری یا از بین بردن چسبندگی های به وجود آمده می باشد و سبب بهبود و افزایش توان و عملکرد فرد می شود.

 

بعد از زایمان

دیپ اوسیلیشن التهاب و درد ناشی از بخیه را در بافت شکمی زنانی که تحت عمل جراحی سزارین قرار گرفته اند، کاهش می دهد و با ایجاد ارتعاشات عمقی در بافت و تحریک آن، سبب افزایش کلاژن سازی و ترمیم و جوانسازی بافت شده و از افتادگی و شلی پوست شکم جلوگیری می کند.

همچنین به علت احتباس مایع شیری در سینه ها و تورم ناشی از پرکاری غدد و عروق لنفاوی در جهت افزایش حجم و سرعت غدد شیری، درد در این ناحیه بسیار زیاد می شود. استفاده از این روش درمانی بدون ایجاد هیچگونه عارضه ای در کاهش درد سینه ها (و حسایست ناحیه نیپل سینه ناشی از مکیدن نوزاد) مؤثر خواهد بود.

 

شکستگی ها

در شکستگی ها به علت قرار گرفتن و بی حرکت ماندن عضو شکسته شده در گچ به مدت طولانی، در بافت همبند چسبندگی ایجاد می شود که سبب کاهش دامنه حرکتی مفصل خواهد شد. با کمک دستگاه دیپ اوسیلیشن می توان سرعت ترمیم بافت و جوش خوردن استخوان شکسته را افزایش داده و چسبندگی و درد را کاهش داد. به این ترتیب بیمار خیلی زودتر به بازیابی قدرت و عملکرد عضلات و مفاصل خود دست می یابد. این امر در شکستگی های ورزشکاران که نیازمند سرعت در بهبودی و بازگشت به تمرینات ورزشی خود هستند، بسیار حائز اهمیت است.

 

تکارتراپی


1254-1024x672.jpg

توانبخشی اختلالات ذهنی جهت افزایش توان و عملکرد افراد کم توان ذهنی که به دلایل شناخته شده و ناشناخته دچار کمبود کارکرد ذهنی و کمبود در انجام رفتارهای سازشی هستند، انجام می شود.

کارکرد ذهنی (هوش) به قابلیت ذهنی افراد در یادگیری، استدلال کردن، تصمیم گیری، حل مسئله، برنامه ریزی، تفکر انتزاعی، درک انگاره های پیچیده، قضاوت، درک امور زندگی و قابلیت های دیگر این چنینی گفته می شود. و هرچه هوش فرد پایین تر باشد، توانایی او در قابلیت هایی که گفته شد، کمتر خواهد بود. یعنی یک فرد کم توان ذهنی برای یادگیری، در مقایسه با افراد دارای هوش معمولی، نیاز به تکرار و تمرین بیشتری دارد؛ برای حل مساله نیاز به زمان طولانی تری دارد؛ درک مسایل انتزاعی یا پیچیده برایش دشوارتر است و…

رفتارهای سازشی در واقع مهارت های لازم برای زندگی روزمره هستند. مانند لباس پوشیدن، آماده کردن یک وعده غذایی، رفتن به مدرسه یا سر کار، تمیز کردن اتاق یا خانه، حرف زدن مؤثر با دیگران و هر مهارت دیگری که فرد جهت انطباق پیدا کردن با محیط اطراف خود یاد می گیرد و انجام می دهد. این رفتارها در طی رشد فرد از دوران کودکی تا بزرگسالی به تکامل می رسند. کودکان و افراد کم توان ذهنی در انجام این رفتار ها مشکل دارند و حتی ممکن است رفتارهای نامناسبی مثل خودآزاری و پرخاشگری نیز داشته باشند.

کم توانی ذهنی شایع ترین اختلال رشدی است که حدود 1% کودکان 3 تا 10 ساله را شامل می شود. همچنین شیوع کم توانی ذهنی در پسران 5/1 برابر بیشتر از دختران می باشد.

 

ویژگی افراد کم توان ذهنی

  • دارای بهره هوشی پایین (اغلب کمتر از ۷۰)
  • نداشتن توانایی و استعداد کافی برای یادگیری
  • مشکل در درک امور مربوط به زندگی
  • ناسازگاری و عدم تطابق با شرایط و محیط اطرافش
  • نداشتن مهارت لازم و مناسب برای زندگی روزمره
  • نیازمند کمک، حمایت و آموزش بیشتر

 

علل اختلالات ذهنی

علت بروز 30 درصد اختلالات ذهنی ناشناخته است. علت های احتمالی شناخته شده عبارتند از:

علل قبل از تولد

  • عوامل ارثی و ژنتیکی
  • عوامل ناسازگاری خونی
  • مصرف الکل در والدین
  • مصرف مواد مخدر در والدین به خصوص مادر
  • مسمومیت های ناشی از مصرف داروها و مواد شیمیایی و مواد غذایی در دوران بارداری
  • سوء تغذیه و اختلالات غدد داخلی
  • عوامل هیجانی و روانی
  • ابتلا به سرخجه و بیماری های عفونی
  • اشعه ایکس و پرتوهای رادیو اکتیو
  • ضربه های وارد به شکم مادر

علل هنگام تولد

  • تولد زودرس
  • نوزاد نارس (نوزاد با وزن 5/2کیلو یا کمتر)
  • زایمان های طولانی
  • واردشدن ضربه به سر نوزاد هنگام تولد

علل بعد از تولد

  • انواع مننژیت
  • مسمومیت ها
  • ضربه های وارده به سر کودک
  • اختلالات غدد داخلی کودک
  • کمبود غذا و سوء تغذیه
  • خستگی های جسمی و روانی و اختلالات عاطفی

توانبخشی اختلالات ذهنی(کاردرمانی)

اختلالات و کمبودها در کودکان کم توان ذهنی

اکثر کودکان کم توان ذهنی از نظر ظاهری تفاوت چندانی با سایر کودکان ندارند. به جز مواردی (مانند سندرم داون، میکروسفالی، هیدروسفالی و… ) که به لحاظ ظاهری نیز علایم بالینی دارند. کودکان کم توان ذهنی از نظر رشدی در بیشتر موارد تأخیر دارند. (مانند نشستن، سینه خیز رفتن و پاگرفتن). از لحاظ گفتاری دیرتر به حرف زدن می رسند و به طور کلی آهسته تر از کودکان عادی مهارت های مختلف را کسب می کنند.

در این کودکان پردازش و ادراک به خوبی انجام نمی گیرد. برای همین آنها به برخی حس ها کمتر یا بیشتر از حد معمول واکنش نشان می دهند. مثلاً با شنیدن صدای یک ماشین گوش خود را گرفته یا جیغ می زنند. یا کودکی که در ادراک بینایی مشکل دارد، با وجود داشتن چشم های سالم نمی تواند لباسش را از داخل یک قفسه شلوغ پیدا کند، زیرا به لحاظ ذهنی نمی تواند به خوبی اشیا را از پس زمینه شان تشخیص دهد و جدا کند.

کودکان دارای اختلالات ذهنی ممکن است نتوانند به خوبی حرکات بدنشان را سازماندهی کنند. مثلًا به سختی می نشینند و برمی خیزند، یا  حین حرکت به دیگران برخورد می کنند. همچنین در انجام بازی هایی مانند لی لی، پرش جفت پا، گرفتن و انداختن توپ مهارت کافی ندارند. این کودکان در انجام کارهایی که نیاز به هماهنگی دوطرف بدن دارد دچار مشکل هستند.(مانند پدال زدن، بازکردن در قوطی، گرفتن پارچ در یک دست و ریختن آب در لیوان در دست دیگر). همچنین در حفظ یک وضعیت حرکتی مشکل دارند. (مثل این که مدتی بنشینند و به حرفهای آموزگار گوش دهند، یا مدتی پای تخته سیاه بایستند و روی آن بنویسند).

کنترل حرکتی ظریف یعنی قابلیت اجرای حرکات ریز به صورت دقیق و روان با دست و انگشتان. (بریدن با قیچی، گرفتن مداد، نقاشی کشیدن، نوشتن، نخ کردن دانه های تسبیح، ورق زدن کتاب، استفاده از قاشق و چنگال و…) همگی نمونه هایی از حرکات ظریف می باشند که کودکان کم توانان ذهنی در انجام آنها با مشکل مواجهند.

کودکان کم توان ذهنی فاقد مهارت های اجتماعی پایه ای هستند که آنها را قادر می کند با دیگران دوست شوند و معاشرت کنند. به همین دلیل به راحتی در جمع همسالان خود پذیرفته نمی شوند. توجه و تمرکز پایین، حافظه ضعیف، محدودیت در تفکر انتزاعی و استدلال، دشواری در انجام فعالیت های روزانه نیز از دیگر مشکلات این کودکان می باشد.

یکی دیگر از حوزه هایی که کودکان دارای اختلالات ذهنی در آن دچار کمبود و مشکل هستند، گفتار و زبان آنهاست که شامل موارد زیر می باشد:

از زبان مختصر و جملات کوتاه استفاده می کنند.

اشتباه های دستوری دارند.

در به کار بردن بسیاری از کلمات مشکل دارند.

در بیان نیازها و خواسته هایشان مشکل دارند.

کلمات را توصیف می کنند یا از کلمات جانشین استفاده می کنند(مانند: این، آن، آنجا).

خوب به حرفهای دیگران گوش نمی دهند.

در گوش دادن و فعالیت به طور همزمان مشکل دارند.

توانبخشی اختلالات ذهنی(گفتاردرمانی)

انواع سطوح کم توانی ذهنی

سطح خفیف

این افراد در کسب مراحل رشدی نسبت به بقیه کندترند و مهارت های اجتماعی و مهارت های روزمره زندگی را دیرتر کسب می کنند. آنها می توانند مهارت های عملی زندگی را یاد بگیرند، کارهایشان را خودشان انجام بدهند، یک زندگی عادی را با حداقل کمک از طرف دیگران بگذرانند و حتی تحت تحصیلات ویژه در مدرسه آموزش ببینند.

سطح متوسط

این افراد نسبت به گروه قبلی به کمک و نظارت بیشتری نیاز دارند. اما با آموزش و تمرین طی جلسات درمانی توانبخشی اختلالات ذهنی، می توان آنها را قادر کرد تا از خود مراقبت کنند، مستقلاً به مکان های آشنا سفر کنند و مهارت های پایه ای برای حفظ سلامت و امنیت خودشان را بیاموزند.

سطح شدید

این افراد تأخیر های شدید رشدی دارند. می توانند حرف دیگران را بفهمند ولی خودشان مهارت ارتباطی قوی ندارند و نمی توانند خوب حرف بزنند. با تکرار و تمرین زیاد می توان روتین های ساده زندگی را به آنها آموزش داد، ولی برای زندگی در اجتماع باید تحت نظارت شدید باشند.

سطح عمیق

اغلب این افراد مبتلا به سندرم های مادرزادی هستند. زندگی کاملاً وابسته ای دارند و نمی توانند مستقل زندگی کنند. در ساده ترین کارهای شخصی خودشان به کمک و نظارت مستقیم نیاز دارند. توانایی خیلی محدودی در برقراری ارتباط دارند و اغلب مشکلات جسمانی هم دارند.

توانبخشی اختلالات ذهنی(فیزیوتراپی)

انواع اختلالات ذهنی

سندروم داون: اختلال ژنتیکی و کروموزومی که درصد زیادی از کودکان کم توان ذهنی را تشکیل می دهد.

میکروسفالی: یک بیماری مغزی نادر که اندازه دور سر از حد طبیعی کمتر است و مغز کوچکتر است.

هیدروسفالی: اختلال ناشی از افزایش حجم مایع مغزی نخاعی انباشته شده در بطن ها و سایر حفره های مغز که به آن آب آوردگی مغز هم گفته می شود.

اختلالات متابولیکی: بدن کودک نمی تواند بعضی از مواد مثل پروتئین ها، قند و یا چربی را به درستی استفاده کند. با سوخت و ساز نامناسب مواد زائدی در بدن تولید می شود و صدمات قابل توجهی به مغز می رسد که تمام جنبه های رشد ذهنی، جسمی و حرکتی و… کودک را تحت تأثیر قرار می دهد.

اوتیسم: درصد قابل توجهی از این کودکان مشکل ذهنی ندارند ولی تعداد زیادی از آنها ممکن است کم توانی ذهنی هم داشته باشند. مهمترین ویژگی این افراد تأخیر یا انحراف در رشد مهارتهای اجتماعی، شناختی و ارتباط کلامی و غیرکلامی و در واقع عدم برقراری صحیح ارتباط با محیط و اطرافیان است.

 

توانبخشی اختلالات ذهنی

برطرف کردن عواملی که سبب تشدید اختلالات ذهنی می شوند. مانند تنظیم رژیم غذایی مناسب برای فرد مبتلا به فنیل کتنوری (یک نوع اختلال متابولیک)

درمان و مدیریت اختلالات روانی مختلفی که در افراد کم توان ذهنی شیوع دارد. (به منظور افزایش عملکرد و توانایی های این افراد)

افزایش کیفیت زندگی افراد دچار اختلالات ذهنی (با مداخله ی زود هنگام روی جنبه های ذهنی، تحصیلات ویژه، آموزش مهارت های مختلف، توانمند سازی و حمایت اجتماعی این افراد)

 

برای رسیدن به این اهداف یک تیم از متخصصین (شامل: متخصصین اطفال، مغز و اعصاب، روانپزشکی، کاردرمانی، گفتاردرمانی، فیزیوتراپی، بینایی سنجی، مددکار اجتماعی، معلمین کودکان استثنایی) کودک کم توان ذهنی را تحت درمان و توانبخشی و آموزش قرار می دهند.

برای چه بیماری هایی به متخصص طب فیزیکی و توانبخشی مراجعه کنیم؟

 


rotura-menisco-scaled-1200x800.jpg

آسیب غضروف زانو در اثر وارد شدن صدمه به غضروف مفصلی داخل زانو به وجود می‌آید. غضروف مفصلی، بافت همبند مخصوصی است که سطح مفصل را می‌پوشاند. و دارای ظاهری درخشنده و سفید است. غضروف مفصلی، فاقد عصب و رگ خونی است، به همین دلیل اگر دچار صدمۀ خفیف یا اولیه ‌شود، درد یا حساسیتی نشان ‌نمی‌دهد و نمی‌تواند خود را ترمیم کند. اگر چه نشانه‌های آسیب غضروف مفصلی ممکن است تا مدت‌ها در زندگی فرد نمایان نشود، اما این آسیب‌ها بسیار شایع می‌باشند.

ممکن است آسیب‌ غضروفی زانو سال‌ها در فردی وجود داشته‌ باشد، اما با یک صدمۀ ناگهانی علائم آن آشکار ‌شود. چنانچه هیچ آسیب ناگهانی رخ ندهد، بعد از چندین سال، فرسودگی و استهلاک و سائیده‌شدن استخوان بر روی استخوان، به ورم مفصل و آرتروز استخوان منتهی می‌گردد که این مسئله باعث به‌وجود آمدن علائم بیماری برای فرد بیمار می‌شود.

 

علل ایجاد آسیب‌ غضروف زانو

  • افزایش سن
  • اضافه وزن زیاد
  • فعالیت زیاد و استفاده بیش از حد مفصل زانو
  • وجود آسیب‌دیدگی کلی در رباط
  • عدم تحرک طولانی مدت
  • ضربه مستقیم به زانو
  • پیچیدگی یا انقباض عضلانی شدید

 

عوامل خطرزا در ایجاد آسیب غضروف زانو

  • ورزشهای پربرخورد مخصوصا فوتبال
  • سوء تغذیه
  • سابقه صدمه زانو
  • ضعف عضلانی

 

علائم آسیب غضروف زانو

علائم این آسیب مثل علائم کشیدگی رباط صلیبی یا پاره شدن مینیسک زانو به طور آشکار، نمایان نمی‌شود. علائم آسیب غضروف زانو همانند علائم آرتروز زانو به صورت خفیف شروع شده و با گذشت زمان پیشروی می‌ کند.

این علائم عبارتند از:

  • احساس درد در هنگام راه‌رفتن طولانی مدت یا بالا‌رفتن از پله
  • احساس درد هنگام تحمل وزن
  • خم شدن یا وِل‌شدن زانو هنگامی‌که وزن به طور کامل به زانو وارد می‌شود.
  • قفل‌شدن یا گرفتگی زانو
  • خالی شدن زیر زانو
  • تورم متناوب زانو (اغلب این مورد تنها علامت است)
  • وجود مایع در داخل مفصل زانو
  • زانو ممکن است در زمان حرکت، صدا تولید کند.

درجات آسیب غضروف زانو

آسیب درجۀ یک:

مرحلۀ ابتدایی که غضروف شروع به نرم شدن و تورم می‌کند.

آسیب درجۀ دو:

یک نقص به شکل ضخیم‌شدن جزئی غضروف همراه با تشکیل الیاف یا رشته‌ها (با ظاهری شبیه به تکه‌های ریز)، یا وجود شکاف‌هایی بر روی سطح غضروف که به استخوان نمی‌رسد یا قطر آن از ۵/۱سانتیمتر تجاوزنمی کند، وجود دارد.

آسیب درجۀ سه:

تشکیل الیاف و ایجاد شکاف افزایش یافته و در سطحی با قطر بیش از ۵/۱ سانتیمتر به ناحیۀ استخوان زیر غضروف رسیده است. در این وضعیت، بیمار از صدای زانو در هنگام خم‌کردن آن و دردناکی یا مشکل بودن ایستادن از وضعیت نیم‌خیز (اِسکات)، شکایت دارد.

آسیب درجۀ چهار:

استخوان زیر غضروف در عکس بدون پوشش دیده می‌ شود و این یعنی که غضروف ممکن است بطور کامل سائیده و تخریب شده‌ باشد. هنگامی‌که ناحیۀ بزرگی از غضروف آسیب دیده باشد، درد تشدید شده و موجب محدودشدن فعالیت فرد می‌شود.

 

درمان آسیب غضروف زانو

برای انجام اقدامات درمانی روش‌های بالقوۀ متعددی وجوددارد. تکه‌های جداشده از غضروف را می‌توان با انجام جراحی آرتروسکوپی خارج نمود، این‌کار به کاهش علائم مکانیکی آسیب (علائم درد ناشی از تماس یا برخورد اجزاء بدن با یکدیگر) کمک نموده و ممکن است مشکل قفل‌شدن یا گرفتگی زانو را برطرف نماید. با انجام فرآیندی بنام کُندروپلاستی (جراحی ترمیمی غضروف) می‌توان تکه‌های ورقه‌ای جداشده از غضروف مفصلی را خارج کرده و ناهمواری‌های سطحی را به صورت مکانیکی (با کمک ابزار ویژه)، صاف و هموار نمود.

روش های جراحی

آرتروسکوپی

آرتروسکوپی دیدن درون مفصل زانو و جراحی آن با واردنمودن یک دوربین کوچک و ابزار جراحی به داخل زانو از یک شکاف کوچک است. در این روش قسمت های فرسوده و آسیب دیدۀ غضروف مفصلی تراشیده و خارج شده و سطح غضروف صاف و هموار می‌شود. این درمان موجب کاهش اصطکاک و تحریک مفصل و کاهش علائم تورم، صدای زانو و درد می‌شود.

میکروفِرَکچِر

این روش موجب تحریک و تقویت رشد غضروف جدید در محل آسیب می‌شود. این تکنیک بعنوان یک روش معمول برای بیمارانی که ضخامت غضروف مفصلی آنها به طور کامل (یعنی تمام غضروف تا استخوان) تخریب شده است، کاملاً تأیید شده ‌است.

کاشت غضروف

تکنیک جراحی جدید در درمان آسیب‌های غضروف مفصلی زانو که نیازمند انجام دو جراحی است. نخستین جراحی، یک عمل آرتروسکوپی سرپایی برای برداشتن بخش کوچکی از بافت غضروف مفصلی سالم بیمار است. نمونۀ برداشته شده از بافت، در یک آزمایشگاه کشت داده می شود و حدود ۴ هفته بعد، این سلول‌ها از طریق یک برش کوچک درداخل زانو کاشته‌ می‌شوند. بلافاصله بعد از جراحی جهت حفظ توانایی حرکت زانو و کمک به رشد کامل سلول‌های غضروف، بیمار از یک دستگاه CPM (حرکت کنش‌پذیر مداوم) استفاده می‌نماید و تقریباً به مدت ۲ ماه با عصا حرکت می‌کند. بازگشت به ورزش‌هایی که دارای فشار یا بار ضربه‌ای هستند، حداقل تا یک سال بعد از انجام جراحی دوم، به تعویق می‌افتد.

روش های غیرجراحی

آسیب غضروف مفصلی، اغلب بدون جراحی درمان می‌شود. متخصص طب فیزیکی و توانبخشی موارد زیر را برای درمان بیمار توصیه و تجویز می کند:

 کم کردن وزن

سبب کاهش فشار بر روی زانو و مفصل آسیب دیده می شود.

تزریق اسید هیالورونیک

جهت بهبود روانکاری مفصل و کاهش اصطکاک آن انجام می شود.

داروها

رشد و ترمیم غضروف با دارو امکان‌پذیر نیست، اما می‌تواند به کاهش و درمان علائم کمک کند.

فیزیوتراپی

متخصصین فیزیوتراپی انجام یک سری تمرینات ورزشی مناسب برای بالابردن استقامت عضلات اطراف مفصل را به بیماران آموزش می دهند.

 

 هدف از توانبخشی زانویی که غضروف مفصلی آن آسیب دیده چیست؟

  • بهبودی و التیام بافت
  • بازیابی حرکت
  • بازیابی استقامت

 

تمرینات ورزشی برای کاهش درد زانو


ARTROSE-1200x800.jpg

سندروم پلیکا عارضه ای در زانو می باشد و زمانی که یکی از اجزای داخلی ساختار زانو در اثر آسیب‌دیدگی یا کارکرد خیلی زیاد، به حالت غیر طبیعی درمی آید، این عارضه ایجاد می شود. ضرب‌دیدگی زانو ممکن است سبب متورم و دردناک شدن پلیکا و بافت سینوویال اطراف آن شود. آسیب‌دیدگی اولیه پلیکا منجر به زخم شدن و ضخیم شدن بافت پلیکا می شود و این بافت به حالت چین‌خورده درمی‌آید،در نتیجه احتمال بروز عارضه سندرم پلیکا در آینده بیشتر می شود.

پلیکا (بافت سینوویال) اصطلاحی است که برای توصیف یک چین‌خوردگی در لایه آستر پوشاننده مفصل زانو به کار می‌رود. بافت سینوویال در مفصل زانو در حالت طبیعی چندین چین‌خوردگی در ساختار خود دارد، اما فقط یکی از این چین‌خوردگی‌ها می‌تواند برای مفصل زانو مشکل‌ساز شود. که به آن پلیکای پزشکی می گویند. پلیکای پزشکی در زانوی حدود 50 تا 70 درصد انسان‌ها وجود دارد و هیچ مشکل یا عارضه خاصی هم ایجاد نمی‌کند.

 

علت بروز سندروم پلیکا

گاهی بر اثر یک ضربه ناگهانی به زانو (مثل افتادن از بلندی) پلیکا دچار کشش ناگهانی شده و ملتهب و متورم می شود. این التهاب بعد از مدتی بهبود می یابد، اما بافت سینوویال (پلیکا) کلفت میشود. پلیکای کلفت شده بیشتر مستعد آسیب است و سبب می شود که فرد حتی با ضربات و یا فعالیت های خفیف تر نیز دچار التهاب پلیکا و درد زانو شود.

عوامل ایجاد سندروم پلیکا

  • حرکات مداوم و تکراری در زانو
  • زانو زدن مداوم
  • مصدومیت زانو
  • ضرب دیدگی زانو (زمین خوردن)
  • زیاد بالا و پایین رفتن از پله
  • فعالیت هایی که نیاز به خم و راست شدن مداوم مفصل زانو دارد (دویدن و دوچرخه سواری)

 

علائم سندروم پلیکا

  • ضعف زانو
  • قفل شدن زانو
  • درد زانو
  • صدای تق تق از سمت داخلی مفصل زانو
  • احساس درد هنگام لمس کردن زانو
  • تورم زانو

 

درمان سندروم پلیکا

استراحت دادن به زانو

اصلاح سبک زندگی و فعالیت های روزانه

محدود کردن فعالیت‌های فیزیکی شدید : تنش‌هایی که هنگام انجام فعالیت‌های فیزیکی بر روی اندام‌ها وارد می‌شود، بیشتر توسط بافت‌های نرم و انعطاف‌پذیر آن تحمل می‌شود.

یخ درمانی: قرار دادن کیسه یخ روی زانو می تواند در کاهش التهاب و درد مؤثر باشد.

پانسمان کمپرس زانو : بستن زانو با باند کشی

مصرف داروهای مسکن و ضد التهاب : داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن می توانند التهاب و ضخامت پلیکا را کاهش می‌دهند.

فیزیوتراپی : متخصص فیزیوتراپی با استفاده از انواع روش های درمانی مانند ماساژ و تزریق و… و آموزش ورزش های مناسب در کاهش التهاب و درد زانو به بیمار کمک می کند.

ماساژ درمانی : ماساژ فریکشن می تواند جای زخم‌های باقیمانده بر روی بافت سینوویال را بهبود و برطرف کند.

 

تزریق کورتیکواستروئید : گاهی کورتیزون به لایه‌های پلیکا تزریق می شود که معمولاً  در حدود نیمی از افراد مبتلا به این عارضه را درمان می کند.

تزریق PRP: با تزریق پلاسمای غنی از پلاکت به نواحی ملتهب زانو، عوامل رشدی آزاد می‌شوند و میزان التهاب و درد این نواحی کاهش می‌یابد.

اولتراسوند تراپی

شاک ویوتراپی

ورزش درمانی : پس از کاهش التهاب، متخصصین فیزیوتراپی درمان‌هایی شامل انجام تمرینات کششی و تقویتی پا را آغاز کرده و با آموزش ورزش های مناسب برای زانو، بیمار را در رسیدن به بهبود کامل یاری می کنند. حرکات کششی باید به مدت 20 تا 30 ثانیه حفظ شود. فشار ناشی از کشش باید به صورت ملایم و آرام در موضع مورد نظر احساس شود.

جراحی : در صورتیکه روش‌های محافظه‌کارانه‌ی درمان در تسکین علائم در طی 3 ماه موفق ظاهر نشوند، ممکن است پزشک انجام جراحی باز یا آرتروسکوپی را برای برداشتن پلیکا توصیه کند.

مانیپولاسیون


large_Running_Injury_Remedies.jpg

تاندونیت کشکک زانو، آسیب‌ دیدگی و التهاب تاندونی است، که کشکک زانو را به استخوان درشت نی ساق پا متصل می‌کند.

هر فردی ممکن است به این بیماری مبتلا شود، اما از آنجایی که این آسیب‌ دیدگی در میان ورزشکاران ، به ویژه افرادی که والیبال و بسکتبال بازی می‌کنند ، بسیار شایع است ، تاندونیت کشکک زانو را بیماری “زانوی جهنده” یا ” زانوی پرندگان”می‌نامند.

این عارضه بر اثر وارد آمدن فشار مکرر بر زانو ایجاد می شود، که بیشتر مواقع به خاطر استفاده بیش از حد از زانو در ورزش اتفاق می‌افتد، زیرا دویدن ، پریدن و حرکت اسکات فشار بیشتری بر تاندون کشکک زانو وارد می‌کند. فشار مداوم و مکرر بر روی زانو ، سبب ایجاد پارگی‌های کوچکی در تاندون می‌شود که با گذشت زمان ، تاندون را ملتهب و ضعیف می‌کند. درد ممکن است خفیف یا شدید باشد.

در بعضی ورزشکاران تاندونیت کشکک زانو ممکن است مزمن شده باشد. اما دیگر ورزشکاران، با درمان به موقع می‌توانند به عملکرد طبیعی و فعالیت ورزشی خود باز گردند.

دوره درمان برای آسیب خفیف حدوداً ۳ هفته می باشد ، اما صدمات شدیدتر ممکن است به ۶ تا ۸ ماه یا بیشتر، زمان برای رسیدن به بهبودی کامل نیاز داشته باشد.

 

عوامل تاندونیت کشکک زانو

  • گرفتگی عضلات پا
  • قدرت ناهماهنگ و نامساوی عضلات پا
  • عدم هم راستایی درست و مناسب پاها ، مچ پاها و ساق پاها
  • اضافه وزن زیاد
  • کفش نامناسب که ضخامت کفی آن کافی نباشد
  • سطوح سخت زمین‌های بازی
  • بیماری‌های مزمنی که تاندون را ضعیف می‌کنند
  • دوره‌های طولانی تمرینات ورزشی شدید

علائم تاندونیت کشکک زانو

  • درد و حساسیت غیر طبیعی نسبت به فشار یا لمس در مرکز زانو
  • تورم و احساس سوزش در زانو
  • درد بسیار شدید در هنگام زانو زدن یا بلند شدن از حالت اسکات
  • درد شدید زانو در فعالیت‌های روزمره مانند بالا رفتن از پله یا نشستن در اتومبیل (در موارد شدت آسیب دیدگی)

 

عوارض تاندونیت کشکک زانو

در صورتی که این عارضه درمان نشود، سبب آسیب جدی به تاندون زانو و محدود شدن فعالیت‌های روزمره‌ فرد خواهد شد.

برای ورزشکاران حرفه‌ای، درمان نشدن تاندونیت کشکک زانو، به معنای پایان فعالیت حرفه‌ای ورزشی‌شان می باشد.

 

درمان تاندونیت کشکک زانو

استراحت

اولین مرحله درمان، انجام اقداماتی جهت کاهش درد ، استراحت دادن به پا و کشش و تقویت عضلات پا است. پزشک یک دوره استراحت کنترل شده ، که طی آن لازم است فرد از انجام فعالیت‌هایی که باعث وارد آمدن فشار بر زانو می‌شود اجتناب کند، را توصیه می‌کند.

دارو

استفاده از داروهای مسکن معمولی مانند (ایبوپروفن ، استامینوفن ، ناپروکسن) جهت تسکین کوتاه مدت درد و کاهش التهاب زانو مؤثر می باشد.

زانوبندهای طبی و عصا

اگر درد حتی در هنگام استراحت پاها شدید باشد ، پزشک توصیه می کند که بیمار برای مدتی از بریس یا زانوبندهای طبی مخصوص و عصا استفاده کند تا از آسیب دیدگی بیشتر تاندون جلوگیری شود.

فیزیوتراپی تاندونیت زانو

هدف از فیزیوتراپی، کاهش درد و التهاب و کشش و تقویت عضلات پا و ران تا رسیدن به بهبودی کامل است، که متخصصین فیزیوتراپی با به کارگیری روش های درمانی زیر بیمار را در رسیدن به این هدف یاری می کنند:

  • یخ درمانی
  • ماساژ درمانی
  • ورزش درمانی : شامل تمرینات کششی و تمرینات تقویتی می باشد.
  • اولتراسوند تراپی
  • اوزون تراپی
  • پی آر پی : دو بار تزریق متوالی پی آر پی مؤثرتر از یک بار تزریق خواهد بود.
  • شاک ویو تراپی : در بسیاری از بیماران استفاده از این روش درد را تا دو سال کاهش داده است.
  • هایپرترمیا (گرما افزایی) : در این روش از گرما دادن به عمق بافت، همراه با یک دستگاه خنک کننده روی سطح پوست، برای تسکین درد استفاده می‌شود.
  • جراحی : اگر سایر روش‌های درمانی در تسکین درد زانو موفق نباشند ، پزشک برای ترمیم تاندون کشکک زانو انجام جراحی را توصیه می کند. همچنین متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی پس از جراحی با تجویز یک برنامه تمرینی توانبخشی و فوری طی سه ماه تا یک سال، بیمار را به سطح بالایی از فعالیت بازمی گردانند.

 


اگر-دارای-علائم-_CS-باشم-،-چطور-می_توانم-متوجه-شوم؟-min.jpg

اسکولیوز انحراف و خمیدگی یک طرفه‌ی ستون فقرات است که در اکثر مواقع قبل از زمان بلوغ رخ می‌دهد. این بیماری ممکن است به علت مشکلات دیگری مانند فلج مغزی و دیستروفی عضلانی ایجاد شود. البته عامل ایجاد کننده‌ی این مشکل در بسیاری از موارد ناشناخته است. حدود 3 درصد افراد در سن بلوغ به اسکولیوز مبتلا هستند.

معمولاً اسکولیوز خفیف است، ولی ممکن است به مروز زمان و به همراه رشد کودک شدیدتر شود. موارد شدیدتر این بیماری می‌تواند باعث بروز معلولیت شود، در این حالت انحراف شدید، فضای قفسه سینه را کم کرده و ریه به سختی قادر به انجام عملکرد طبیعی خود خواهد بود.

با تشخیص به موقع اسکولیوز مادرزادی در دوره نوزادی، می‌توان با درمان‌های ساده مانند شروع استفاده از بریس‌ در ۶ ماهگی، نتایج بسیار خوبی گرفت.‌ اما، حتی یک بدشکلی کوچک هم در صورت درمان نشدن یا به تعویق افتادن درمان، شدت گرفته و باعث بروز عارضه‌های دیگری مانند مشکلات قلبی و ریوی‌ شده و نیازمند درمان‌های خطرناک تر و گران‌‌تر با نتایج کم‌اثرتر مانند جراحی ستون فقرات می‌شود.

 

انواع اسکولیوز

در کل ۳ نوع اسکلیوز اصلی وجود دارد که عبارتند از:

  • عملکردی
  • اسکولیوز با منشاء عصبی_عضلانی
  • اسکولیوز با علت ناشناخته

 

اسکولیوز مادرزادی

نوعی بدشکلی ستون فقرات که در آن وجود یک نقص مادرزادی باعث انحراف طرفی ستون فقرات می‌شود.

 

اسکولیوز اکتسابی

در نوع اکتسابی ممکن است ستون فقرات پیچ خورده یا بچرخد، که این باعث کشیده شدن دنده‌ها به یک طرف و ایجاد یک قوس چند بعدی می‌شود.

علل اسکولیوز

علت بسیاری از انواع اسکولیوز به درستی مشخص نیست.

از جمله علل این بیماری عبارتند از:

  • وراثت : از آن‌جایی که درصد ابتلای افراد دارای سابقه‌ی خانوادگی بیشتر است، پزشکان احتمال می‌دهند که عوامل ارثی در بروز این بیماری مؤثر باشند.
  • بیماری‌های عصبی ماهیچه‌ای : مانند دیستروفی عضلانی و فلج مغزی
  • نقص‌های مادرزادی : که رشد استخوان‌ها و ستون فقرات را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
  • آسیب و عفونت ستون فقرات

 

علائم اسکولیوز

  • شانه ها یا دو سمت لگن در یک سطح قرار ندارند.
  • برجستگی استخوان شانه یا کتف در یک سمت ستون مهره در قسمت پشت
  • ضعف و تحلیل رفتن عضلات یک سمت ستون مهره
  • کمردرد مزمن
  • افتادگی شانه ها
  • خوابیدن روی یک سمت در هنگام دراز کشیدن به پشت، در اثر چرخش به سمت ستون مهره

علائم اسکولیوز مادرزادی

  • کجی و نابرابری شانه ها
  • چرخش گردن که باعث می شود سر به یک طرف کج شود.
  • بیرون زدگی یک طرف دنده ها
  • نابرابری دو طرف خط کمر بندی
  • بالاتر بودن یک طرف باسن از طرف دیگر
  • کج شدن کل بدن به یک طرف
  • ضعف و بی حسی یا عدم هماهنگی : در موارد نادری که مشکل از نخاع یا اعصاب نخاعی است.

 

عوامل خطر بروز اسکولیوز

  • سن: علائم بیماری اغلب پیش از بلوغ خود را نشان می‌دهند.
  • جنسیت: این بیماری در هر دو جنس (دختر و پسر) دیده می‌شود، ولی خطر شدت گرفتن بیماری و نیاز به درمان در دختران بیش‌تر است.
  • سابقه خانوادگی

 

عوارض اسکولیوز

آسیب قلبی ریوی: در اسکولیوز شدید، قفسه سینه به قلب و ریه فشار آورده و تنفس و کارکرد طبیعی قلب را مشکل می کند.

تغییر ظاهر و شکل بدن: در موارد شدید بیماری ساختار قامتی بدن تغییر می‌کند. دو مفصل ران و شانه‌ها در یک سطح نخواهند بود، قفسه سینه برجسته بوده و دور کمر به یک طرف متمایل است. افراد مبتلا به این بیماری به دلیل وضعیت خاص ظاهری اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهند.

کمر درد: در بزرگسالان و کودکان مبتلا به این بیماری احتمال بروز کمر درد بیشتر از دیگران است.

 

پزشک چگونه اسکولیوز را تشخیص می دهد؟

متخصصین طب فیزیکی با استفاده از (اسکن سه‌بعدی ، عکس‌های رادیولوژی و ام‌آرآی) انحراف جانبی ستون فقرات و درجه ی انحنا و مشکلات درون استخوان های بیمار را تشخیص می دهند.

همچنین با استفاده از (تست اولتراسوند) احتمال وجود هرگونه ناهنجاری در اندام های داخلی کودک را بررسی می کنند. زیرا هنگامی که ستون فقرات جنین در رحم در حال شکل‌گیری است، رشد اندام‌های دیگر را تحت تأثیر قرار می دهد و گاهی کودک مبتلا به اسکولیوز مادرزادی دچار مشکلات دیگری مانند مشکلات معده ای، کلیوی، قلبی، عصبی و مثانه ای خواهد شد.

 

روش های درمان اسکولیوز

استفاده از بریس

متداول ترین درمان غیر جراحی است و هدف نهایی از این درمان، جلوگیری از بدتر شدن قوس است. بریس فشار وارده بر پایین کمر کودک را کاهش داده و به صاف شدن ستون فقرات او کمک می‌کند.

ورزش درمانی

کودک باید ورزش‌های خاصی را انجام دهد که باعث حفظ وضعیت صحیح قرارگیری بدن او و نیز تقویت دست‌ها و بالاتنه او جهت گرفتن بهترین نتایج می‌شوند. حرکات اصلاحی شامل تمرینات قدرتی، استقامتی، تنفسی و کششی است که هر یک از این‌ها دارای اهمیت خاصی هستند و این ورزش ها حتماً باید توسط راهنمایی و کمک متخصصین فیزیوتراپی انجام شوند.

جراحی

برای قوس‌های ۴۰ درجه یا بالاتر، تقریباً در تمام موارد، جراحی ستون فقرات  اجتناب‌ناپذیر است. به همین دلیل متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی، والدین را تشویق می‌کنند تا نوزادان مشکوک به هر گونه بدشکلی را برای تشخیص زودهنگام نزد یک متخصص ببرند. و بهتر است که در شرایط عادی نیز حداقل سالی یک بار برای چکاپ سلامتی کودک به متخصص مراجعه کنند.

اولتراسوندتراپی


F7.jpg

انگشت چکشی پا به تغییر شکل انگشتان پا به حالتی که انگشت پا به سمت پایین خم‌شده و حالتی شبیه حلقه به خود می‌گیرد و دیگر فرم مستقیم قبلی خود را ندارد، گفته می شود. این تغییر شکل در هر انگشتی از پا رخ می دهد ولی اغلب انگشت دوم یا سوم پا دچار این عارضه می شوند. در واقع انگشت چکشی زمانی رخ می‌دهد که مفصل میانی انگشت پا خم (منقبض) می‌شود.

این عارضه ممکن است از بدو تولد وجود داشته باشد، اما معمولاً در طی زمان و در اثر پوشیدن کفش‌های نامناسب (مانند کفش‌های تنگ، پاشنه‌بلند، نوک‌تیز) و یا آرتروز شکل می‌گیرد و در بیشتر موارد قابل‌درمان است.

 

انواع انگشت چکشی پا

انگشت چکشی قابل انعطاف: زمانی که هنوز امکان خم کردن مفصل پا وجود داشته باشد، به آن انگشت چکشی انعطاف‌پذیر می‌گویند.در این حالت بیماری در مراحلِ اولیه قرار دارد و هنوز شدت آن زیاد نشده است. گزینه‌های درمانی مختلفی برای این حالت وجود دارد.

انگشت چکشی سخت: زمانی که تاندون‌های انگشت پا سفت‌وسخت شده باشند، در اثر فشار وارده، مفصل از محور خود خارج می‌شود، در این مرحله، انگشت پا نمی‌تواند حرکت کند و برای رفع عارضه عمل جراحی نیاز است.

 

علل بروز انگشت چکشی پا

  • آسیب‌دیدگی پا در اثر ضربه
  • آرتروز
  • قوس بیش‌ازحد کف پا
  • پوشیدن کفش‌های نامناسب
  • تنگ‌تر شدن رباط‌ها و تاندون‌های پا
  • فشار ناشی از انحراف انگشت شصت : این حالت زمانی رخ می‌دهد که انگشت شصت، به سمت داخل و انگشت دوم پا تغییر حالت می‌دهد.
  • آسیب نخاعی یا آسیب اعصاب محیطی : نیز ممکن است باعث شود همه انگشتان پا به سمت پایین خم‌شده و یا تشکیل حلقه بدهند.

 

عوامل خطر بروز انگشت چکشی پا

  • سابقه خانوادگی و عوامل ژنتیکی
  • پوشیدن کفش‌های تنگ و یا نوک‌تیز به مدت طولانی
  • داشتن پینه، انحراف شصت و یا میخچه در پا

 

تأثیرات منفی پوشیدن کفش‌های خیلی تنگ بر پا چیست؟

پوشیدن کفش‌های خیلی تنگ به مدت طولانی باعث تغییر حالت مفصل انگشتان پا می شود و ممکن است ماهیچه‌های پا را تحت کشش قراردهد. باگذشت زمان، پوشیدن کفش نامناسب خطر ابتلای موارد زیر را افزایش می‌دهد:

(تاول، انحراف شصت پا، میخچه، انگشت چکشی)

 

علائم انگشت چکشی پا

علائم این بیماری که می‌توانند خفیف یا شدید باشند عبارتند از:

  • خم شدن انگشتان پا به سمت پایین و یا ایجاد حلقه در انگشتان
  • میخچه یا پینه
  • اختلال درراه رفتن
  • درد در هنگام خم کردن کف پا یا حرکت دادن انگشتان پا
  • عدم توانایی خم کردن پا و یا تکان دادن انگشتان
  • انگشتان پا شبیه پنجه پرندگان می‌شود.

 

پزشک چگونه انگشت چکشی پا را تشخیص می دهد؟

پزشک طی یک معاینه بالینی انگشت چکشی پا را تشخیص می‌دهد. چنانچه استخوان، عضله و یا رباط پا آسیب‌دیده باشد، پزشک انجام آزمایشات تصویری، مانند اشعه ایکس را تجویز می کند.

روش های درمان انگشت چکشی پا

  • اسپلینت : یا آتل مخصوص که انگشتان را صاف نگه‌داشته و باعث کشش تاندون‌ها می‌شوند.
  • پدها و یا بندهای طبی مخصوص : جهت کاهش احساس ناراحتی بیمار.
  • ورزش درمانی : متخصص طب فیزیکی با آموزش تمرینات ورزشی مناسب انگشتان پا به‌ کاهش تنش تاندون‌ها کمک می کند.
  • جراحی: در صورت شدت عارضه و سفت شدن تاندون ها انجام جراحی ضرورت می یابد. جراحی انگشت چکشی پا جزء جراحی‌های زیبایی طبقه‌بندی می‌شود. گاهی اوقات جراحی زیبایی انگشتان پا، عوارضی مانند درد یا بی‌حسی ایجاد می‌کند، بنابراین بهتر است برای درمان، پس از جراحی از یک کفش مناسب استفاده شود.

به تعویق انداختن درمان موجب تغییر حالت انگشتان مجاور انگشت آسیب‌دیده می شود، زیرا که آن‌ها را تحت‌فشار قرار می‌دهد. بنابراین بهتر است به‌محض تشخیص بیماری، فرایندهای درمانی آغازشود.

 

تمرینات ورزشی مخصوص انگشت چکشی پا

کرانچ انگشتان پا

بر روی یک صندلی در یک موقعیت راحت، بدون جوراب بنشینید. یک حوله بر روی زمین قرار داده و نیمه بالایی کف پای خود را بر روی آن قرار دهید. پاشنه خود را بر روی زمین نگه‌داشته و سعی کنید حوله را با انگشتان پا به سمت خود جمع نمایید.

ضربه زدن با انگشتان پا

با پاهای برهنه، انگشتان پا را از زمین جدا کنید. انگشت شصت پا را به سمت پایین کشیده درحالی‌که بقیه انگشتان رو به بالا باشند. این موقعیت را حفظ کرده و به‌آرامی با انگشتان پای خود به زمین ضربه بزنید.

کشش انگشتان پا با کمک دست

بر روی زمین بنشینید. پاها را در مقابل تان صاف بر روی زمین قرار دهید. با کمک یک حوله انگشتان پا را به‌آرامی به سمت عقب بکشید.

رول کردن انگشتان پا

پای‌برهنه روی یک سطح صاف قرار بگیرید. تمام انگشتان پای خود را باهم از روی زمین بلند کنید، سپس از سمت انگشت کوچک‌پا، یکی‌یکی انگشتان خود را جمع و به‌صورت حلقه درآورید. سپس جهت جمع‌کردن انگشتان را برعکس کنید، یعنی از سمت شصت به‌طرف انگشت کوچک.

فشار دادن انگشتان پا

در حالت نشسته پای خود را بر روی ران قرار دهید، به‌نحوی‌که احساس راحتی داشته باشید. انگشتان دست خود را در میان انگشتان پا قرار داده و به‌آرامی آن‌ها را فشار دهید.

 

پیشگیری از ابتلا به انگشت چکشی پا

بهترین راه پیشگیری انگشت چکشی پا، پوشیدن کفش مناسب است. پوشیدن کفش مناسب به انگشتان اجازه می‌دهد برای حرکت فضای کافی داشته باشند و در موقعیت مناسبی قرار بگیرند. اگر قصد دارید کفش پاشنه‌بلند بپوشید، پاشنه کفش باید حداکثر ۵ سانتی‌متر یا کمتر باشد. پوشیدن کفش پاشنه‌بلند به مدت طولانی باعث افزایش فشار بر روی انگشتان پا شده و منجر به تغییر حالت آن‌ها می‌شود. همچنین می‌تواند باعث ایجاد میخچه و قوس بیش‌ازحد پا گردد.

 

مورتون نوروما

 


بیماری-دکرون-مچ-دست-درمان-تاندونیت-دکرون-با-فیزیوتراپی-و-ورزش-min-1.jpg

تاندونیت دکرون یک بیماری دردناک است که تاندون‌های واقع شده در کنار انگشت شصت دست را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این بیماری غلاف بعضی تاندون‌های اطراف مچ دست دچار التهاب شده و درنتیجه حرکات مچ دست دردناک می‌شود. این بیماری با درد و تورم در ناحیه مچ دست همراه است.

درصورتی‌که بیماری دکرون درمان نشود، ممکن است استفاده از دست و مچ دست برای فرد دشوار گردد، همچنین دامنه حرکتی مچ دست نیز کاهش می‌یابد.فردی که به این عارضه مبتلا می شود، هنگام چرخاندن مچ دست، گرفتن اشیاء و یا مشت کردن انگشتان، دچار درد و ناراحتی خواهد شد.

اگرچه علت دقیق بروز این بیماری هنوز ناشناخته است، اما از شایع ترین علل دکرون که از آن با عنوان بیماری تاندون ها نیز یاد می شود، حرکت زیاد مچ دست است که موجب التهاب تاندون های انگشت شصت و غلاف آنها می شود. هرگونه فعالیتی که نیاز به حرکت تکراری دست و یا مچ دست داشته باشد مانند (باغبانی، بازی گلف، ورزش‌های وابسته به راکت یا بلند کردن و نگه‌داشتن کودک) می‌تواند شرایط بیمار را بدتر کنند.

 

علائم تاندونیت دکرون

  • درد : شایع ترین علامت بیماری درد در مچ دست و یا انگشت شصت دست است. این درد ممکن است به ساعد هم انتشار پیدا کند. درد با حرکت مچ دست و یا حرکت انگشت شصت در حرکاتی مثل چرخاندن دست یا مشت کردن یا گرفتن اجسام تشدید می شود.
  •  تورم :  تورم در مچ دست و در طرفی که انگشت شصت قرار دارد دیده می شود. این تورم در محل غلاف تاندون تحریک شده است.
  •  صدا دادن: یک احساس تقه یا خرخر در موقع حرکت دادن مچ دست یا انگشت شصت احساس می شود.
  • محدودیت حرکت و قفل شدن : حرکت انگشت شصت و مچ دست به علت درد محدود می شود.

راه های تشخیص تاندونیت دکرون

1-تست فینکل اشتاین : در این تست انگشت شصت توسط دیگر انگشتان همان دست گرفته می شود، سپس مچ دست به طرف انگشت کوچک خم می شود، این کار موجب احساس درد در مچ دست می گردد.

2-پزشک از بیمار می خواهد انگشت شصت خود را از بقیه انگشتان دور کند. در این حالت پزشک با دست خود مانع از دور شدن انگشت شصت بیمار می شود. سعی بیمار در دور کردن انگشت شصت بر علیه مقاومت دست پزشک، موجب بروز درد در بالای مچ دست می شود.

آزمایشات تصویربرداری، مانند اشعه ایکس، برای تشخیص این بیماری مورد نیاز نیستند.

 

عوامل خطر و علل ابتلا به تاندونیت دکرون

  • سن: گروه های سنی بین 30 و 50 سال و کودکان در معرض خطر ابتلا به دکرون می باشند.
  • جنسیت: ابتلا به این بیماری در زنان شایع تر است.
  • بارداری: این عارضه ممکن است به همراه بارداری دیده شود .
  • مراقبت از کودک: بلند کردن کودک به طور مکرر نیازمند استفاده از انگشت شصت به عنوان اهرم است و ممکن است با این وضعیت مرتبط باشد.
  • عدم رعایت ارگونومی: مشاغل یا سرگرمی هایی که شامل حرکت تکراری و ناصحیح دست و مچ دست باشد، می تواند باعث بروز این عارضه شود.
  • آسیب مستقیم به مچ یا تاندون دست
  • بیماری های التهابی : مانند آرتریت روماتوئید

 

عوارض درمان نشدن به موقع تاندونیت دکرون

اگر این بیماری به موقع و به درستی درمان نشود ممکن است حرکت شصت و مچ دست برای همیشه محدود شود و درد به طور دائم و مزمن در دست و مچ باقی بماند .

روش های درمان تاندونیت دکرون

  • اسپلینت: با استفاده از ارتز به انگشت شصت دست و مچ اجازه میدهید تا مدتی استراحت کند و سایش تاندون در داخل غلاف کمتر شده و درد و تورم کاهش بیابد.
  • دارو : داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن و یا ناپروکسن که میتواند التهاب را کم کند .
  • ماساژ درمانی : با تشخیص متخصص طب فیزیکی ماساژ و استفاده از کیسه گرم یا یخ روی ناحیه درد ناک میتواند در کاهش درد و تورم مفید باشد .
  • ورزش درمانی: با انجام ورزش های مخصوص سندروم دکرون می توانید از این درد رهایی یابید.
  • رعایت ارگونومی : اصلاح حرکات دست در حین کار و نیز کارهایی را که موجب درد می شود کمتر انجام داده تا درد کمتر شود.
  • تزریق کورتون: تزریق کورتیکوستروئید در غلاف تاندون برای کاهش تورم و درد.
  • تزریق پلاسما غنی از پلاکت (PRP): در حال حاضر تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) به‌عنوان یک گزینه جایگزین برای درمان تاندونویپاتی استفاده می‌شود. از این درمان زمانی استفاده می‌شود که سایر روش‌های درمانی محافظه‌کارانه مؤثر نبوده باشند. مزیت پی آر پی زیاد است، عوارض جانبی آن نیز محدود می‌باشد.
  • جراحی : درمان جراحی ، برش روی غلاف تاندون است به طوری که تونل باز شود و تاندون دیگر توسط غلاف احاطه نشود. پس از جراحی متخصص فیزیوتراپی تمرینات تقویتی جدید را به بیمار آموزش می دهد.

 

علت درد مچ دست

 


علل-بی_اختیاری-ادرار-در-ام-اس-min.jpg

درمان بی اختیاری ادرار و مدفوع :

منظور از بی اختیاری ادرار و مدفوع دفع ناخواسته ادرار، مدفوع یا گاز است که بسیاری از افراد ناتوان جسمی و روحی از این عارضه رنج می‌برند.

بی اختیاری ادرار

زمانی که عضلات مثانه که کنترل جریان ادرار را به عهده دارند به طور غیرارادی منقبض یا شل شوند و باعث ریزش یا عدم کنترل ادرار شوند، فرد دچار بی اختیاری ادرار می شود. هر یک نفر از ده نفر افراد بالای 65 سال به این عارضه مبتلا می شوند. بی‌اختیاری ادرار به‌خودی‌خود یک بیماری محسوب نمی‌شود اما می‌تواند نشانه وجود یک بیماری زمینه‌ای باشد.

 

علل بی‌اختیاری ادرار

  • فعالیت بیش از حد عضلات مثانه
  • ضعیف شدن عضلات کف لگن
  • بزرگ شدن پروستات یا هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات در مردان
  • سیستیت بینابینی (التهاب مزمن پروستات) یا بیماری‌های دیگر مثانه
  • آسیب نخاعی
  • عوارض جانبی پس از برخی عمل‌های جراحی

 

انواع بی اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار استرسی

شایع‌ترین نوع این عارضه بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس می باشد و زمانی اتفاق می‌افتد که ادرار به دلیل فشار یا انقباض ناگهانی عضلات در مثانه جاری می‌شود.

این مشکل غالباً در زمان انجام تمرینات ورزشی، بلند کردن اجسام سنگین، سرفه، عطسه یا خندیدن اتفاق می‌افتد.

بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس بیشتر در جوانان و زنان میانسال شایع است که در زنان جوان‌تر، می‌تواند به دلیل ضعیف بودن ارثی عضلات کف لگن یا به دلیل اعمال استرس بر کودکان ایجاد شود.در زنان میانسال نیز می‌تواند در سن یائسگی مشکل‌آفرین باشد.

بی‌اختیاری ادرار فوری

بی‌اختیاری ادرار فوری که به دلیل بیش فعالی مثانه اتفاق می‌افتد زمانی است که یک شخص احساس می‌کند نیاز به دفع فوری ادرار دارد اما نمی‌تواند خود را تا زمان رسیدن به توالت نگه دارد.

این نوع از عارضه معمولاً در افرادی که سکته مغزی کرده‌اند یا بیماری‌های مزمنی مانند دیابت، آلزایمر، پارکینسون یا ام اس دارند اتفاق می‌افتد.

در برخی موارد، بی‌اختیاری ادرار فوری می تواند از علائم اولیه سرطان مثانه باشد.

بی‌اختیاری ادرار سرریز

در این نوع از عارضه فرد قادر به تخلیه کامل مثانه نبوده و ادرار جدید دوباره تولید و سرریز می‌شود و معمولاً در مردانی که پروستات آنها بزرگ شده است اتفاق می‌افتد. این مشکل همچنین در افراد دیابتی و افرادی که دچار ضایعات نخاعی شده‌اند به چشم می‌خورد.

بی‌اختیاری ادرار عملکردی

این نوع از عارضه کمتر به اختلالات و بیماری‌های مثانه مربوط می‌شود و بیشتر به دلیل زمان و نحوه رسیدن به توالت در زمان معین ایجاد می‌شود. و معمولاً در افراد مسن یا ناتوان که کنترل طبیعی بر مثانه خود دارند اما نمی‌توانند به دلایلی مانند محدودیت‌های حرکتی یا گیجی خود را به موقع به توالت برسانند اتفاق می‌افتد.

بی‌اختیاری ادرار کلی و زیاد

در این نوع از عارضه مثانه نمی‌تواند ادرار را در خود ذخیره کند. این مشکل ممکن است به دلیل یک نقص آناتومیک، ضایعات نخاعی و بازشدگی غیرطبیعی مثانه (فیستول) باشد و یا به دلیل عوارض پس از عمل جراحی مجاری ادرار به وجود آمده باشد.

 

عوامل خطر بروز بی‌اختیاری ادرار

جنسیت : زنان دو برابر مردان دچار بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس می‌شوند. و مردان بیش از زنان دچار بی‌اختیاری ادرار اورژانسی و سرریز می‌شوند.

افزایش سن: با بالا رفتن سن، مثانه و عضلات اسفنکتر ضعیف شده و ممکن است باعث تکرر و بی اختیاری ادرار شود.

اضافه وزن: زیاد شدن چربی بدن بر مثانه فشار می آورد و باعث ریزش ادرار در خلال انجام تمرینات ورزشی یا در هنگام سرفه و عطسه کردن می شود.

بیماری‌های مزمن : بیماری‌های عروقی، بیماری‌های کلیوی، دیابت، سرطان پروستات، آلزایمر، ام اس و پارکینسون ممکن است باعث بی‌اختیاری ادرار شوند.

استعمال دخانیات: استعمال دخانیات در طولانی مدت می‌تواند باعث ایجاد یا تشدید این عارضه از نوع استرسی آن شود.

ورزش‌های پربرخورد: دویدن، پرش و فعالیت‌های ورزشی دیگر که فشار ناگهانی روی مثانه ایجاد می‌کنند، می‌توانند باعث ریزش ادرار و بی‌اختیاری ادرار در هنگام انجام فعالیت‌های ورزشی شوند.

 

تشخیص بی‌اختیاری ادرار

شناخت نوع و علت بی‌اختیاری نیاز به انجام آزمایش‌ها و معاینات مختلفی دارد که عبارتند از:

  • گزارش کارکرد روزانه مثانه
  • آزمایش ادرار
  • آزمایش خون
  • اولترا سوند لگن
  • اندازه‌گیری باقیمانده پس از دفع ادرار
  • تست استرس
  • آزمایش ارودینامیک
  • سیستوگرام
  • سیستوسکوپی

 

 

روش های درمان بی‌اختیاری ادرار

  • آموزش عادت مثانه: این روش اولین رویکرد برای درمان اکثر مشکلات بی‌اختیاری ادرار است. هدف از به کارگیری این روش دفع ادرار منظم با فواصل معین بین دفعات دفع ادرار می باشد.
  • بیوفیدبک : متخصص طب فیزیکی برای آگاهی از نحوه کارکرد عضلات کف لگن با این روش و الکترودهای متصل شده از طریق واژن یا مقعد، میزان فعالیت عضلات را اندازه‌گیری کرده و با به کارگیری محرک های الکتریکی به تقویت عضلات کف لگن کمک می کند.
  • تحریک مغناطیسی عملکردی(مگنت تراپی):در این روش درمانی، میدان مغناطیسی پالسی تولید شده توسط دستگاه، باعث انقباض کف لگن می‌شود بدون این که نیازی به استفاده از الکترود باشد.

(روش درمان بی اختیاری ادرار و مدفوع با مگنت تراپی برای بیماران دارای سابقه صرع، آریتمی‌های شدید قلبی، دارای باطری قلب یا ایمپلنت‌های فلزی در بدن و همچنین بانوان باردار و افراد دچار عفونت‌های حاد یا بدخیم لگن مناسب نیست.)

 

  • تمرینات کیگل: با انجام این تمرینات ورزشی عضلات لگن که ضعیف شده‌اند تقویت می‌شوند و فرد می‌تواند کنترل بیشتری بر عملکرد مثانه خود داشته باشد.

  • مصرف دارو: این داروها باعث شل شدن عضلات مثانه یا متوقف کردن انقباض‌های غیرطبیعی آن شده و برای درمان بی‌اختیاری ادرار فوری مؤثرتر می باشند.
  • تزریق سلول‌های بنیادی
  • تزریق بوتاکس
  • تحریک الکتریکی با پروب
  • لیزرتراپی
  • جراحی

 

بی اختیاری مدفوع

به نظر می رسد که یک نفر از هر ده نفر در زمانی از زندگی خود با مشکل بی‌اختیاری مدفوع مواجه ‌می شود. این عارضه محدود به سن خاصی نیست، اگرچه در میان سالمندان شیوع بالاتری دارد و همچنین بانوان بیش از آقایان دچار می‌شوند. برخی افراد هر روز با مشکل بی‌اختیاری مدفوع مواجه هستند، ولی عده‌ای هر از گاه این مشکل را تجربه می‌کنند.

 

انواع بی اختیاری مدفوع

بی‌اختیاری مدفوع اضطراری یا فوریتی

در این عارضه فراد ناگهان حس می‌کند که باید به دستشویی برود، اما نمی‌تواند دفع را تا زمان رسیدن به دستشویی به تاخیر بیاندازد.

بی‌اختیاری مدفوع غیرفعال

در این عارضه فرد ضرورت دفع را حس نمی‌کند و گاهی همراه با تخلیه گاز کمی مدفوع نیز دفع می‌شود.

علل بی‌اختیاری مدفوع

بیماری‌های مختلفی سبب بی اختیاری مدفوع در افراد می شود. از جمله این بیماریهاعبارتند از:

  • اسهال
  • یبوست
  • ضعیف شدن عضلات کنترل کننده دهانه مقعد
  • دیابت
  • ام اس
  • جنون

 

راه های درمان بی‌اختیاری مدفوع

  • تغییر سبک زندگی و رژیم غذایی به منظور درمان یبوست یا اسهال
  • ورزش کردن با هدف تقویت عضلات کنترل کننده روده
  • مصرف دارو برای درمان اسهال و یبوست
  • جراحی‌های مختلف
  • استفاده از درپوش مقعد و پوشک یکبار مصرف تا زمان تحت کنترل گرفتن علائم

 


electro-acupuncture-traditional-chinese-acupuncture-electroacupuncture-body-patient_38076-1944.jpg

الکترواکوپانکچر نوعی طب سوزنی همراه با عبور جریان الکتریکی از سوزنها (به منظور تحریک بافت عصبی و تقویت خاصیت طب سوزنی) می باشد.

و برای تسکین درد، توانبخشی و درمان بیماریها به کار برد.

دستگاه الکترواکوپانکچر برق مستقیم 4 یا 6 ولت را به روش های مختلف (پیوسته و سریع، پیوسته و آرام، پالس 3 تا 6 تایی ، منطقه رست و آرام و پالس 3تا 6 تایی آهسته با فرکانس قابل تنظیم) برحسب تحمل بیمار تولید می نماید.

استفاده از این روش درمانی برای بیمار باید با تشخیص و صلاحدید پزشک متخصص صورت گیرد.

 

الکترواکوپانکچر چگونه انجام می شود؟

در هر جلسه از یک زوج تا حداکثر شش زوج نقطه را طبق تشخیص پزشک می توان به دستگاه  وصل کرد که زمان آن نیز تابع طول مدت قرار داشتن سوزنها یا کمتر با نظر پزشک می باشد.

پزشک با توجه به شرح حال بیمار و معاینه بالینی تشخیص بر استفاده از این روش درمانی را داده، نقاط حساس و دردناک را در مسیر مریدین ها شناسایی می کند و نقاط مورد نظر خود را برای سوزن زدن انتخاب می کند.

سپس موضع را با پنبه الکلی پاک کرده و سوزن را در محل قرار می دهد. پس از آن، الکترود ها را با توجه به تشخیص به صورت جفت به دسته سوزن ها در محلهای مورد نظر متصل کرده و دستگاه را از نظر مدت زمان و شدت تحریک (بسته به میزان تحریک لازم و میزان تحمل بیمار) تنظیم می کند. پس از اتمام زمان، الکترودها را جدا کرده، سوزنها را بیرون کشیده و موضع را با پنبه الکلی پاک می کند. در تمام مراحل فوق بیمار باید روی تخت خوابیده باشد و اندامها را بدون حرکت نگه دارد.

موارد کاربرد الکترواکوپانکچر

1- کنترل اشتها و وزن

2 – اختلالات روانپزشکی و عصبی: افسردگی، استرس و بی خوابی

3-اختالالت حرکتی پریفرال (فلج صورت)

4 -اختالالت سیستم ایمنی

5- دردهای ناشی از سرطان یا درمان های آن مثل شیمی درمانی یا پرتودرمانی

6 -اختالالت پوست و مو (زونا)

7 -شبکوری

8 -اختلالات ENT مانند تنیتوس، سرگیجه و بیماری منیر

9 -زنان و زایمان: تهوع و استفراغ بارداری، پرزانتاسیون بریچ،القاء زایمان، القاءتخمک گذاری

10 -مشکلات قلبی عروقی: در اختلالات فشار خون همراه با درمان دارویی قابل استفاده است اما باید به بیمار تأکید شود که دارویش را قطع نکند.

در برخی موارد درد قلبی و برخی آریتمی ها ، در صورت تخریب ساختار عروقی،این روش درمانی بی فایده خواهد بود.

11 -اختلالات تنفسی (آسم) : در همراهی با درمان دارویی آسم ، برونشیت حاد و مزمن. (در آسم اکوپانکچر معمولی بهتر از الکترواکوپانکچر است.)

12 -اختلالات گوارشی:تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی، کاهش مشکلات حین اندوسکوپی، تنظیم عملکرد معده و التهاب روده

-13نازایی مردان

14- بی اختیاری و احتباس ادراری

15- کنترل درد در سنگهای مجاری ادراری

16- میگرن

17- دردهای مزمن

18- اختلالات اسکلتی عضلانی: استئوآرتریت زانو، فروزن شولدر،کمردرد، آرتریت روماتوئید و فیبرومیالژی

19- بهبود مقاومت به انسولین و درمان کمکی دیابت

20- درد پس از عمل جراحی

 

موارد ممنوعیت الکترواکوپانکچر

1 -تریمتر اول حاملگی

2 -تحریک روی رحم یا نزدیک آن در هر مرحله از حاملگی پیش از زایمان

3 -در بیمار دچار شوک یا کما نباید به کار گرفته شود مگر آنکه از نظر پزشکی توصیه شود.

4 -بیماریهای حاد تبدار: سپتی سمی، توبرکولوزیس و سایر عفونت های فعال لوکال

5 -تحریک سر در کودکان کوچکتر از 12 سال

6 -روی سینوس کاروتید در شرایط هیپوتانسیون استفاده نشود یا

نزدیک حنجره در شرایط تنگی راه هوایی

7 – روی قدام قفسه سینه بر روی بیماران دارای سابقه مشکلات قلبی

به ویژه در آریتمی

8 -پیچ خوردگی باتشخیص نامعلوم ، مگر آنکه شکستگی ایجاد شده باشد.

9- بیماران دارای پیس میکر(دستگاه ضربان ساز قلب)

 

مواردی که الکترواکوپانکچر باید با احتیاط انجام شود

1- اپی لپسی

2 – درمان کانسر

3 – درد با علت نامشخص

4- ادم با علت نامشخص

5- حاملگی از ماه 4 به بعد( به جز پرزانتاسیون بریچ در طی زایمان یا برای القای زایمان

6-بیماران ناتوان یا شدیداً هیپوتانسیو

7- فشار خون بالا

8- روی گوش فقط با شدت کم یا متوسط استفاده شود.

9 – در صورت وجود دیفکت در جمجمه (چه مادرزاد چه به دلایل دیگر) از گذاشتن الکترود ها در نزدیکی آن احتراز شود.

10- رفع اسکار به دنبال عمل جراحی روی پوست سر

11 – در نزدیکی چشم با احتیاط بسیار زیاد استفاده شود.

12 – در صورت سابقه مشکل قلبی ، از عبور جریان بین دوبازو خودداری شود.

13-شرایط وریدی حاد

14- در بیماران دارای ایمپلنت فلزی مانند مفصل هیپ فلزی الکترودها باید طور قرار داده شوند که جریان از آن عضو یا حتی نزدیک آن عبور نکند.

15- روی اندام دچار لنف ادم متوسط تا شدید به دلیل خطر سلولیت

در مجموع با توجه به بدون عارضه بودن این روش و هزینه و اثر بخشی آن، می تواند انتخاب خوبی برای بیماران باشد.

 

الکتروتراپی


اطلاعات تماس

آدرس

استان البرز، فردیس، بلوار بهاران غربی ( کانال غربی )، تقاطع جاده دهکده، ساختمان برلیان، طبقه دوم.

تلفن

۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۰
۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۸
۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۹

ایمیل

neshatalborz@gmail.com

درباره ما

مرکز طب فیزیکی نشاط با تمرکز بر بیماری های مفاصل، استخوان و ستون مهره ها با پیشرفته ترین تجهیزات روز دنیا در خدمت بیماران محترم می باشد. مرکز توانبخشی نشاط با تمرکز بر توانبخشی بیماران دچار سکته مغزی، ضربه های مغزی، ام اس، سی پی و ضایعات نخاعی در بخش های فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتار درمانی و ارتوپدی فنی با پیشرفته ترین تجهیزات روز دنیا در خدمت بیماران محترم می باشد.