وبلاگ

لیست کلاسیک

unnamed.png

توانبخشی سوختگی : بیمارانی که دچار سوختگی شدید شده اند، برای تسکین درد، عوارض پزشکی در نتیجه سوختگی، بهبود زخم و جراحی های متعدد احتمالی ، نیاز به مراقبت ویژه دارند. مراقبت از بیماران دچار سوختگی شامل استفاده از پوشش‌های فشرده کننده و دستگاه‌های استراحت ارتوپدی می باشد. هدف اصلی طب فیزیکی کمک به بیماران برای به حداکثر رساندن استقلال عملکردشان، بالا بردن اعتماد به نفس، و بازگشت با موفقیت به خانه، کار و جامعه است. متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی، مراقبت‌های تخصصی سوختگی را برای رفع کامل نیازهای بیمار- از توانبخشی بیمار بستری تا مراقبت‌های پیگیری سرپایی ارائه می‌دهند. خانواده‌ها نقش مهمی در این فرآیند دارند. در طول دوران بستری بیمار در بیمارستان، توسط متخصصین فیزیوتراپی به خانواده‌ها مهارت‌های عملی و تکنیک‌های توانبخشی آموزش داده می‌شود تا به مراقبت صحیح از بیمار پس از ترخیص بپردازند.

 

برنامه توانبخشی سوختگی چیست؟

برنامه توانبخشی سوختگی شامل مراقبت از زخم، دامنه حرکت، پوشش های فشار دهنده، اسپلینت و گچ گیری، تهویه و تقویت، ارزیابی و مداخله روانشناختی و پیگیری‌های طولانی مدت توانبخشی درمانی است.

تأثیر این روش برای آسیب سوختگی به طور غیرمستقیم سبب کاهش قابل توجه میزان جراحی های بازسازی شده است.

توانبخشی سوختگی برای بیمار درهمان روز پذیرش یا در 24 ساعت اول شروع می‌شود. برنامه توانبخشی سوختگی شامل فیزیوتراپی، ورزش، ماساژ زخم، TENS، اولتراسوند درمانی، لیزر، PRP   و تزریق اوزون می‌باشد.

بیمار یک یا دو بار در روز، 6 روز در هفته، توسط متخصص طب فیزیکی معاینه می‌شود. برنامه توانبخشی برای آسیب‌های سوختگی 25٪ به اندامهای فوقانی و پایینی، 5 روز در هفته برای 5 تا 6 ساعت در روز است. این برنامه ممکن است 4 تا 6 ماه طول بکشد. تعداد روزهای درمان در هفته با بهبودی بیمار کاهش می یابد. اگر آسیب سوختگی شدیدتر باشد، این درمان ممکن است یک سال یا بیشتر ادامه داشته باشد. معاینات مجدد توسط پزشکی که درمان را تجویز می‌کند باید در ابتدا هر 2 هفته یک بار و برای 1 تا 2 سال اول هر 1 تا 2 ماه انجام شود.

 

کاربرد طب فیزیکی برای درمان سوختگی‌ها

طب فیزیکی و توانبخشی بر موقعیت، دامنه حرکتی  (ROM)، قدرت عضلانی، استقامت، تعادل، هماهنگی و توانبخشی تنفسی بیماران تمرکز دارد. درمان‌های مختلف فیزیکی برای از بین بردن یا کاهش میزان از کار افتادگی و بهبود تحرک استفاده می شود.  متخصصین طب فیزیکی به بیماران کمک می‌کنند تا بتوانند توانایی انتقال، چرخش و راه رفتن مناسب را به دست آورند. هدف نهایی طب فیزیکی افزایش سازگاری در مشارکت‌های اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی بیماران دچار سوختگی است.

عوارض ناشی از سوختگی که نیاز به درمان سرپایی دارند شامل زخم‌های باز، انقباضات، پوست ظریف فوق العاده حساس، اسکار هیپرتروفی اولیه ، خارش، درد، ضعف، ناشرطی سازی و واکنش‌های روانی / احساسی می‌باشد.

 

روش های طب فیزیکی برای درمان و توانبخشی سوختگی‌ها

1-صفحات سیلیکونی :

ورق‌های سیلیکونی اثر ضد اسکار خاصی دارند و کمک مؤثری در نرم شدن اسکار و آب رسانی به آن می کنند.

2-اسپلینت :

بدون استفاده از اسپلینت و گچ گیری های سفارشی، برنامه‌های ورزشی بیهوده است. انقباض مفصل ممکن است به صورت کامل اتفاق بیفتد، اما حفظ این دامنه به طور جزئی بستگی به موقعیت دهی استاتیک و دینامیک انجام شده توسط اسپلینت و گچ گیری دارد.

پزشکان باتجربه قادر به تولید اسپلینت‌هایی هستند که بیش از یک مفصل را کنترل می‌کنند و در عین حال بر روی نوارهای ضخیم بافت اسکار فشار می‌آورند.

نواحی مختلفی که نیاز به اسپلینت‌های تخصصی دارند عبارتند از:

  • انقباض کف دست
  • گرد کردن کف دست به حالت گرفتن فنجان
  • کشش انحنایی عدد پنج
  • فضای تار عنکبوتی محکم متصل به انگشت شست
  • مکانیسم عضله منبسط پاره شده
  • انقباض خمیده گردن
  • چرخش خارجی به صورت منحنی و آبداکشن لگن در کودکان
  • انقباضات خم به عقب مچ پا

 

3-فیزیوتراپی :

در فیزیوتراپی سوختگی از ویژگی‌های فیزیکی نور، برق، میدان مغناطیسی، آب، پارافین، دما و فشار برای کاهش التهاب موضعی، کاهش درد، بهبود پاسخ عضلانی، متوقف کردن افزایش جای زخم و تسریع گردش خون استفاده می شود.

رایج ترین درمان های فیزیوتراپی برای سوختگی عبارتند از:

  • پارافین درمانی
  • هیدروتراپی
  • الکتروتراپی با فرکانس پایین
  • الکتروتراپی با فرکانس متوسط
  • درمان مایکروویو
  • درمان با امواج طول موج کوتاه
  • درمان فشرده سازی هوا
  • درمان لیزر و ماوراء بنفش

4-تحریک الکتریکی :

در تحریک الکتریکی، از یک جریان متناوب استفاده  می‌شود، که در درمان پیوستگی تاندون به بافت اسکار زمینه ای مفید است. محرک الکتریکی پوستی برای درمان مشکلات مختلف درد، مخصوصا دردهایی که شانه را به دلیل موقعیت‌های طولانی و یا غلط درگیر می‌کند، مفید است.

 

5-اولتراسوند :

اولتراسوند برای درمان درد مفاصل و توانایی تحمل ورزش‌های دامنه حرکتی مورد استفاده قرار می گیرد. این درمان به همراه ماساژ یخ برای کاهش درد هیپرتروفی اسکار نیز استفاده می شود.

 

6-واحدهای فشرده سازی متناوب :

واحدهای فشرده سازی متناوب یا دستگاه‌های مشابه در کاهش ادم در اندام‌ها به خصوص ادم دست مفید هستند. ادم ، بعد از بهبودی سوختگی‌های ساعد، دست های دچار دیستروفی سمپاتیک و دست های دارای سندروم دست بعد از ایسکمی،اغلب به بالا بردن و فشرده سازی به خوبی پاسخ می‌دهد. ادم مداوم می‌تواند ویرانگر باشد، زیرا می‌تواند منجر به دست منجمد شود.

 

7-حرکت انفعالی مداوم :

ماشین‌های حرکت انفعالی مداوم (CPM) هرگز نمی‌توانند جای ورزش‌های دستی توسط پزشک را بگیرند. CPM در بیمارانی انجام می‌شود که از ترس درد در برابر انجام برنامه تمرینی مقاومت می‌کنند، مثلاً در کودکان که به نظر می‌رسد با CPM راحت‌تر هستند، در افرادی که به درمان‌های دامنه حرکتی بیشتری در نواحی فوق العاده سفت نیاز دارند و در بیمارانی که برش تشکیل استخوان هترووفیک را تجربه کرده‌اند.

 

8-ماساژ اسکار :

فشار عمیق و آهسته بر روی زخم‌ها می‌تواند به نرم شدن اسکار و بهبود ROM کمک کند و همچنین درد و خارش را برطرف کند.

اسکار اغلب خشک و دچار خارش و همراه با زخم و مشکلات دیگر است، ماساژ با کرم و روغن باعث مرطوب شدن و نرم شدن اسکار، افزایش قابلیت انقباض، کاهش خارش و درد می شود.

 

9-تزریق داخل ضایعه :

تزریق داخل ضایعه  برای از بین بردن علائم و سرعت بخشیدن به بهبود و صاف شدن اسکار های هیپرتروفیک کوچک، به خصوص در کسانی که دارای خارش و درد زیاد هستند، استفاده می شود.

داروهایی که برای تزریق استفاده می‌شوند،  کورتیکواستروئیدها و تریامسینولون استونید و بتامتازون هسنتد. دوزی که در هر تزریق استفاده می‌شود باید محدود باشد و فواصل تزریق باید با توجه به واکنش اسکار و عوارض جانبی بیماران تنظیم شود.

 

9-تزریق پی آر پی :

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)  از طریق عوامل رشدی که پس از جداسازی پلاکت‌ها منتشر می‌شود، بر بهبودی بافت‌های نرم اثر می‌گذارد. این فاکتورهای رشد، فرایندهای فیزیولوژیکی را آغازکرده و بهبود می‌بخشند که به بهبود بافت و بهبودی پس از سوختگی کمک می‌کنند.

 

10-تزریق اوزون برای ترمیم سوختگی :

اوزون باعث جلوگیری از جذب میکروب‎ها می‌شود. اوزون یک فرم آلوترروپیک اکسیژن، و دارای خواص منحصر به فرد است که برای سیستم‌های بیولوژیکی و درمان بالینی استفاده می شود. از انجا که مولکول اوزون حاوی مقادیر زیادی انرژی است، از طریق مکانیسم‌های ناکامل، اقدامات ضد باکتریایی، ضد ویروسی و ضد قارچی را نشان می‌دهد که در شرایط خاصی آن را تبدیل به گزینه درمانی یا درمان تکمیلی در کنار سایر اقدامات می کند.

11- تکنیک‌های ورزشی برای توانبخشی سوختگی :

حفظ محدوده حرکات مفصلی پس از بهبودی یا پیوند، مشکل تر از فاز حاد سوختگی است. اسکارهای سوختگی منقبض می شوند، نوارهایی شکل می‌دهند و ضخیم می‌شوند، و دامنه حرکات متحرک کاهش می یابد. هنگامی که ضایعات سوختگی به طور کامل شکل می‌گیرند، انقباض کششی پوست دشوار می‌شود.

موثر ترین روش کششی برای انقباضات پوست ، کشش آهسته و پایدار است. بخشی که کشیده می‌شود باید قابل مشاهده باشد و در طول خط کشیدن بررسی شود تا اطمینان حاصل گردد که پوست پاره نمی‌شود.

کشش را می‌توان به صورت دستی با وزنه، ترکشن، اسپلینت، و گچ گیری انجام داد. استفاده از پارافین در کشش باعث می شود 30 دقیقه کشش پایدار، پیشرفت حرکتی چشمگیری ایجاد کند. و همچنین ناراحتی مفصل را کاهش می‌دهد و پوست را روان می‌کند. برای جلوگیری از سوزش پوست، درجه حرارت پارافین باید به 116 تا 118 درجه فارنهایت کاهش یابد.

یکی دیگر از اهداف مهم در برنامه ورزشی این است که تمام طول اسکار سوختگی در یک کشش کامل قرار گیرد. به عبارت دیگر، اگر یک اسکار از مفصل‌های متعدد عبور کند، تمام مفاصل درگیر به طور همزمان کشیده شود. مفصل توانایی کامل حرکت را بدست نمی‌آورد، مگر اینکه این توانایی کامل برای همه ی مفاصل درگیر با انجام حرکات ترکیبی بدست آید.

در نهایت، تمام بیماران سوختگی باید تحت یک برنامه تقویتی مناسب که توسط متخصص طب فیزیکی و توانبخشی برای آنها تجویز می شود قرار گیرند، تا توانایی حرکتی خود را پس از عدم فعالیت طولانی به دست آورند.


yozsnee5.jpg

کاهش درد دیسک کمر – تمرینات کششی عضله‌ی همسترینگ به رفع درد سیاتیک که ممکن است در اثر فتق دیسک کمر ایجاد شده باشد کمک می کنند. درد سیاتیک ممکن است به حدی شدید باشد که فرد نخواهد از جای خود حرکت کند. در حالی که برای رهایی از این درد باید عکس این کار را انجام داده و تحرک داشته باشد. تمرینات کششی روزانه (که باید با دقت تمام انجام شوند) یکی از بهترین راه‌ها برای رفع درد دیسک کمر می‌باشند.

این تمرینات کششی به شما کمک می کنند تا عضلات همسترینگ خود را تقویت کرده و به شکل بهتری از کمر و بخش‌های مرکزی بدن خود حمایت کنید. و منجر به کاهش درد دیسک کمر می وشد. این تمرینات نسبتاً بی‌خطر هستند ولی اگر تمرینات باعث ایجاد درد شدید و ناگهانی شد و یا منجر به عود درد سیاتیک شدند، از انجام آن‌ها خودداری کنید

ورزش دیسک کمر

تمرین شماره 1:

روی یک صندلی نشسته و یک صندلی دیگر را رو به روی خود قرار دهید.

یکی از پاهای خود را  روی زمین و پای دیگر را روی صندلی مقابل قرار دهید.

کمر خود را صاف‌کرده و روی پای کشیده شده‌ی خود خم شوید.

زمانی که در ران خود احساس کشیدگی کردید، این موقعیت را به مدت 15 تا 30 ثانیه حفظ کنید.

این تمرین را با پای دیگر خود تکرار کرده و حداقل سه بار آن را بر روی هر پا انجام دهید.

ورزش دیسک کمر

تمرین تمرین شماره2:

اگر ترجیح می‌دهید که تمرینات کششی را به حالت خوابیده انجام دهید، تمرین کششی همسترینگ با استفاده از حوله گزینه‌ی مناسبی به نظر می‌رسد.

روی زمین خوابیده و یکی از پاهای خود را دراز کنید.

عضلات شکمی خود را منقبض کرده و پای دیگر خود را بالا ببرید. از خم شدن پا جلوگیری کنید.

یک حوله یا کمربند را بر روی کف پای بالا رفته‌ی خود انداخته و از آن برای کشیدن پا به سمت خود استفاده کنید.

زمانی که در پای خود احساس کشیدگی کردید، این موقعیت را به مدت 15 تا 30 ثانیه حفظ کنید.

این تمرین را با پای دیگر خود تکرار کنید و در هر پا حداقل آن را 3 بار انجام دهید.

ورزش دیسک کمر

تمرین شماره 3:

از یک سطح سخت (مانند دیوار یا در) کمک گرفته و تمرین کششی همسترینگ را به شکل آسان‌تری انجام دهید.

در نزدیکی برآمدگی یک دیوار بر روی زمین بخوابید.

یکی از پاهای خود را بر روی زمین دراز کرده و پای دیگر را با زانوی خمیده به دیوار تکیه دهید.

به ‌آرامی و درحالی‌که لگن خود را بر روی زمین نگه‌ داشته‌اید، پای خود را بر روی دیوار به سمت بالا حرکت دهید.

پای خود را به حالت کشیده به مدت 15 تا 30 ثانیه بر روی دیوار قرار دهید.

این تمرین را 2 تا 3 بار برای هر پا تکرار کنید.

ورزش دیسک کمر

تمرین شماره 4:

روی زمین به پشت خوابیده و زانوهای خود را خم کنید؛ برای راحتی از یک زیرانداز استفاده کنید و یک حوله را لوله کرده و زیر سرتان قرار دهید. به آرامی عضلات باسن و عضلات شکمتان را منقبض کنید، طوری که پشتتان  کامل روی زمین قرار بگیرد؛ با قوس دادن کمر، لگن خود را کمی رو به بالا خم کنید و تا پنج شماره در همین وضعیت باقی بمانید سپس به وضعیت اولیه‌ برگردید. حالا کمر را طوری قوس دهید که لگن رو به پایین خم شود سپس تا پنج شماره در این حالت بمانید و در نهایت عضلاتتان را شل کنید.

ورزش دیسک کمر

تمرین شماره 5:

روی زمین به پشت خوابیده و زانوهای خود را جمع کنید. با کمک عضلات شکم زانوهایتان را تا حدی که نیاز به فشار نداشته باشد به طرف سینه بالا بیاورید و با هر دو دست زانوها را بگیرید؛ به طور منظم و یکنواخت نفس بکشید و تا پنج شماره در همین وضعیت بمانید. سپس پاها را با کمک عضلات شکمی یکی یکی پایین بیاورید.

هنگام انجام هر یک از تمرینات کششی، تا جایی تمرین را ادامه دهید که برای شما ناراحتی ایجاد نکند،هیچ‌گاه این تمرینات را تا حد ایجاد درد ادامه ندهید. عضلات همسترینگ می‌توانند در طول زمان به ‌شدت سفت و منقبض شوند به‌خصوص زمانی ‌که فرد به درد ناشی از پارگی دیسک کمر مبتلا بوده و میزان فعالیت‌های فیزیکی او محدود باشد.

 


136-1.jpg

بیماری ازگود اشلاتر یا درد جلو زانو در نوجوانان بیماری تاندون بالای استخوان قلم پا (درشت‌نی) است، یعنی جایی که تاندون کاسه زانو (کشکک) به استخوان درشت‌نی  وصل می‌شود. معمولاً فقط یک زانو دچار آن می‌شود .این بیماری اغلب در نوجوانان در سن بلوغ و رشد رخ می دهد. ورزشهایی مانند بسکتبال، فوتبال و باله که در آن دویدن،پریدن و تغییر مسیر ناگهانی وجود دارد، ممکن است سبب بروز بیماری ازگود اشلاتر در نوجوانان شود. این بیماری معمولاً در پسرها در  سن ۱۲تا ۱۴ سالگی و در دخترها در سن ۱۰تا ۱۳ سالگی شیوع بیشتری دارد.

علل بیماری ازگود-شلاتر یا درد جلو زانو در نوجوانان

علت اصلی درد جلو زانو در نوجوانان نسبتاً شایع مشخص نیست ولی به نظر می رسد که فشار وکشش مکرر و زیادی  که ماهیچه چهار سر ران به صفحه رشد در محل چسبیدن تاندون به استخوان وارد می کند ،علت این عارضه باشد. در ورزشهایی که شامل جهیدن، دویدن وخم وراست کردن مکرر زانو باشد، کشش زیاد تاندون پتلا باعث التهاب ،ناصافی و یا کندگی ناقص مراکز استخوان سازی ثانویه در محل تیبیا می شود و درد وتورم رخ می دهد.در بعضی موارد بدن سعی می کند ،فاصله ایجاد شده را با استخوان جدید پر کند که منجر به برجستگی استخوانی در آن محل می شود.

 

فاکتورهای خطر ساز ابتلا به بیماری ازگوداشلاتر

1-سن: بیماری ازگود-شلاتر در هنگام جهش رشد طولی در زمان بلوغ رخ می دهد.

2-جنس:این بیماری در پسرها بیشتر دیده می شود ولی به دلیل شرکت بیشتر دخترها در فعالیتهای ورزشی، اختلاف جنسیتی رو به کاهش است.

3-ورزش: بیشتر در ورزشهایی رخ می دهد که در بر دارنده تغییر جهت ناگهانی، دویدن و پریدن باشند.

4-انعطاف پذیری: افرادی که دچار سفتی و کوتاهی عضله چهارسر ران باشند، ریسک ابتلای بالاتری دارند.

 

علائم ونشانه ها بیماری ازگود-شلاتر یا درد جلو زانو در نوجوانان

درد زانو وتورم در پایین کشکک زانو از مشخصه های اصلی بیماری ازگود- اشلاتر است.درد هنگام فعالیتهای خاصی مانند دویدن و زانو زدن تشدید می شود و با استراحت تخفیف می یابد.برجستگی استخوانی در لمس حساس و دردناک است. بیماری ازگود –شلاتر معمولا یک طرفه است ولی گاهی هر دو زانو رادر گیر می کند. معمولا” علائم طی چند هفته تا چند ماه بهبود می یابد. پس از رفع علائم فرد می تواند به آرامی به فعالیت های ورزشی خود بازگردد.

بعد از بهبود علائم ممکن است برجستگی استخوانی در بالای استخوان ساق پا درست زیر کشکک زانو باقی بماند،که معمولاً با عملکرد زانو تداخلی ندارد.

 

تشخیص بیماری ازگود-شلاتر

تشخیص این بیماری با شرح حال و معاینه بالینی دقیق میسر است. گاهی پزشک برای رد سایر علل و تأیید تشخیص از رادیوگرافی ساده کمک می گیرد.

 

روش های درمان بیماری ازگود-شلاتر یا درد جلو زانو در نوجوانان

بیماری ازگود-شلاتر یک بیماری خودبه خود محدود شونده است و در اکثر موارد با اتمام رشد استخوانی درد از بین می رود. برای کاهش و بهبود تورم و درد روش های درمانی زیر به کار برده می شود:

  • روش رایس (RICE): استراحت ، کمپرس یخ ، باندکشی ، بالا نگه داشتن زانو
  • استفاده از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند بروفن
  • فیزوتراپی : با ورزش درمانی در فیزیوتراپی و آموزش تمرینات مناسب توسط متخصص فیزیوتراپ از کشش عضله چهارسر ران و تقویت عضلات ران و ساق پا برای درمان بهره گرفته می شود.
  • ارتوز : می توان از استرپ تاندون پتلا که نوعی ارتوز است استفاده کرد.
  • شاک ویوتراپی : متخصص طب فیزیکی از ترکیب شاک‌ویو تراپی و ماساژ برای شل کردن لایه‌های ماهیچه بزرگ چهارسر ران استفاده می‌کند. بدن به سرعت در مقابل آن واکنش نشان داده و بافت‌های جدیدی در آن ناحیه تولید می‌کند. اگر زانو و یا مفصل ران دارای مشکل شده باشد آن را نیز تحت درمان قرار می‌دهد. باید توجه داشت که بیماری ازگود-شلاتر تنها مورد استفاده از شاک ویو تراپی در سنین زیر ۱۸ سال می باشد.
  • جراحی : در موارد بسیار نادر زمانی که درمان های فوق مؤثر واقع نشوند و با اتمام رشد استخوانی ، درد از بین نرود و این تکه استخوان باعث ایجاد درد در بزرگسالی گردد نیاز است که از طریق عمل جراحی برداشته شود.

 

آیا می‌توان از بروز بیماری ازگود اشلاتر پیشگیری کرد؟

با محدود کردن فعالیت‌هایی که بر روی زانو ایجاد فشار می‌کند می‌توان از بیماری فوق پیشگیری کرد. ورزش‌هایی مانند بسکتبال، والیبال، باله، ژیمناستیک و پرش ارتفاع ورزش‌هایی هستند که زانو را تحت فشار قرار می‌دهند. ‌ورزش‌های فوق باعث فعال‌سازی ناگهانی ماهیچه چهارسر می‌گردند.

همچنین انجام مداوم ورزش‌های کششی مناسب بر روی ماهیچه‌های چهارسر و پشت زانو که توسط متخصص توانبخشی به افراد آموزش داده می شود، می‌تواند عامل مؤثری جهت جلوگیری از مبتلا شدن به این بیماری باشد.

 


S3qH0.jpg

تزریق کودال چیست؟

تزریق استروئید اپیدورال (تزریق کودال ) یک درمان غیرجراحی است که برای بسیاری از بیماران مناسب است. تزریق کودال عملی بسته و کم‌تهاجمی است که گردن درد، بازو درد، کمر درد و پا درد ناشی از التهاب عصب‌های نخاعی را تسکین می‌دهد؛ این التهاب در اثر فتق دیسک یا تنگی کانال نخاعی ایجاد می شود. دارو در فضای اپیدورال، یعنی ناحیه‌ی مملو از چربی بین استخوان و کیسه‌ی محافظ عصب‌های نخاعی تزریق می‌شود. تزریق کودال تنها چند دقیقه طول می کشد و حداقل خطرات را به همراه دارد. انجام این روش قبل از جراحی توصیه می شود. بعد از تزریق اپیدورال درد به مدت چند روز یا حتی چند سال تسکین می‌یابد. هدف از تزریق استروئید این است که درد بیمار آنقدر کم شود که بتواند فعالیت‌های معمول خود و درمان طب فیزیکی را دنبال کند و وضعیت ستون فقرات خود را با انجام دادن تمرین های توانبخشی و ورزش درمانی بهبود دهد.

 

چه داروهایی در فضای اپیدورال تزریق می‌شوند؟

داروهایی که در فضای اپیدورال تزریق می‌شود، شامل کورتیکواستروئید (برای مثال تریامسینولون، متیل پردنیزولون و دگزامتازون) و داروهای بی‌حسی (مانند لیدوکائین یا بوپیواکائین) می‌باشد. این داروها مستقیماً در فضای اپیدورال ستون فقرات، یعنی ناحیه‌ی بین مهره‌ی استخوانی و کیسه‌ی محافظ دور نخاع و عصب‌های نخاعی تزریق می‌شوند. تزریق کورتیکواستروئید التهاب را کاهش می‌دهد و چنانچه دارو مستقیماً در ناحیه‌ی دردناک تزریق شود، به تسکین درد نیز کمک خواهد کرد. متاسفانه این تزریق فتق دیسک را کوچکتر نمی‌کند و فقط با دور کردن پروتئین‌های عامل ایجاد تورم بر روی عصب‌های نخاعی اثر می‌گذارد.

 

مزایای تزریق کودال

1-تسکین موقت یا درازمدت درد

2-کاهش موقتی یا درازمدت التهاب در ناحیه‌ای از ستون فقرات که باعث درد شده است.

3-افزایش توانایی بیمار برای انجام دادن فعالیت‌های روزمره و انجام دادن تمرین های توانبخشی جهت ترمیم و بهبود عارضه ای که در ستون فقرات باعث ایجاد درد شده است.

4-پزشک با تزریق کودال محل دقیق مولد درد را مشخص می کند.

5-تزریق اپیدورال ضرورت انجام جراحی را کاهش می‌دهد.

6-نسبت به جراحی تهاجم کمتری به بافت دارد.

7-نسبت به جراحی ، بیمار خیلی سریع تر می تواند به زندگی معمولی خود بازگردد.

8- بیماران معمولاً مدت کوتاهی تحت نظر گرفته می‌شوند و بعد مرخص می‌شوند و بیمار نیازی به بستری شدن در بیمارستان را ندارد.

9-خطرات کمتری به همراه دارد.

 

تزریق کودال برای چه کسانی مفید است؟

تزریق استروئید اپیدورال برای بیماران دچار درد گردن، بازو، کمر یا پا (درد سیاتیک) مفید است. این روش در کسانی که دچار درد حاد و مزمن کمر هستند، می تواند یک گزینه درمانی غیرجراحی باشد.

تزریق اپیدورال به ویژه به بیماران مبتلا به عارضه‌های زیر توصیه می‌شود:

1-تنگی کانال نخاعی: تنگ شدن کانال نخاعی موجب احساس درد در کمر و پا، به ویژه هنگام راه رفتن می‌شود.

2-اسپوندیلولیستزی (ضعف یا شکستگی بین فاست‌های بالا و پایین مهره‌ها): زمانی که مهره رو به جلو سر می‌خورد، به ریشه‌های عصبی فشار آورده و باعث افزایش درد می شود.

3-فتق دیسک: زمانی که ماده دیسک بیرون می‌زند و با عصب نخاعی تماس پیدا می‌کند، تحریک، درد و ورم ایجاد می‌شود.

4- دیسک دژنراتیو (ساییدگی دیسک ): که پارگی آنولوس، رشد خارهای استخوانی و از بین رفتن فضای دیسک را به دنبال دارد.

5-سیاتیک : در اثر فشردگی عصب مهره‌ی پنجم کمری یا عصب مهره‌ی اول خاجی ، درد در امتداد عصب سیاتیک در باسن و پایین پا حس می شود.

انجام تزریق کودال در چه مواردی ممنوع می باشد؟

1-بارداری

2-عدم توانایی قرار گرفتن در حالت افقی

3-بیماران مبتلا به عارضه‌های مزمن مانند: بیماری قلبی، دیابت و روماتیسم .

4-بیمارانی که نمی‌توانند مصرف داروهای ضدانعقاد را حتی برای مدت کوتاه قطع کنند.

 

مراقبت های بعد از تزریق کودال

اکثر بیماران می‌توانند بلافاصله بعد از تزریق راه بروند. اما به علت بی‌حسی یا ضعف موقتی پا که به ندرت بروز می‌یابد، لازم است که یکی از نزدیکان بیمار را به خانه برساند.

معمولاٌ بیماران می‌توانند با صلاحدید پزشک فعالیت‌های معمول خود را از یک روز بعد از تزریق شروع  کنند.

ناراحتی دور محل تزریق با گذاشتن کیسه یخ و مصرف مسکن‌های ملایمی مانند تایلنول آرام می‌شود.

تا ۲۴ ساعت پس از تزریق رانندگی کردن و انجام فعالیت های سخت ممنوع می باشد.

بیمار می تواند زمان اندکی بعد از تزریق، رژیم غذایی و برنامه دارویی خود را از سر بگیرد.

چنانچه بیمار در فاصله ۱۰ – ۱۴ روز پس از تزریق، احساس بهبودی نداشت، برای ارزیابی به پزشک خود مراجعه کند.

 

آیا تزریق اپیدورال عوارضی خواهد داشت؟

از عوارض جانبی فرو کردن سوزن در فضای اپیدورال می‌توان به سردرد نخاعی ناشی از سوراخ شدن سخت شامه، خونریزی، عفونت، حساسیت و به ندرت آسیب عصبی یا فلج اشاره کرد.

عوارض جانبی کورتیکواستروئید شامل افزایش وزن، احتباس آب، گرگرفتگی، نوسانات خلقی یا بی‌خوابی و بالا رفتن قند خون بیماران دیابتی می‌باشد.

بی‌حسی یا ضعف عضلانی ملایم دست یا پای درمان شده معمولاً ظرف 8 ساعت بعد از تزریق برطرف می‌شود، تقریباً مانند از بین رفتن بی‌حسی صورت بعد از  عمل‌های دندانپزشکی.

 

تزریق پی آر پی

تزریق اپیدورال


iStock_46148780_LARGE-1200x800.jpg

ضربه مغزی : هرگاه به سر ضربه وارد شود یا مهره‌های گردن به گونه‌ای جابجا شود که سر و مغز به سرعت رو به جلو و عقب تکان بخورد، ضربه مغزی رخ می‌دهد. به بیان دیگر ضربه مغزی صدمه دیدن ساختار نرم، یعنی مغز، در اثر تکان خوردن شدید یا وارد شدن ضربه است. مغز در مایع مغزی شناور است که از آن در برابر ضربه‌ و تکان محافظت می‌کند. تکان خوردن یا ضربه دیدن شدید سر باعث می‌شود که مغز محکم به جمجمه برخورد کند و در نتیجه در پی پاره شدن عصب‌های فیبری و رگ‌های خونی زیر جمجمه با تجمع خون مواجه شویم.

اگرچه این بیماری معمولاً کشنده نیست، اما با عوارضی همراه است که درمان آن ضروری است. ضربه مغزی می‌تواند اثرهای جسمی، عاطفی و شناختی در پی داشته باشد. برخی متخصصین ضربه مغزی را نوعی صدمه دیدن سر می‌دانند که با از کارافتادگی موقت مغز همراه است ومی‌تواند به بروز علائم شناختی، عاطفی و جسمی منجر شود.ضربه مغزی ممکن است منجر به بیهوشی بیمار شود ولی در اکثر موارد فرد آسیب دیده بیهوش نمی‌شود.

در طب فیزیکی و توانبخشی معمولاَ اصطلاح ضربه مغزی به کار برده می‌شود، حال آن که در پزشکی عمومی از اصطلاح صدمه مغزی استفاده می‌شود.

 

علل ضربه مغزی عبارتند از:

1-تصادف‌های رانندگی: هنگامی که سرعت وسیله نقلیه ناگهان کم شود یا به یکباره متوقف شود و ضربه شدید به سر وارد شود ، در نتیجه مغز به سختی به دیواره جمجمه می خورد و ضربه مغزی اتفاق می افتد.

2-صدمه‌های ورزشی: به ویژه در ورزش‌های تماسی و پربرخورد مانند: هنرهای رزمی، بوکس، راگبی، فوتبال امریکایی و هاکی و در ورزش‌های غیرتماسی مانند: اسکی و اسنوبرد نیز احتمال ضربه مغزی وجود دارد.

3-سقوط و زمین خوردن: هر گونه افتادنی که با تکان خوردن و ضربه دیدن سر همراه باشد. اکثر موارد ضربه مغزی خردسالان و سالمندان پی‌آمد زمین خوردن در خانه است.

4-سانحه‌های سوارکاری

5-حادثه‌های زمین بازی: به ویژه زمین‌های بازی فاقد کفپوش نرم مناسب

6-سانحه‌های دوچرخه سواری

7-خشونت وضرب و جرح

8-انفجار: ضربه مغزی ناشی از انفجار بمب، نارنجک، خمپاره و …

 

 

درجات ضربه مغزی

ضربه مغزی بنا به شدت ضربه وارد شده به سر و میزان عوارضی که ایجاد کرده به  ۳ درجه تقسیم‌بندی می‌شود:

درجه ۱: بیمار بیهوش نمی‌شود و فراموشی بیشتر از ۳۰ دقیقه طول نمی‌کشد.

درجه ۲: بیهوشی طولانی‌تر از ۵ دقیقه و فراموشی به مدت ۳۰ دقیقه تا ۲۴ ساعت.

درجه ۳: بیهوشی طولانی‌تر از ۵ دقیقه و فراموشی طولانی‌تر از ۲۴ ساعت.

 

علائم

نشانه های ضربه مغزی به سه دسته تقسیم می شود.

1-علائم و نشانه‌های آنی عبارتند از:

بیهوشی

سرگیجه

سر درد

اختلال در گفتار

گیجی

زنگ زدن گوش

حالت تهوع

استفراغ

فراموشی

خستگی مزمن

گشاد شدن مردمک چشم : که علامت وارد شدن صدمه‌ای جدی‌تر به سر است.

 

2- علائم و نشانه‌های ضربه مغزی که مرتبط با صدمه جدی‌تری است و مدت طولانی تری بروز می کند عبارتند از:

سر درد مزمن طولانی مدت

سرگیجه طولانی مدت

گشاد شدن مردمک چشم

متفاوت بودن اندازه دو مردمک

حالت تهوع و استفراغ طولانی مدت

از دست دادن حافظه و بهبود نیافتن آن

زنگ زدن گوش

از دست دادن حس بویایی

از دست دادن حس چشایی

 

3- علائم و نشانه‌های ضربه مغزی در کودکان:

تعیین نشانه‌ها و علائم ضربه مغزی در کودکان خردسال دشوارتر است زیرا بیمار نمی‌تواند به خوبی شرایط خود را توضیح دهد یا ضرورت بیان علامتی خاص را درک نمی‌کند. نشانه‌ها ی ضربه مغزی در کودکان عبارتند از:

سستی و بی‌حالی

زودرنجی : کودک به راحتی عصبی می‌شود.

تغییر الگوهای خواب کودک

تغییر اشتها

ناپایداری هنگام ایستادن و یا راه رفتن (تمام نشانه‌های مرتبط با مشکلات تعادل و سرگیجه)

 

تشخیص ضربه مغزی

اگر فردی پس از وارد شدن ضربه به سر یا تکان خوردن شدید سر، دچار سرگیجه، گیجی یا لرزش بشود، اطرافیان او باید احتمال وارد آمدن ضربه مغزی به سر فرد را در نظر گرفته و سریعاٌ او را به پزشک برسانند.

پزشک در مورد جزییات حادثه وارد شدن ضربه به سر یا چگونگی تصادف، از بیمار و در صورت لزوم از همراهان وی سؤال می‌کند. تعیین شدت ضربه مغزی به این دلیل که نشانه‌ها و علائم پس از مدتی آشکار می‌شود، دشوارتر است. پزشک معاینات عصب‌شناختی را به منظور بررسی ( تعادل، تمرکز، هماهنگی، شنوایی، حافظه، واکنش نشان دادن و بینایی) بیمارانجام می دهد. وهمچنین دستور انجام سی تی اسکن را تجویز می کند.

 

 

طب فیزیکی و توانبخشی و درمان عوارض ضربه مغزی

متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی توانایی ارزیابی و درمان مشکلات و عوارض ایجاد شده بر اثر ضربه مغزی را داشته و با بررسی دقیق علائم و مشکلات هر بیمار ، (زیرا علائم و عوارض هیچ دو ضربه مغزی شبیه یکدیگر نیست ) برنامه درمانی ایمن و منحصر به فردی را برای بیماران تهیه و تجویز می نمایند. متخصصین فیزیوتراپی با علم و تجربه ی بالایی که دارند ، در سه زمینه محیط ایده آلی را برای بهبود بیماران ضربه مغزی فراهم می کنند.

1-متوقف کردن سرگیجه و بهبود تعادل :

پس از ضربه مغزی بیمار درحفظ تمرکز و تعادل خود دچار مشکل شده و به سختی می‌تواند تعادل خود را روی یک پا حفظ کند. متخصص فیزیوتراپی وستیبولار (دهلیزی) با آموزش تمرین‌های ویژه برای کاهش یا توقف سرگیجه و بهبود تعادل و پایداری بیمار ، او را در رفع این مشکل یاری می دهد.

2-کاهش سردرد:

معمولاٌ این ضربه ، آسیب دیدن گردن را در پی دارد و به مرور منجر به سر درد گردنی می‌شود. متخصص طب فیزیکی برای تشخیص اینکه آیا بیمار از سر درد ناشی از تنگی عروق خونی و تحت فشار قرار گرفتن عصب‌های بالای ستون فقرات رنج می‌برد یا خیر، گردن و ساختارهای عضلانی اطراف آن را معاینه می‌کند و پس از بررسی دلایل گوناگون احتمالی سر درد ، از درمان‌ها یا تمرین‌های خاصی برای کاهش یا توقف سر درد بیمار بهره می‌گیرد. تمرین‌های کششی، تقویتی و حرکتی، تکنیک‌های درمان با دست مانند ماساژ تخصصی و به کارگیری فن‌آوری‌هایی مانند تحریک الکتریکی از جمله درمان‌های متداول هستند.

3-ازسرگیری ورزش یا فعالیت های روزانه :

پس از برطرف شدن علائم و عوارض آن و بازیابی قدرت و استقامت و بهبود کارکرد بیمار ، متخصص توانبخشی به بیمار کمک می‌کند تا به تدریج فعالیت‌های معمول روزانه خود را ازسربگیرد. فیزیوتراپ به بیمار آموزش می‌دهد که چگونه به موازات افزایش دادن میزان فعالیت، بیش از اندازه به ذهن و سیستم عصبی خود فشار نیاورد. زیرا بعد از ضربه مغزی فشار وارد آوردن بیش از حد به مغز هنگام فعالیت ، روند التیام یافتن بافت مغز را مختل ساخته و باعث بروز مجدد علائم می‌شود. بیمار با کمک متخصص فیزیوتراپی به ایمن‌ترین و سریع‌ترین روش ممکن بعد از التیام یافتن کامل مغز به زندگی طبیعی و میادین ورزشی بازمی‌گردد.

 

 

اقدامات اورژانسی که برای تسکین علائم ملایم ضربه مغزی باید انجام داد

1-قرار دادن کمپرس سرد بر روی آسیب دیدگی برای کاهش ورم :  از یک کیسه یخ پیچیده شده در حوله استفاده کنید. دقت کنید که هرگز نباید یخ را به دلیل دمای بسیار پایین آن مستقیم روی پوست قرار داد. هر دو تا چهار ساعت یک بار کمپرس را مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه روی موضع بگذارید.

2-مصرف پاراستامول برای کنترل درد : مصرف داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب (NSAID)  مانند ایبوپروفن یا آسپرین “مجاز نیست”، چرا که این داروها گاهی اوقات باعث خونریزی محل صدمه دیده می‌شود.

3-استراحت کردن و تا حد امکان خودداری از قرار گرفتن در موقعیت‌های استرس‌زا

4-پرهیز از نوشیدن مشروبات الکلی یا مصرف داروهای تفریحی

5-تنها نبودن بیمار و مراقبت از او به مدت ۴۸ ساعت پس از صدمه دیدن: همراه بیمار باید در صورت بروز علائم جدی‌تر با مرکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرد.

6-بازگشت به محل کار، مدرسه یا دانشگاه ” تنها در صورت بهبودی کامل”

7-رانندگی کردن یا دوچرخه سواری کردن ” تنها پس از بهبودی کامل”

8-مشارکت نکردن در ورزش‌های تماسی پربرخورد، مانند فوتبال و راگبی، به مدت “حداقل سه هفته” و ازسرگیری این ورزش‌ها پس از تایید پزشک

 

 

چگونه از این پیشامد جلوگیری کنیم؟

1-بستن کمربند ایمنی خودرو ، همچنین کودکان را در صندلی‌ مخصوص بنشانید و کمربندشان را ببندید.

2-هنگام دوچرخه سواری، موتورسواری، اسکیت بازی، اسکی، اسب سواری یا مشارکت در ورزش‌های پربرخورد از کلاه ایمنی اندازه سر استفاده کنید. کلاه ایمنی باید محکم باشد و هنگام تکان دادن سر حرکت نکند؛ البته کلاه نباید بیش از اندازه تنگ باشد.

3-قرار دادن نرده در اطراف پلکان به منظور پیشگیری از سقوط از پله‌ها

4-قرار دادن دروازه‌های ایمنی در ابتدای پلکان به منظور محافظت از کودکان خردسال

5-قرار دادن میله‌های دستاویز در حمام و گذاشتن کفپوش غیرلغزنده روی کف نزدیک وان حمام

6-بهبود روشنایی و برداشتن اشیاء خطرآفرین و لغزنده

7-قرار دادن حفاظ ایمنی پشت پنجره‌ها به منظور جلوگیری از سقوط کودکان


ondes-de-choc-2.jpg

شاک ویو تراپی چیست؟

شاک ویوتراپی یک روش غیر تهاجمی و نوین درمانی درطب فیزیکی و توانبخشی می باشد ،که در آن از امواج صوتی پرقدرت برای اهداف درمانی استفاده می شود.امواج صوتی شاک ویو با انرژی بالا نیروی مکانیکی را بر بافت‌های بدن اعمال کرده و در درمان بیماری های اسکلتی_عضلانی بسیاری کاربرد دارد.این امواج سبب افزایش جریان خون در قسمت های آسیب دیده، تحریک بازسازی سلول ها و تسریع بهبودی و تسکین درد می شوند.

شاک ویو تراپی به نسبت سایر روش های درمانی متداول اثرات درمانی بهتری داشته و نتایج درمانی آن ماندگارتر است. درمان با شاک ویو موجب بهبود دامنه‌ حرکتی مفصل و عضلات آسیب دیده شده و نقش موثری در تسکین درد و تسریع بهبودی دارد.شاک ویو تراپی یکی از روش های ایمن و کم خطر است که تا کنون میلیلیون ها انسان از اثرات درمانی آن بهره برده اند و تنها در مواردی عوارضی همچون درد، سوزش و گزگز کردن در محل درمان دیده می شود که پس از چند روز بطور کامل بهبود می یابد.

تعداد کم جلسات درمانی ( سه تا پنج جلسه  با فاصله یک هفته) ، غیر تهاجمی بودن و عدم نیاز به مصرف دارو ، آن را به روشی مناسب برای درمان بسیاری از اختلالات عضلانی- اسکلتی تبدیل کرده است. شاک ویو تراپی برای درمان دردهای مزمن عضلانی-اسکلتی  به کار می رود و برای ضایعات حاد توصیه نمی شود.

 

استفاده از روش درمانی شاک ویوتراپی چه فوایدی دارد؟

  • کاهش و تسکین درد
  • کاهش دوره بهبودی
  • افزایش متابولیسم سلولی
  • بهبود گردش خون
  • ایمن و کم تهاجمی
  • تحریک رشد رگهای خونی جدید
  • تحریک رشد بافت های جدید
  • تحریک تولید کلاژن
  • تحریک ترشح مواد شیمیایی ضد درد از سلولها
  • درمان و از بین بردن التهابات مزمن
  • از بین بردن رسوبات کلسیم در بافته
  • پیشگیری از انجام جراحی های غیر ضروری

 

 

مکانیسم اثر شاک ویو

1-تولید رگها خونی جدید: شاک ویو باعث ایجاد رگهای خونی جدید در بافتهای آسیب دیده می شوند . این رگهای جدید اکسیژن و مواد غذایی مورد نیاز بافتها در حال ترمیم را تامین می کنند و  موجب بهبودی تاندون و استخوان آسیب دیده می شوند.

2-بر عکس کردن فرایند التهاب مزمن: هر گاه بافتی دچار آسیب شود در آن التهاب حاد رخ می دهد که هدف آن ترمیم ضایعه می باشد.اگر این فرایند به خوبی پیش نرود تبدیل به التهاب مزمن می شود  که تخریب بافت و درد مزمن را در پی دارد. امواج شاک ویو تراپی ، باعث افزایش فعالیت سلولهاییبه نام ماست سل می شوند که موادی را از خود ترشح می کنند که  ابتدا فرایند التهابی را تشدید می کنند و در ادامه به بهبودی نرمال و فرایند ترمیم منجر می شوند.

3-تحریک تولید کلاژن: یکی از اجزاء ضروری ترمیم بافتهای آسیب دیده عضلانی-اسکلتی، تولید مقادیر کافی کلاژن  می باشد. شاک ویو با تسریع و تحریک تولید کلاژن و بهبود راستای الیاف کلاژن ، تاندونهای آسیب دیده را ترمیم می کند.

4-جذب کلسیم رسوب کرده در تاندونها

5-کاهش مقدار عواملی که در ایجاد درد موثرند از جمله ماده پی

 

شاک ویو تراپی

چه بیماریهایی با شاک ویو تراپی قابل درمان هستند؟

1-دردها و آسیب های شانه (تاندونیت شانه)

2-آرنج تنیس بازان

3-انواع آرتروز (زانو ، گردن ،کمر و دیگر مفاصل )

4-درد لبه تحتانی کشکک زانو

5-بیماری ازگود – شلاتر

6-شین اسپلینت (درد قسمت داخلی استخوان ساق )

7-التهاب تاندون آشیل

8-خار پاشنه

9-سندرم درد مایو فاشیال

10-زخمهای حاد و مزمن

11- ادم لنفاوی اولیه وثانویه

12-جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن شکستگیها

13-شانه منجمد

14-زخم پای دیابتی

15-اسپاسم عضلات

16-نقاط ماشه ای

17-آسیب های ورزشی

18-دردهای کمر ، لگن ، کشاله ران ،کف پا و بسیاری دیگر از دردها و آسیب ها توسط شاک ویوتراپی کاهش یافته و درمان می شوند.

 

در چه مواردی استفاده از شاک ویو تراپی ممنوع می باشد؟

1-بر روی ارگانهای پر از هوا مانند ریه ها و روده

2-تاندونهای در شرف پارگی

3- بارداری

4-سنین زیر ۱۸ سال( به جز بیماری ازگوت-شلاتر . و در سایر موارد بعد از عکس برداری و اطمینان از بسته بودن صفحه رشد)

5-بیمارانی که داروهای ضد انعقاد استفاده می کنند.

6-بیماریهای انعقادی

7-بافتهای دارای تومر یا عفونت

8-بیمارانی که کورتون مصرف می کنند یا در محل ضایعه در ۶ هفته اخیر کورتون تزریق شده است.

9-بیماریهای قلبی عروقی

10-اختلالات سیستم عصبی و گردش خون

11-بیماران هموفیلی

12-انواع سرطان

 

آیا استفاده از شاک ویو تراپی دردناک است و عوارض دارد؟

در صورتی که شاک ویوتراپی توسط متخصص طب فیزیکی و توانبخشی به شکل صحیح و حرفه ای انجام شود عارضه ی قابل توجهی در پی نخواهد داشت . درمان با شاک ویو  تا حدودی دردناک است ولی قابل تحمل می باشد و گاهی  در محل درمان قرمزی ، تورم مختصر و یا خون مردگی های خفیفی رخ می دهد که نیاز به اقدام خاصی ندارند و خود به خود از بین می روند. در موارد کم امکان دارد درد یک الی دو روز کمی تشدید شود.

 

تعداد جلسات مورد نیاز  و مواردی که باید در حین درمان رعایت شود:

تعداد جلسات مورد نیاز برای شاک ویو تراپی در اکثر موارد سه جلسه  است که با فاصله یک هفته انجام می شود . در دوره درمان باید از مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند دیکلوفناک و همچنین گرما یا سرما دادن به محل درمان اجتناب شود. گاه تا شش هفته بعد از آخرین جلسه درمانی زمان لازم است تا اثرات درمان به طور کامل نمایان شود.

 

درباره لیزر درمانی در اینجا بخوانید


L6-PE_Herdecke_Nele-Kohlof_1407_4073-1200x800.jpg

بیماری های ارثی اسکلتی عضلانی

بیماری‌های عضلانی به دو نوع اکتسابی و ارثی تقسیم می‌شوند و در اکثر موارد، درمان قطعی برای نوع ارثی آن وجود ندارد. از مهم‌ترین انواع بیماری‌های عضلانی ارثی می‌توان دیستروفی‌های عضلانی، مانند : دوشن و بکر را نام برد، که در سال‌های آغازین زندگی به وجود آمده و باعث محدودیت و ضعف در حرکت و عوارض قلبی، ریوی، و در نهایت مرگ بسیاری از این بیماران در سنین جوانی می‌گردد.

شیوع هر یک از انواع ارثی این بیماری‌ها به تنهایی اندک است اما در مجموع، فراوان خواهد بود. بروز کلی میوپاتی‌های مادرزادی نامشخص است، اما در مطالعات صورت گرفته ، حدود ۱۴ درصد از نوزادان دچار شلی (هیپوتونی) مبتلا به میوپاتی‌های مادرزادی بوده‌اند. بروز دیستروفی عضلانی دوشن، یک در هر ۳۵۰۰ تولد نوزاد پسر و بروز دیستروفی عضلانی بکر، یک در هر ۳۰ هزار تولد نوزاد پسر است.

بسیاری از این بیماری‌های عضلانی بر طول عمر بیماران مبتلا اثر زیادی ندارد، اما تاثیرات منفی بر سیستم حرکتی و اسکلتی و بعضاً قلبی، عروقی، تنفسی ایجاد می‌کنند که باعث اختلال عملکرد و افت کیفیت زندگی بیماران می شود و به این ترتیب بار فراوانی را بر سیستم سلامت جامعه و خانواده این بیماران تحمیل می کند.

آیا بیماری های ارثی اسکلتی عضلانی قابل درمان هستند؟

یکی از راه های درمان ، استفاده از  طب بازساختی در بیماری‌های عضلانی است. تعریف طب بازساختی، جایگزینی یا نوسازی سلول و بافت یا اندام‌ها ، با هدف بازگرداندن عملکرد طبیعی به آنها است. در حال حاضر، علاقه فراوانی در خصوص به‌کارگیری طب بازساختی برای اداره بیماری‌های مزمن و ناتوان‌کننده از جمله استئوآرتریت، بیماری‌های عضلانی، بیماری‌های قلبی، بیماری‌های چشمی، بیماری‌های پوستی و…، وجود دارد.

اساس طب بازساختی، به دو دسته کلی تقسیم می‌شود؛ که اولی تمرکز بر ساخت بافت یا ارگان در محیط آزمایشگاهی و سپس انتقال آن به بدن بیمار است، و دومی استفاده از توان بازساختی خود بیمار از طریق مکانیسم‌های سلولی و ژن‌درمانی است. ریشه طب بازساختی، به سال‌ها قبل برمی‌گردد؛ جایی که از پیوند عضو برای درمان بیماری‌های مختلف از جمله بیماری‌های کلیوی، کبدی و قلبی و…، استفاده شد.

 

اثر سلول درمانی و ژن درمانی در درمان بیماری های اسکلتی عضلانی

دو جنبه مهم از طب بازساختی، سلول‌درمانی و ژن‌درمانی است. در فرایند سلول‌درمانی، از سلول‌های مختلفی شامل سلول‌های بنیادی جنینی استفاده می شود که از طریق آن می‌توان سلول‌های تازه‌ای با کارکرد طبیعی ایجاد کرد. البته نگرانی‌هایی در مورد احتمال تبدیل این سلول‌ها به سلول‌های سرطانی وجود دارد.

یک مثال رایج از سلول‌درمانی، پیوند سلول‌های مغز استخوان برای بیماری‌های خونی است. برای سال‌های متمادی، تصور می‌شود که تنها سلول‌های ستاره‌ای توان تبدیل‌شدن به سلول‌های عضلانی را دارند اما در سال‌های اخیر، سلول‌های پیش‌ساز دیگری نیز برای تبدیل‌شدن به سلول‌های عضلانی یافت شده که امید بیشتری را در این حیطه درمانی ایجاد کرده است.

ژن درمانی چیست؟

ژن‌درمانی فرآیندی است که در آن، مواد ژنومیک بیگانه از طریق ویروس‌های بی‌خطر وارد سلول‌های بدن انسان شده تا اثرات درمانی خود را ایجاد کند. ژن‌درمانی تا کنون برای بیماری‌ها عضلانی مختلفی از جمله دیستروفی عضلانی دوشن و بکر و پمپه استفاده شده است.

با وجود توسعه فراوان در روش‌های درمانی طب بازساختی، از جمله ژن‌درمانی، آنزیم‌درمانی و سلول‌درمانی، در حال حاضر درمان‌های طب فیزیکی و توانبخشی، مهم‌ترین ر وش‌های اداره نشانه های  این اختلالات به شمار می‌روند. ورزش‌درمانی، اصلاح الگوی زندگی، به‌کارگیری مناسب ارتزها و وسایل کمک‌حرکتی، در کنار برخی داروها و مکمل‌ها از مهم‌ترین ابزار کمک به ضعف عضلانی و عوارض مرتبط با آن‌ در مبتلایان به میوپاتی می باشد.

فلج ارب


pa-80e5798ed6cc1f0998477dce4a9e837d-1200x800-1200x800.jpg

پارکینسون یک بیماری نادر است و از هر 300 نفر تقریباً یک نفر به آن مبتلا می‌شود.

بیماری پارکینسون مجموعه ای گسترده از مشکلات عصبی است که در اصطلاح به آن‌ها اختلالات حرکتی از مبدأ گفته می‌شود. بیماری پارکینسون به سیستم عصبی مرکزی بدن حمله کرده و باعث کاهش توانایی مغز برای انجام حرکت‌های هماهنگ می‌شود. و این باعث حرکت‌های غیرارادی در بیمار و در نهایت ایجاد احساس زندانی شدن برای بیمار در بدن خود خواهد شد. بیمار مبتلا به پارکینسون با لرزش مداوم اندام‌ها، ایجاد خمیدگی در وضعیت بدن، حرکت آهسته در اعضای بدن و خیره شدن به یک فضای خالی مواجه خواهد شد، و این علائم در بدن بیمار به‌سادگی برای سایرین قابل تشخیص خواهد بود.

 

متخصصین ما در کلینیک تخصصی طب فیزیکی و توانبخشی نشاط ، بیماران مبتلا به پارکینسون را جهت حفظ و بالا بردن سطح فعالیت و استقلال آنها یاری می کنند.  متخصصین کلینیک نشاط از تمرین‌های حرکتی و تکنیک‌های خاص برای مبارزه با علائم این بیماری استفاده می‌کنند، و با توجه به ماهیت و شدت مشکل، برنامه درمانی برای  بهبود سطح هماهنگی، قدرت، و انعطاف‌پذیری عضلات تمرکز کرده بیمار تجویز کرده و این درمان باعث بهبود وضعیت راه رفتن و فعالیت‌های عادی روزمره فرد با درد و ناراحتی کمتری خواهد شد.

 

علائم بیماری پارکینسون

لرزش: رایج‌ترین علامت ابتلا به پارکینسون در مراحل اولیه آن لرزش است. این عارضه معمولا” در نقاط بسیار محدود مانند یک انگشت یا یک دست آغاز می‌شود. اما با گذشت زمان این مشکل در کل دست پخش شده و می‌تواند در لب‌ها، پاها، یا زبان نیز مشاهده گردد.

کندی حرکت: آهسته شدن حرکت‌های روزانه ی فرد

بی‌حرکتی: که به علت خشک شدن عضلات می باشد معمولا” از ناحیه پاها و گردن آغاز می‌شود. عضلات این نواحی بدن به‌شدت سفت می‌شوند.زمانی که این مشکل عضلات ناحیه صورت را دربرگیرد، ظاهر صورت فرد حالت خیره شدن پیدا می کند.

مشکلات گوارش: توانایی هضم غذا کاهش یافته و سطح انرژی بدن بیمار کم می‌شود. و این شرایط احتمال ایجاد یبوست را برای بیمار فراهم می سازد.

افسردگی: ابتلا به پارکینسون باعث تغییرات شیمیایی در مغز شده و باعث ایجاد حالت افسردگی برای فرد می شود. افسردگی می تواند یکی از علائم اولیه هشدار دهنده ابتلا به پارکینسون باشد.

کاهش فشار خون: که می‌تواند با گیج شدن فرد و غش کردن وی همراه باشد.

حساسیت به دما: افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است به دما حساس شده و احساس گرگرفتگی یا تعریق زیاد داشته باشند.

ناراحتی در ناحیه پا: بیمار احساس سوزش و گرفتگی در عضلات پاهای خود پیدا خواهد کرد.

مشکلات مربوط به حفظ تعادل: از دست دادن هماهنگی بین عضلات و کاهش قدرت تعادل ، خطر زمین خوردن بیمار را افزایش می دهد.

عوامل خطر ابتلا به بیماری پارکینسون

دلیل اصلی ابتلا به بیماری پارکینسون هنوز شناخته شده نیست، اما بعضی عوامل به‌طور مشخص دارای رابطه خاص با ابتلا به این بیماری هستند. مهم‌ترین این عوامل :

افزایش سن: این بیماری معمولاً در افراد با سنین بالا مشاهده می‌شود. بنابراین با افزایش سن خطر ابتلا به این بیماری نیز افزایش پیدا می‌کند.

جنسیت: مردان بیشتر از زنان به بیماری پارکینسون مبتلا می‌شوند. احتمالا” به این دلیل که مردان بیشتر از زنان در معرض عوامل خطر همچون مواد سمی یا وارد شدن آسیب به ناحیه سر قرار دارند.

سابقه فامیلی: ابتلای یک یا چند عضو نزدیک از اعضای خانواده به این بیماری می‌تواند احتمال ابتلای فرد به این بیماری را تا حدودی افزایش دهد.

کاهش سطح استروژن: افرادی که پس از یائسگی از درمان جایگزینی و تنظیم هورمون استفاده نمی‌کنند و همچنین افرادی که هیسترکتومی انجام داده‌اند، در معرض ریسک بالاتر ابتلا به این بیماری قرار می‌گیرند.

کشاورزی: قرار گرفتن در معرض مواد سمی همچون مواد آفت‌کش یا علف‌کش  فرد را در معرض ابتلا به بیماری پارکینسون قرار می دهد. افرادی که فعالیت‌های کشاورزی انجام می‌دهند، به خاطر قرار گرفتن در معرض این مواد سمی بیشتر از سایر افراد به بیماری پارکینسون مبتلا می‌شوند.

عوامل ژنتیک: ژن آلفا سینوسلین می‌تواند نقش کلیدی در احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون داشته باشد.

کاهش سطح ویتامین  : Bتحقیقات نشان می‌دهد افرادی که با فقر ویتامین B مواجه بوده‌اند، در مقایسه با افرادی که سطح ویتامین B بدن آن‌ها مناسب بوده است ، بیشتر به علائم شدید بیماری پارکینسون دچار شده اند.

وارد شدن آسیب به سر: طبق تحقیقات انجام شده ، بین وارد شدن آسیب به سر، گردن، یا ناحیه بالای ستون فقرات و ابتلا به بیماری پارکینسون رابطه مشخص وجود دارد.

 

تشخیص بیماری و روش های آن

تشخیص این بیماری در مراحل اولیه آن که علائم بیماری محدود است، به‌سختی امکان‌پذیر است. همچنین ابتلای افراد جوان‌تر به این بیماری تا زمان پیشرفت آن در سنین بالاتر معمولاً قابل تشخیص نیست.

روش‌های تشخیص بیماری پارکینسون متنوع بوده و شامل : آزمایش ژنتیک، آزمایش بویایی و سیستم خودآگاه، آزمایش عصبی فیزیکی و تصویربرداری عصبی می باشد.

 

درمان بیماری پارکینسون

با وجودی که تاکنون درمان مشخصی برای این بیماری پیدا نشده است، افراد مبتلا به این بیماری می‌توانند از روش‌های مختلف برای بهبود کیفیت زندگی خود استفاده کنند. این روش‌ها شامل مصرف دارو و عمل جراحی است. سایر روش‌های قابل استفاده در هنگام ابتلا به این بیماری شامل ایجاد تغییر در سبک زندگی و استفاده از روش‌های درمان فیزیکی و گفتاردرمانی است.

 

روش های درمان

مصرف دارو

اولین روش درمان بیماری پارکینسون تجویز داروهایی است که پالس های عصبی را مسدود کرده و حرکت عضلات را کنترل می کند. از جمله این داروها: لوودوپا، سگلاین و داروهای آنتی کولینرژیک می باشند.

تمرین‌های حرکتی

بیماری پارکینسون بر توانایی حرکتی بدن تاثیر می‌گذارد. تمرین‌های حرکتی به عضلات بدن در حفظ قدرت و قابلیت انعطاف‌پذیری و توانایی حرکتی کمک می کنند. تمرین‌های حرکتی باعث توقف پیشرفت بیماری پارکینسون نمی‌شود، اما می‌تواند هماهنگی بین عضلات را افزایش داده و از سفت شدن عضلات جلوگیری کند.

آب درمانی

انجام تمرین‌های حرکتی با استفاده از روش‌های مشخص در استخر یا محیط آب است. آب درمانی می‌تواند به افراد بیمار در ارتباط با مشکلات قلبی عروقی کمک کرده، آسیب‌های جزئی و بیماری‌های حاد همچون پارکینسون را تحت کنترل قرار دهد. حتی بیمارانی که از وضعیت سلامت بهتر برخوردار هستندو فعالیت‌های ورزشی انجام می‌دهند، با استفاده از این روش‌ها قدرت تحمل و پایداری عضلات خود را افزایش داده و در هنگام مواجه شدن با آسیب‌دیدگی‌ها، توانبخشی لازم را بر روی عضلات انجام دهند.

ماساژ

ماساژ درمانی در کاهش برخی از مشکلات مربوط به سفت شدن عضلات در بیماران مبتلا به پارکینسون کمک موثر می نماید.

تحریک مغناطیسی مغز

در مواردی که علائم بیماری خفیف تا متوسط باشد، تحریک مغناطیسی مغز به همراه سایر روش‌های درمان برای بیماری پارکینسون استفاده می‌شود.

امواج مافوق صوت

بیماری پارکینسون می‌تواند باعث تشکیل ندول (گره) و سفت شدن بافت در محل‌های مختلف بدن همچون ناحیه پایین شکم یا بالای ران شود. این شرایط وارد کردن سوزن را به بدن دشوار کرده و بر فرآیند جذب دارو تأثیر می گذارد. استفاده از امواج مافوق صوت  به درمان موفقیت‌آمیز این ندول‌ها (گره‌ها) و بخش‌های سفت شده بافت کمک می کند.

 

متخصصین ما در کلینیک تخصصی طب فیزیکی و توانبخشی نشاط ، بیماران مبتلا به پارکینسون را جهت حفظ و بالا بردن سطح فعالیت و استقلال آنها یاری می کنند.  متخصصین کلینیک نشاط از تمرین‌های حرکتی و تکنیک‌های خاص برای مبارزه با علائم این بیماری استفاده می‌کنند، و با توجه به ماهیت و شدت مشکل، برنامه درمانی مناسب برای  بهبود سطح هماهنگی، قدرت، و انعطاف‌پذیری عضلات سفت شده بیمار تجویز کرده و این درمان باعث بهبود وضعیت راه رفتن و فعالیت‌های عادی روزمره فرد با درد و ناراحتی کمتری خواهد شد.

 

 

راه های پیشگیری

بهترین روش برای دوری از بیماری پارکینسون پیشگیری است. به کارگیری روش‌های زیر برای حداقل کردن خطر ابتلا به بیماری پارکینسون پیشنهاد می شود.

مصرف سبزیجات تازه و خام

کمبود ویتامین B در بدن می‌تواند خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد. مصرف سبزیجات تازه و خام یک منبع عالی برای تامین اسید فولیک ( ویتامین B) مورد نیاز بدن است .

اجتناب از قرار گرفتن در معرض آفت‌کش‌ها و حلال‌های پتروشیمی

قرار گرفتن در معرض آفت‌کش‌ها، حشره‌کش‌ها و علف‌کش‌ها می‌تواند با ابتلا به بیماری پارکینسون ارتباط داشته باشند. همچنین تماس داشتن با حلال‌های پتروشیمی همچون رنگ و چسب نیز می‌تواند تاثیر مشابه در ارتباط با ابتلا به این بیماری داشته باشد. جهت اجتناب از این شرایط ، در هنگام مه‌آلود شدن هوا یا ایجاد گرد و غبار سعی کنید در خانه بمانید تا مقدار زیادی از این مواد به بدن شما وارد نشود. همچنین در هنگام رنگ کردن اتاق‌ها در خانه، از رنگ‌های دارای سطح فراریت پایین استفاده کرده و از باز بودن پنجره‌ها و تهویه مناسب مطمئن شوید.

اجتناب از مصرف زیاد آهن

رژیم غذایی سرشار از آهن می‌تواند فرد را در معرض ریسک بالای ابتلا به بیماری پارکینسون قرار دهد. همچنین بالا رفتن سطح آهن در بدن از طریق مصرف مکمل‌های آهن می‌تواند باعث ابتلای فرد به هموکروماتوز شود که یکی از رایج ترین بیماری‌های ارثی است.

اجتناب از مصرف زیاد منگنز

مصرف زیاد منگنز مشابه مصرف زیاد آهن باعث وارد شدن آسیب به بخش‌های مختلف بدن می شود.افزایش مقدار منگنز در بدن افراد را دچار اختلالات یادگیری یا رفتار تهاجمی می کند.

اولتراسوندتراپی


n6gzyqc02eva.jpeg

تاثیر فیزیوتراپی در درمان کمردرد

حدوداً ۸۰ درصد جمعیت انسانها در طول زندگیشان یک دوره درد ناحیه کمر را تجربه می‌کند و درمان کمردرد در ایالات متحده آمریکا هزینه ای بالغ بر ۱۰۰ میلیارد دلار به نظام بیمه‌ای این کشور تحمیل می کند از مهمترین علل دردهای کمر میتوان از اختلالات دیسک بین‌مهره‌ای نام برد که امروزه یکی از شایع ترین اختلالات مکانیکال در بدن انسان می باشد

آیا فیزیوتراپی میتواند جایگزین جراحی شود؟

در سال‌های اخیر فیزیوتراپی به یکی از درمان های پرطرفدار و جایگزینی برای جراحی ستون فقرات تبدیل شده است چراکه فیزیوتراپی یک درمان غیر تهاجمی بوده علاوه بر آن برای بسیاری از بیماران مقرون به صرفه است و همینطور عوارض جانبی و دوران نقاهت جراحی نسبت به فیزیوتراپی بسیار بیشتر و طولانی تر می باشد
در کشورهای پیشرفته جهان درمان جراحی به عنوان آخرین راه برای درمان به کار گرفته می شود و غیر از مواردی که بیمار شرایط اضطراری داشته باشد یا به هیچ یک از درمان های غیر جراحی پاسخ ندهد درمان جراحی انجام نمی شود.
در درمان بیرون زدگی های دیسک بین مهره ای در ستون فقرات روش ها و مداخلات بسیاری قابل استفاده می باشد که با توجه به نظر پزشک متخصص تجویز می شود و در میان این روش های درمانی تاثیر فیزیوتراپی در درمان کمردرد حائز اهمیت ویژه ای می باشد.

منظور از دیسک کمر چیست؟

دیسک بین‌مهره‌ای به دلایل بسیاری می تواند دچار بیرون زدگی شود که از مهمترین آن میتوان به سن جنسیت وضعیت فیزیکی بدن ژنتیک فرد اختلالات ساختاری ستون فقرات وضعیت شغلی و کاری فرد اشاره کرد
اگر به طور خیلی ساده به ستون فقرات نگاه کنیم بدنه مهره ها در ستون فقرات مانند یک ردیف آجر می‌باشند که در بین آنها دیسک بین‌مهره‌ای نقشه یک سیمان قابل انعطاف را بازی می کند که برای انعطاف پذیری بیشتر ساختار ژل های داشته تا این ستون بتواند در دامنه ای مشخص حرکت کند
در زمانی که این ستون به جلو خم می شود به دلیل فشرده شدن قسمت جلوی دیسک قسمت خلفی آن فشار بیشتری را متحمل می شود که این موضوع منجر به انباشته شدن ژلاتین داخل دیسک در قسمت خلفی آن می شود
از نظر ساختاری ک بین‌مهره‌ای توانایی تحمل وزن فرد را در خم و راست شدن عادی دارد اما در زمانی که فرد دارای اضافه وزن باشد و یا اینکه وزنه ای را را در دست خود نگه دارد این میزان وزن مانند یک اهرم نیروی بیشتری را را در هنگام خم شدن به ستون فقرات اعمال می کند در تکرار این وضعیت به دلیل فشار بیش از حد در دیواره خلفی دیسک این دیواره دچار پارگی می شود و ژلاتین داخلی دیسک به همراه دیواره به فضای پشتی پیشروی می کند کند و همین موضوع منجر به بیرون زدگی دیسک می شود.

بیرون زدگی دیسک یا به عبارتی فتق دیسک بین مهره ای از یک برآمدگی ساده تا پارگی دیواره خلفی و خروج ژلاتین داخل دیسک متغیر است اهمیت بیرون زدگی های خلفی دیسک به دلیل وجود کانال نخاعی و اعصاب محیطی بسیار زیاد است چراکه با این بیرون زدگی ها کانال نخاعی تنگ شده و علائمی مانند دردهای تیر کشنده گزگز و بی حسی و حتی از کار افتادن قسمتی از اندام تحتانی ظاهر می شود.

 

علائم دیسک کمر

بعد از ارزیابی هایی که پزشک انجام می دهد اولین هدف درمان کنترل علائم بیمار است که این علائم عبارت است از
درد تیر کشنده در ناحیه اندام تحتانی
بی حسی و گزگز در قسمتی از اندام تحتانی اختلالات کنترل ادرار و مدفوع
بی حرکتی بخشی از اندام تحتانی
اما در قدم بعدی هدف بهبود وضعیت دیسک بین مهره ای می باشد فیزیوتراپی لیزر مگنو تراپی تمرین درمانی و ترکشن از درمانهای بی خطر و اصلی در درمان دیسک می باشد که می بایست قبل از تصمیم گیری درباره جراحی شدن فرد از آنها استفاده شود
به طور کلی درمان غیر جراحی به عنوان اولین انتخاب برای درمان بیمار مبتلا به بیرون زدگی دیسک می باشد
فیزیوتراپی با کنترل درد و تقویت عضلات اطراف ستون فقرات به ایجاد ثبات بیشتر در ستون فقرات کمک شایانی کرده و می تواند در بازگشت دیسک در محل اصلی آن تاثیر گذار باشد.

 

تاثیر لیزرپرتوان در درمان دیسک کمر

لیزر و مگنت با استفاده از امواج مختلف الکترومغناطیس به ترمیم دیواره دیسک کمک کرده و همینطور منجر به کاهش درد بیمار می‌شود
تمرین درمانی با دو هدف متفاوت در درمان دیسک به کار گرفته می شود هدف اول افزایش قدرت عضلات ثبات بیشتر ستون مهره میباشد به طوری که با ایجاد یک کمربند محافظتی طبیعی در اطراف ستون مهره به کنترل حرکات ستون فقرات و تحمل وزن و فشار وارده به این ستون کمک می کند
هدف دوم تمرین درمانی همانند کشش ایجاد یک فشار منفی در فضای بین مهره ای می باشد تا با ایجاد یک خلا دیسک بین مهره ای را تا حد امکان به محل اصلی خود باز گرداند

همکاران ما در کلینیک فیزیوتراپی نشاط واقع در فردیس کرج آماده ارائه خدمات با بهترین کیفیت به شما عزیزان هستند.

الکتروتراپی


ankle_pain.jpg

ورزشکاران، ماجراجویان و هر کس دیگری ممکن است دچار درد مچ‌پا شوند. اغلب درد مچ پا ناشی از اشکالات بیومکانیکی و ژنتیک (عملکرد ضعیف مچ پا و ضعف ساختار آن) می باشد. به هم خوردن تعادل، پوشیدن کفش‌های نامناسب یا راه رفتن روی زمین‌های ناصاف هم علل دیگر آسیب دیدن مچ پا هستند و ممکن است باعث نیمه دررفتگی مچ پا شوند.

 

فهرست:

1 آناتومی مفاصل مچ پا

2 علل درد مچ پا

3 علائمی که باید برای رفع آن‌ها به یک متخصص فیزیوتراپی مراجعه کرد

5 درمان درد مچ پا

5.1 بروز مکرر پیچ‌خوردگی

5.2 شکستگی گنبد تالوس

5.3 تاندونیت تیبیال خلفی

5.4 آرتریت مچ پا

5.5 درمان‌های خانگی

5.6 ورزش‌های مناسب

 

 

آناتومی مفاصل مچ پا

مفصل مچ پا دارای مکانیزم پیچیده‌ای است و شامل دو مفصل می باشد. مفصلی که مچ پا را قادر به حرکت رو به بالا و پایین می‌کند مفصل تالوکرورال نام دارد و از سر استخوان‌های تیبیا (درشت نی) و فیبولا (نازک نی) و تالوس در زیر مچ‌پا تشکیل شده است. مفصل دوم که ساب‌تالار نام دارد، از تالوس در بالا و کالکانه (استخوان پاشنه) در پایین تشکیل شده و به مچ پا امکان می‌دهد به طرفین حرکت کند. یک کپسول مفصلی، که یک محفظه فیبری محکم است، به همراه نوارهای نیرومندی که مانند رباط هستند و درهر دو طرف مفصل مچ پا قرار دارند از این مفصل پشتیبانی می‌کنند. عضلات و تاندون‌های متصل به هر دو طرف مفاصل مچ پا، به همراه رباط‌های این مفاصل، نقش مهمی در تعادل و پایداری مفاصل مچ پا دارند.

 

علل درد مچ پا

پیچ‌خوردگی‌ها، کشیدگی‌ها و شکستگی‌ها از جمله علل درد مچ پا هستند. تاندونیت و آسیب‌دیدگی‌های ناشی از استفاده بیش‌ازحد مچ پا نیز از علل دیگر می باشند.

 

شکستگی

ایجاد هرگونه گسستگی در یک یا چند استخوان را شکستگی گویند. معمولاً درمان شکستگی مچ پا  با گچ گرفتن میسر است. و بسته به‌نوع و میزان شکستگی ، با جراحی یا بدون جراحی انجام می شود. برای بهبودی قطعی و توانایی کامل حرکتی ، کمک های فیزیوتراپی الزامی می باشد.

پیچ‌خوردگی

پارگی یک یا چند عدد از رباط‌های مچ پا ، پیچ خوردگی مچ پا نامیده می شود. این پارگی‌ها، ازنظر اندازه متنوع بوده و از پارگی‌های میکروسکوپی تا پارگی‌های کامل را شامل می‌شوند. رباط‌های جانبی (بیرونی) بیش از همه در معرض  پیچ‌خوردگی هستند؛ پیچ‌خوردگی آن‌ها به علت غلتیدن روی بیرون مچ پا اتفاق می افتد. درد، کبودی، ورم و ناتوانی در قرار دادن وزن بدن روی مچ پا، از علائم این‌گونه آسیب‌دیدگی‌ها هستند. معمولاً رباط‌ها بین ۶ تا ۸ هفته بهبود می‌یابند، اگر علائم بیش از ۸هفته طول کشید، حتما به متخصص فیزیوتراپی مراجعه شود.

کشیدگی

زمانی که عضلات و تاندون‌ها بیش از توانایی‌شان کشیده شوند، عارضه ای به نام کشیدگی اتفاق می افتد. معمولا” کشیدگی و پیچ‌خوردگی همزمان اتفاق می‌افتند.

تاندونیت

زمانی که تاندون‌ها، که عضلات را به استخوان‌ها متصل می‌کنند، به‌خاطر استفاده و کشیدگی بیش از حد ملتهب می‌شوند، پارگی‌های ریزی به‌وجود می‌آید که به مرور زمان روی هم انباشته می‌شوند، این عارضه را تاندونیت می گویند.پرهیز از انجام فعالیت‌هایی که مستلزم حرکات تکراری و تشدید کننده است و استفاده از یخ (دست کم روزی سه بار و هر با ۱۰ دقیقه) به‌کاهش التهاب و درد تاندونیت کمک می‌کند. فیزیوتراپی به درمان و رفع دلیل تاندونیت کمک کرده و از بروز دوباره آن در آینده جلوگیری می‌کند.

از علایم پارگی تاندون مچ پا : درد و ورم در مچ پا ، به هنگام آسیب صدای “پاپ” از درون مفصل به گوش برسد ، حساسیت و درد نسبت به لمس ، تغییر رنگ و اکیموز احتمالی در ناحیه‌ی مچ پا ، برآمدگی در بالای تاندون آسیب‌دیده و مشکل در راه رفتن و حرکت کردن.

 

درد مچ پا

 

علائمی که باید برای رفع آن‌ها به یک متخصص فیزیوتراپی مراجعه کرد

اگر هنگام انجام یک فعالیت، زمین خوردن یا یک تصادف، در مچ پایتان درد، ناراحتی یا خشکی احساس کردید، حتما” به یک متخصص فیزیوتراپی مراجعه کنید.درد وسیله ای است که بدن با استفاده از آن به شما می‌گوید اشکالی پیش آمده، بنابراین چنین دردهایی همیشه باید توسط مناسب‌ترین متخصصان بررسی شوند. بهترین گزینه برای این مشکلات، یک متخصص عضلات و اسکلت پا است، خصوصاً متخصصی که در زمینه تشخیص و درمان مشکلات مچ و قوزک پا آموزش دیده باشد. جراحان، اعمال جراحی انجام می‌دهند و پزشکان عمومی بر مشکلات عمومی سلامت تمرکز داشته و اغلب برای درمان دارو تجویز می‌کنند، اما یک پزشک متخصص عضلات و اسکلت ( فیزیوتراپ ) عارضه شما را با شیوه‌ای عملی، طبیعی و مؤثر ارزیابی و درمان می‌کند.

 

درمان درد مچ پا

بروز مکرر پیچ‌خوردگی

پیچ‌خوردگی مکرر که به آن (راجعه) می گویند ، را می‌توان با فیزیوتراپی درمان کرد؛ در فیزیوتراپی با تقویت عضلات پا، و با انجام تمریناتی روی یک تخته تعادل، واکنش شخص به ناهمواری‌های زمین زیر پایش سریع‌تر می‌شود. این سرعت عمل به جلوگیری از پیچ خوردگی مکرر مچ پا کمک می‌کند. ضعف رباط‌های مچ پا نیز دلیل اساسی تکرار پیچ‌خوردگی‌های مچ‌پا است. و تنها روشی که می‌تواند رباط‌های مچ‌پا را تقویت کند فیزیوتراپی است.

 

شکستگی گنبد تالوس

در شکستگی گنبد تالوس باید مچ پا استراحت کند، باید از چوب زیر بغل استفاده شود و یا حتی مچ پا گچ گرفته شود. در موارد شدید نیز نیاز به عمل جراحی دارد. بعد از بهبودی باید برای تقویت عضلات، توانایی حرکتی و حفظ تعادل فیزیوتراپی صورت گیرد. هنگامی که گنبد تالوس می‌شکند، رباط‌های قرار گرفته در دوطرف مچ‌پا که باعث ثبات مفصل می‌شوند شدیداً آسیب می‌بینند. انجام فیزیوتراپی برای تقویت این رباط‌ها و پایدار کردن مچ پا الزامی است.

 

تاندونیت تیبیال خلفی

در تاندونیت تیبیال خلفی نیز باید مچ‌پا استراحت کند و به آن فشار وارد نشود. متخصص فیزیوتراپی ورزش‌های کششی و تقویتی مناسب را به بیمار آموزش می دهد. از بهترین روش‌های پیشگیری از تاندونیت استفاده از آرتوزهایی است که به عنوان تکیه‌گاه برای قوس کف پا عمل کرده و از چرخیدن آن به داخل جلوگیری می‌کنند. با کمک این آرتوزها دیگر نیازی نخواهد بود که با برداشته شدن هر قدم، عضله تیبیال خلفی، مچ پا را به مقدار زیادی بکشد. گاهی برای کاهش درد و ورم، کورتیزون تزریق می‌شود، البته کورتیزون می‌تواند باعث ضعیف شدن تاندون و افزایش احتمال پاره شدن آن شود.

 

آرتریت مچ پا

آرتوزها به حرکت مفصل مچ‌پا در جهت مستقیم نیز کمک می‌کنند. آرتریت مچ پا با کمک متخصصین فیزیوتراپی و تمرینات و مراقبت هایی که به بیمار آموزش می دهند درمان می شود.

 

درمان‌های خانگی

برای آسیب‌دیدگی‌های حاد مچ پا (در طول ۴۸ تا ۷۲ ساعت اول) انجام این اقدامات توصیه می شود:

محافظت: با استفاده از یک آتل ( تکیه گاه ) یا بانداژ، از مچ پایتان در برابر آسیب‌دیدگی بیشتر محافظت کنید.

استراحت: بعد از هر آسیب‌دیدگی باید استراحت کنید. با استراحت کردن بافت‌ها اجازه پیدا می‌کنند بدون قرار گرفتن تحت کشش بیشتر بهبود بیابند. اگر مچ پا نمی‌تواند وزن بدن را تحمل کند، می توانید از ابزارهای کمکی مثل چوب زیر بغل استفاده کنید.

یخ: کنترل تورم ضروری است. تورم بخشی از فرایند طبیعی بهبود است، اما باید کنترل شود، با قرار دادن کیسه یخ روی مچ پای آسیب دیده ، از تورم شدید و در نتیجه خشکی عضلات جلوگیری کنید. در روزهای اول بعد از آسیب‌دیدگی، حداقل روزی ۳ تا ۴ بار و هر بار به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه روی مچ پا یک کیسه یخ قرار دهید. برای جلوگیری از سوختن پوستتان با یخ، کیسه یخ را لای یک حوله مرطوب قرار دهید.

فشرده‌سازی (کمپرس): بعد از استفاده از کیسه یخ باید از یک بانداژ فشاری استفاده کنید تا شدت ورم به حداقل برسد. برای این کار از  بانداژ کشی استفاده می‌شود. دقت کنید از بانداژی با اندازه صحیح استفاده کنید تا گردش خون در مچ پای شما مختل نشود.

بالا بردن: و آخرین مرحله مراقبت ، بالا بردن است . باید، پا بالاتر از سطح مفصل ران قرار بگیرد تا جریان خون به ناحیه آسیب دیده کم شود. برای این کار می‌توانید مچ پای آسیب دیده را روی یک بالش قرار دهید.

درد مچ پا

ورزش‌های مناسب

برای بهبود و حفظ توانایی حرکتی مچ پای آسیب‌دیده ، انجام ورزش ها و تمریناتی که متخصص فیزیوتراپی به شما آموزش می دهد الزامی است . فیزیوتراپ با این حرکات ورزشی به شما کمک می کند تا دامنه حرکتی مچ پایتان در همه جهات حفظ شده و بهبود یابد.

همکاران ما در کلینیک تخصصی نشاط فردیس آماده ارائه خدمات با بهترین کیفیت به شما عزیزان هستند.

مورتون نوروما


اطلاعات تماس

آدرس

استان البرز، فردیس، بلوار بهاران غربی ( کانال غربی )، تقاطع جاده دهکده، ساختمان برلیان، طبقه دوم.

تلفن

۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۰
۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۸
۰۲۶۳۶۵۲۲۵۵۹

ایمیل

neshatalborz@gmail.com

درباره ما

مرکز طب فیزیکی نشاط با تمرکز بر بیماری های مفاصل، استخوان و ستون مهره ها با پیشرفته ترین تجهیزات روز دنیا در خدمت بیماران محترم می باشد. مرکز توانبخشی نشاط با تمرکز بر توانبخشی بیماران دچار سکته مغزی، ضربه های مغزی، ام اس، سی پی و ضایعات نخاعی در بخش های فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتار درمانی و ارتوپدی فنی با پیشرفته ترین تجهیزات روز دنیا در خدمت بیماران محترم می باشد.